Κάμπινγκ | Επιτέλους, μια ελληνική σειρά που εμπιστεύεται τον θεατή

Είναι γνωστό ότι οι κωμωδίες στην ελληνική μυθοπλασία τα τελευταία χρόνια είναι ελάχιστες. Το Έχω Παιδιά του Mega μπορεί να είχε μικρό βίο, απέδειξε όμως ότι το είδος του sitcom είναι απαραίτητο για την prime time των καναλιών και έτσι δεν άργησε να ξεπεταχτεί η αντίστοιχη σειρά με τους μπαμπάδες στον Alpha. Η διασκευή της ξένης σειράς Φαντάσματα από το Star, από την άλλη, φανέρωσε πως όταν κάτι είναι καλό, μπορεί να αποκτήσει γερές βάσεις και να βρει το κοινό του. Φέτος, το Mega έρχεται να προσθέσει μια νέα πρόταση που ακούει στο όνομα Κάμπινγκ.

Η βασική ιδέα έρχεται από την κυπριακή σειρά του Φώτη Γεωργιάδη, η οποία προβλήθηκε από το 2020 έως το 2022, για συνολικά 124 επεισόδια. Τη διασκευή για τη σειρά που μόλις έκανε πρεμιέρα στο Mega έχουν αναλάβει η Έλενα Σολωμού και ο Κωστής Παπαδόπουλος, ενώ τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Σέργιος Κωνσταντινίδης. Ο Κωνσταντινίδης μας συστήθηκε ως τηλεοπτικός σκηνοθέτης από τα τέλη της δεκαετίας του ’00 και, κατά κύριο λόγο, έχει αναλάβει δραματικές και κοινωνικές σειρές. Το συγγραφικό δίδυμο Σολωμού/Παπαδόπουλου, από την άλλη, έχει προϋπηρεσία κυρίως σε κωμικές σειρές αλλά και ταινίες. Μια δυναμική που ισορροπεί ανάμεσα στους τρεις και γίνεται ενδεικτική ήδη από τα πρώτα λεπτά. Αλλά περισσότερα παρακάτω.

Ένας χαμηλών τόνων και υπάκουος λογιστής μιας εταιρείας εγκαταλείπει ξαφνικά τη ζωή του και όλα όσα έχει χτίσει και, μαζί του, παίρνει τα δύο έφηβα παιδιά του και μια βαλίτσα γεμάτη χρήματα. Βρίσκει καταφύγιο σε ένα απομακρυσμένο κάμπινγκ, όπου όλοι, από τον ιδιοκτήτη μέχρι τους ενοίκους, μοιάζουν μυστηριώδεις, περίεργοι και απρόβλεπτοι. Πριν καλά καλά τακτοποιηθεί, εμφανίζεται μπροστά του ο προϊστάμενος της εταιρείας και τα πράγματα παίρνουν μια διαφορετική τροπή.

Το Κάμπινγκ, με την ονομασία Άλλος Κόσμος, είναι το μέρος που το Mega και οι συντελεστές μάς καλούν να γνωρίσουμε, να γοητευτούμε από αυτό και να γίνουμε κοινωνοί όσων συμβαίνουν εκεί, από Δευτέρα έως Τετάρτη, στις εννιά το βράδυ. Μια σειρά που δεν είναι καθαρόαιμη κωμωδία και εκεί ακριβώς βρίσκεται το δόλωμά της.

Η σειρά εστιάζει στους χαρακτήρες και στις καταστάσεις περισσότερο παρά στην εύκολη ατάκα και στην τετριμμένη συνθήκη του τι θεωρούμε αστείο. Το να τη συγκρίνεις με σειρές όπως το Κάτω Παρτάλι την αδικεί περισσότερο απ’ όσο την ωφελεί. Γιατί το Κάμπινγκ δεν είναι τόσο περίεργο ή απόκοσμο και δεν βασίζεται αποκλειστικά στο μαύρο χιούμορ. Αξιοποιεί πτυχές όλων αυτών, αλλά ευελπιστεί να δημιουργήσει ένα δικό του σύμπαν, που έχει λόγο ύπαρξης και, πάνω απ’ όλα, χαρακτήρες.

