A never told sorry | Πάστα Φλώρα

Γράφει η Άννα Αρχοντή

Χρωστάς μια συγνώμη κάπου. Και εσύ, και εγώ και κάθε ένας από εμάς. Χρωστάς μια συγνώμη που δε βρήκες το θάρρος να πεις. Γιατί ντρέπεσαι, γιατί δεν κάνει, γιατί θα χάσεις την αξιοπρέπειά σου που είναι τόσο αναγκαία για να σε εκτιμούν. Τι σημαντικότερο όμως απ’ το να αναγνωρίζεις τα λάθη σου και να έχεις το θάρρος να το πεις φωναχτά; Να παραδεχτείς ότι έσφαλες και να απολογηθείς;

Πάντα περνούσαν άνθρωποι απ’ τη ζωή σου και πάντα θα περνάνε όσο ζεις· φίλοι, έρωτες, εχθροί. Άλλοι περνούσαν παντελώς αδιάφοροι, άλλοι έγραφαν και κάτι στο βιβλίο σου·μια σειρά, μια παράγραφο, ή κέρδισαν τον τίτλο του. Άλλοι σε πλήγωσαν, άλλοι σε μάγεψαν, σε έκαναν να χαθείς στις αγκαλιές τους, άλλοι σε απογοήτευσαν και άλλοι έμειναν εκεί να στέκονται…γιατί τους πλήγωσες εσύ. Και μάλλον πρέπει να επανορθώσεις.

Δε χρειάζονται ντροπές, ούτε πολύ σκέψη. Πάντα ήταν πιο εύκολο από ό,τι πίστευες ή φανταζόσουν. Όλα ήταν πιο εύκολα απ’ ότι πίστευες ή φανταζόσουν. Πριν καλά καλά το καταλάβεις, θα έχεις πει τη μεγάλη λέξη, τίμια, αξιοπρεπώς. Και έχε πάντα κατά νου πως μια συγνώμη σε αλλάζει. Νιώθεις λίγο ελαφρύτερος, λίγο δυνατότερος και πιο ικανός, αφού έβαλες τη λύτρωσή σου πιο ψηλά απ’ τον εγωισμό σου. Και αυτός ο τελευταίος είναι που κρατά δεμένες όλες τις συγνώμες που δεν ξεστομίστηκαν ποτέ.

Από εγωισμό…Πόσα έχεις κάνει από εγωισμό; Πόσες πράξεις, πόσα λόγια πνίγηκαν στο όνομά του; Πόσο πονηρός και ύπουλος; Τόσο που-ψεύτικα-νομίζεις πως κέρδισες. Τόσο που δε σ’ αφήνει να καταλάβεις τι θυσιάζεις και τι απομακρύνεται όλο και περισσότερο από σένα. Κερδίζεις μια περισταστιακή αύρα ικανοποίησης γιατί κατάφερες να κρατήσεις το κύρος σου στα ύψη του, αλλά μετά τι; Μπορεί αυτό το τελευταίο να σε κάνει άνθρωπο ευτυχέστερο; Μοναξιά θα σου δώσει και τίποτα άλλο. Μια κρύα μοναξιά και μια πικρία σε ψυχή και σώμα.“Άνθρωπος εγωιστής, άνθρωπος άρρωστος. Άνθρωπος που νοσεί στο πνεύμα και μαραζώνει. Κ’ είναι εκείνος, μόνο εκείνος, που δεν ξέρει από τί πάσχει.”

Σαν καταλάβεις λοιπόν και εκτιμήσεις την αξία μιας συγνώμης, να συγχωρείς και εσύ. Να είσαι πρόθυμος να γλιτώσεις κάποιον που υποφέρει. Ακόμη και αν δεν λυπάται, να τον συγχωρείς. Θα δεις πως είναι δυσκολότερο, γιατί χρειάζεται θέληση διπλή να αφήσεις πίσω ό,τι σε έκανε να λυγίσεις και έμοιαζε χωρίς τελειωμό. Να δείχνεις πως ο άνθρωπος μπορεί ακόμη να ντυθεί με καλοσύνη, χωρίς να πάρει απαραίτητα αντάλλαγμα· πως οι ψυχές έχουν και χρώμα μέσα στο μονότονο γκρίζο τους. Γιατί όταν συγχωρείς, τραβάς κρύα μαχαίρια καρφωμένα στη πλάτη σου, όχι για να τις ρίξεις σε άλλους. Όχι για να τους κάνεις να πονέσουν και να νιώσουν τη δική σου πλευρά. Αλλά για σένα. Για σένα που επουλώνεσαι και ξαναφυτρώνεις με ρίζες πιο γερές, που αναπνέεις ευκολότερα και ζεις.

Όμως, αφού συγχωρήσεις, τι; Ξεχνάς; Πρέπει να ξεχάσεις και το κυριότερο…μπορείς; Είναι εκείνη η στιγμή που παίρνεις ξανά θέση· εσύ απ’ τη μια και απέναντι ο φόβος μήπως ξαναπέσεις. Και πασχίζεις να βρεις ποιός είναι ισχυρότερος, και θέλεις να είσαι εσύ, και παλεύεις για να είσαι εσύ. Αλλά απ’ την άλλη η συγχώρεση δεν είναι απόλυτη λήθη και ίσως ποτέ δε θα μπορέσει να είναι. Πάντα ένα κομμάτι γεμάτο αναμνήσεις θα κοιμάται στο μυαλό σου, λιγότερο ή περισσότερο έτοιμο να ξυπνήσει. Ίσως στην ουσία πρόκειται για κάτι που σαν σκεφτείς, δε θα σε κάνει να σφαδάζεις όπως τότε, δε θα σε γεμίζει απελπισία. Θα νιώθεις κάθε φορά όλο και πιο ψύχραιμος στη θύμησή του. Για κάτι που όταν το τραβήξεις απ’ τη μνήμη σου θα σκεφτείς:“κοίτα να δεις τι πέρασα…”

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top