Στρίγγλα | Κριτική Παράστασης
Παρακολούθησα την επίσημη πρεμιέρα της παράστασης Στρίγγλα στο Φουαγιέ του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά και σίγουρα δεν έμεινα ασυγκίνητη. Η ελεύθερη διασκευή του σαιξπηρικού έργου, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιόλιου, δεν αποτελεί απλή μεταφορά του κλασικού κειμένου. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή που εστιάζει στις συνέπειες της πατριαρχίας, καταδικάζοντας τις εξουσιαστικές σχέσεις και τις κοινωνικές επιταγές γενικότερα.
Η εμπειρία ξεκίνησε από τη στιγμή που φτάσαμε στο φουαγιέ!
Οι δύο ηθοποιοί μας υποδέχτηκαν δημιουργώντας ένα φιλικό κλίμα, σπάζοντας έτσι τον «πάγο» μεταξύ ηθοποιών και κοινού. Και από την άλλη, το φουαγιέ με τον δικό του χαρακτήρα, εξελίχτηκε σε ενεργό κομμάτι της παράστασης, Παίρνοντας διαφορετικές μορφές ανάλογα με τη δράση. Με αυτό τον τρόπο νιώθαμε λες και βρισκόμασταν μέσα στην ιστορία. Η τοποθέτηση των θεατών δεξιά και αριστερά, με τη δράση να αναπτύσσεται ανάμεσά τους, δημιούργησε έναν άμεσο διάλογο μεταξύ σκηνής και κοινού.
Οι γρήγορες εναλλαγές ρόλων είναι από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία της παράστασης. Ο Δημήτρης Λιόλος και η Αναστασία Χατζάρα κινούνται συνεχώς ανάμεσα σε χαρακτήρες, φύλα και διαθέσεις, χωρίς το παραμικρό μπέρδεμα για τον θεατή.
Αυτό επιτυγχάνεται με μικρές ενδυματολογικές παρεμβάσεις, με φραστικά μοτίβα και με τις κινήσεις των σωμάτων τους. Οι ταυτότητες παρουσιάζονται ρεαλιστικά, αποδεικνύοντας πως μπορούν να αλλάξουν και να επιβληθούν ανάλογα με το ποιος ασκεί εξουσία σε ποιον.
Οι ηθοποιοί απευθύνονται άμεσα στο κοινό, ζητώντας αντιδράσεις ή σχόλια, ή απλώς παίζοντας δίπλα τους.
Ο ρυθμός της παράστασης χτίζεται σταδιακά. Στην αρχή κυριαρχεί μια πιο ανάλαφρη διάθεση, γεμάτη χιούμορ και παιχνίδι, όμως η ένταση αυξάνεται και οι προθέσεις γίνονται πιο ξεκάθαρες. Στο τέλος, το μήνυμα έχει γίνει πια ξεκάθαρο.
Οι ερμηνείες των δύο ηθοποιών αποτελούν τον βασικό πυρήνα της παράστασης. Οι ηθοποιοί αξιοποιώντας σώμα και προκαλούν αγωνία και διασκέδαση ταυτόχρονα. Η Αναστασία Χατζάρα μετατρέπεται σιγά σιγά σε μια Στρίγγλα που είναι ταυτόχρονα σκληρή και βαθιά ευάλωτη.
Συνολικά, το έργο δεν προσπαθεί να εξηγήσει τον Σαίξπηρ. Προτείνει μια σύγχρονη ματιά που σέβεται την αφετηρία, αλλά τολμά να μιλήσει με τη δική της γλώσσα. Το αποτέλεσμα είναι μια εμπειρία που εντυπώνεται στη μνήμη, καθώς είναι ρεαλιστική και πιο επίκαιρη από ποτέ.
Μουτσοπούλου Έλλη Μαρία