Και εδώ βρίσκεται ίσως ένα από τα μεγαλύτερα ατού της σειράς. Δεν βιάζεται να αποδείξει ότι είναι αστεία. Αφήνει τις καταστάσεις να εξελιχθούν, τους χαρακτήρες να αποκτήσουν υπόσταση και το χιούμορ να προκύψει μέσα από αυτούς. Για αυτό και η μέχρι τώρα πορεία του Κωνσταντινίδη ως σκηνοθέτη κάπως αλληλοσυμπληρώνεται με τον τρόπο που χειρίζονται την κωμωδία η Σολωμού και ο Παπαδόπουλος, μην αφήνοντας ο ένας τον άλλον να χαθεί περισσότερο στη δική του ασφάλεια.

Από τα πρώτα λεπτά, το Κάμπινγκ δείχνει ότι έχει εικόνα του σήμερα και, ακόμη σημαντικότερο, ένα μοντάζ που κατανοεί τις ανάγκες της αφήγησης και δεν γίνεται τροχοπέδη στο κατάλληλο timing. Δεν «πνίγεται» σε άσκοπες ατάκες που απλώς γεμίζουν τη σιωπή, ούτε σε υπερβολές που εκβιάζουν την αντίδραση του θεατή. Αντιθέτως, αφήνει χώρο στις σκηνές και στους ανθρώπους της να αναπνεύσουν.

Και κάπως έτσι, μετά από καιρό, δημιουργείται η αίσθηση ότι μπορεί να υπάρξει μια ελληνική σειρά που δεν υποτιμά τη νοημοσύνη του θεατή, αλλά ευελπιστεί στην ύπαρξή της για να διακρίνει τις λεπτομέρειες. Δεν σου εξηγεί διαρκώς πού πρέπει να γελάσεις, ούτε προσπαθεί να σου κλείσει το μάτι κάθε λίγα δευτερόλεπτα. Σε αφήνει να συμμετέχεις.

Το πρώτο επεισόδιο υπενθύμισε την ακρίβεια του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στα εκφραστικά του μέσα, σε ό,τι κι αν παίζει, πόσο φυσικά υπηρετεί ο Γιώργος Χρυσοστόμου τη σωματική κωμωδία και πόσο αδιανόητο ακούγεται ότι η Βίκυ Σταυροπούλου επέστρεψε στη μικρή οθόνη ύστερα από δέκα χρόνια απουσίας. Ο καθένας μοιάζει να καταλαβαίνει ακριβώς τι χρειάζεται ο χαρακτήρας του, χωρίς να προσπαθεί να τον κάνει μεγαλύτερο από αυτό που είναι.

Και, άμα τη εμφανίσει, ο Αλέξανδρος Τωμαδάκης γίνεται ο χαρακτήρας και ο ηθοποιός που πρέπει να προσέξεις περισσότερο απ’ όλους. Είναι από εκείνες τις παρουσίες που δεν χρειάζονται πολύ χρόνο για να καταλάβεις ότι μπορούν να εξελιχθούν σε κάτι πολύ περισσότερο στην πορεία.

Το Κάμπινγκ, μένει να αποδειχθεί περαιτέρω, αποτελεί ήδη μια περίπτωση που αξίζει να δημιουργήσεις ένα τηλεοπτικό ραντεβού μαζί της. Να συναισθανθείς τους χαρακτήρες, να τους δώσεις χρόνο και να δεις πώς θα εξελιχθεί ο καθένας, χωρίς να έχεις δεύτερες σκέψεις για το αν όντως κάνεις καλά.

Γιατί το σημαντικότερο που κατάφερε το πρώτο επεισόδιο είναι να δημιουργήσει την περιέργεια για το επόμενο. Και αυτό, στην τηλεόραση, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.

Το Mega έχει μια παράδοση να παραδίδει σειρές που μένουν στη συλλογική ποπ κουλτούρα. Το Κάμπινγκ δεν χρειάζεται ακόμη να αποδείξει ότι θα γίνει μία από αυτές. Για την ώρα, αρκεί ότι έχει αρχίσει να δείχνει πως μπορεί.

Βασιλακόπουλος Χρήστος