Επιστροφή στην φοιτητική μας πόλη | Πάστα Φλώρα

Η πόλη των φοιτητικών μας χρόνων θα μοιάζει πάντα η πιο όμορφη απ’ όλες.

Μπορεί να είναι ένα απλό μέρος, ακόμα και ένα μικρό «χωριό» χωρίς κανένα στοιχείο που θα το έκανε ιδιαίτερο ή εντυπωσιακό κι όμως και πάλι δεν θα το αλλάζαμε για κανένα άλλο.

Όταν επιστρέφεις σ’ εκείνη την πόλη, όλα όσα έζησες ξαναγεννιούνται αβίαστα. Δεν χρειάζεται καν να προσπαθήσεις, αρκεί μόνο να κοιτάξεις.

Να κοιτάξεις μερικά λεπτά σ’ ότι κι αν βρίσκεται μπροστά σου εκείνη τη στιγμή. Σίγουρα θα σου φέρει αναμνήσεις στο μυαλό και σε κλάσματα δευτερολέπτου θα αρχίσουν να περνάνε λίγες ή πολλές στιγμές μπροστά στα μάτια σου.

Οι στιγμές αυτές, γνωρίζουν καλά την ανεκτίμητη αξία που κουβαλάνε στους ώμους τους. Εσύ κι εκείνες μόνο ξέρετε την πραγματική σημασία τους. Βλέπεις, αν αφηγηθείς τις ιστορίες σου στον κύριο που σε προσπερνά βιαστικά, στον περαστικό του απέναντι πεζόδρομου πιθανόν να γελάσει ή ακόμα και να σε αγνοήσει.

Και να καλοσκεφτείς – λέμε τώρα- τα όσα του διηγηθείς θα πει απλώς «σιγά μια βόλτα ήταν μόνο».

Αυτές οι «σιγά μια βόλτα ήταν» στιγμές, όμως, κλείνουν μέσα τους την πιο όμορφη περίοδο της ζωής μας.

Εκείνη η βόλτα που έκανες αργά τη νύχτα, δίχως φίλους, με παρέα το «εσένα» στα δρομάκια της πόλης. Τα δρομάκια που σε έβγαζαν στην πλατεία της πόλης ή στα κύματα της θάλασσας.

Εκείνη η φορά που, ξημέρωμα πια, γύριζες αγκαλιά με τους κολλητούς σου και σιγομουρμουρίζατε το τραγουδάκι που έπαιξε τελευταίο στο μαγαζί από όπου μόλις είχατε φύγει.

Οι άλλες στιγμές, που μια απογευματινή βόλτα σε έφτασε στην αγαπημένη σου γωνία, σ’ αυτό το σημείο της πόλης που λίγοι γνωρίζουν μα όσοι το έχουν ανακαλύψει δε το αλλάζουν. Ήταν αυτή η «απλή» βόλτα, η οποία έληξε αργά το βραδάκι.

Η βόλτα που αρχικό θέμα είχε το μάθημα της περασμένης Τετάρτης στην σχολή, αλλά τελικά έφτασες να βγάζεις τα εσώψυχα σου στα άτομα που μοιάζουν με βράχοι για εσένα όποτε κι αν τους χρειαστείς. Είναι βράχοι. Είναι οι φίλοι σου.

Οι στιγμές αυτές έχουν δικό τους νόημα. Ένα νόημα που ορίζεται από τα συναισθήματα, από την ένταση που είχες ενώ τις ζούσες. Ενώ πέρναγαν τα λεπτά και εσύ ούτε καταλάβαινες πως θα μείνουν στο μυαλό σου και θα σε συντροφεύουν όσος καιρός κι αν περνά.

Όλοι μας θα ζητάμε, πάντα, μια βόλτα ακόμη στην πόλη των φοιτητικών μας χρόνων. Κι όταν θα τελειώνει αυτή η βόλτα, θα ζητάμε ακόμη μια.

Ποτέ δε θα μας είναι αρκετές. Όσες βόλτες κι αν κάνουμε. Όσες νέες αναμνήσεις κι αν δημιουργούμε.

Ζαχαρούλα Κατσικαντάμη

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top