Η ομάδα Elephas tiliensis με αφορμή το ομώνυμο βιβλίο του Μενέλαου Χαραλαμπίδη, Ο δωσίλογοι, μας δίνουν μια σύγχρονη τραγωδία επί σκηνής. Εφτά ηθοποιοί – Δημήτρης Αγαρτζίδης, Δέσποινα Αναστάσογλου, Μαρκέλλα Γιαννάτου, Τόλης Μπριασούλης, Βίκυ Κατσίκα, Εμμανουήλ Κοντός, Άρης Λάσκος – σε ένα απλό σκηνικό, συντελούν μέσω των σωμάτων τους σε μια ιστορική διαδρομή στα μπλόκα του 1940.
Ξεγυμνωμένα σώματα. Ξεγυμνωμένη αλήθεια. Μια αλήθεια που γνωρίζουμε. Με λιγότερες ή περισσότερες λεπτομέρειες. Στην προκειμένη, η τέχνη αναπαριστά. Μας φέρνει αντιμέτωπα με ένα κομμάτι της ιστορίας που είτε αποσιωπάτε είτε έγινε προσπάθεια να αντιμετωπιστεί με συστημικούς όρους – δικαστήρια, κατηγορίες, φυλακή κτλ.
Σώματα σε μια αέναη κίνηση. Μια σύγχρονη μεταφορά του χορού. Μια σκηνή που έχει τόσα όσα. Λίγα μπάζα, ένα μεταλλικό γραφείο, μια καμπάνα και χώρο για να παίξει η σκηνοθεσία με το φως και τη σκιά.
Η δραματουργία ενός μυθιστορήματος είναι εξ ορισμού δύσκολη. Πόσο μάλλον, ενός ιστορικού βιβλίου, γεμάτο με γεγονότα και αναφορές. Οι Δημήτρης Αγαρτζίδης & Δέσποινα Αναστάσογλου, προσωπικά μιλώντας, θεωρώ ότι κατάφεραν να μεταφέρουν στο κοινό αυτά που στο βιβλίο δεν λέγονται, παρά μόνο εννοούνται. Μετέφεραν το ουσιαστικό βίωμα. Την ανατριχίλα και τη φρίκη που νοιώθει κάποιο όταν έρχεται αντιμέτωπο με μια σκληρή αλήθεια. Μια πραγματικότητα που υπήρξε, υπάρχει και – δυστυχώς – θα υπάρχει.
Φεύγοντας από την παράσταση, έχεις μια πικρή γεύση. Μπορεί σε κάποια σημεία η αποτύπωση να είναι λίγο πομπώδης, ή λίγο περισσότερο «θεατρική» από όσο χρειάζεται, αλλά τελικά σου σκίζει την ψυχούλα οπτικοποιόντας σου το γεγονός ότι ο άνθρωπος είναι το πιο σαδιστικό πλάσμα στον πλανήτη. Μια παράσταση που αζίζει να αφήσετε να σας κοπανάει για μια ώρα και 50′.
Συλβάνα Παπαϊωάννου
Υ.Γ
Και στο δίλημμα δοσίλογοι ή δωσίλογοι, το σωστό είναι: Νεκροί.
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/dosilogoi/

