Ακούσαμε: Φωτεινή Βελεσιώτου – Ένας κύκλος είναι όλα | Πάστα Φλώρα

Γράφει ο Θανάσης Πάνου


Αν παρατηρήσει κανείς τις φωνές που αγαπήθηκαν περισσότερο κι έγιναν διαχρονικές μέσα στο ελληνικό τραγούδι ή στο τραγούδι γενικότερα, θα διαπιστώσει ότι είναι η μία πιο ξεχωριστή από την άλλη. Αν θέλουμε να δώσουμε μια γρήγορη εξήγηση σ’ αυτό, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο μέσος ακροατής και το εν γένει φιλοθεάμον κοινό, αυτό που αναζητά στην τέχνη είναι το ιδιαίτερο, το μοναδικό, το ανθρώπινο. Αυτό που μοιάζει να μην είναι “τέλειο”, αλλά αυθόρμητο κι αληθινό.

Λαμβάνοντας υπόψη την παραπάνω πρόχειρη θεωρία, μα και ακούγοντας την ανατριχιαστική φωνή της μπορούμε να καταλάβουμε γιατί η Φωτεινή Βελεσιώτου έχει κερδίσει την προσοχή και την αγάπη μας τα τελευταία χρόνια. Παρ’ ότι δεν βρίσκεται πολλά χρόνια στον χώρο και δεν ξεκίνησε την καριέρα της από νεαρή ηλικία, οι “Μέλισσες” ήταν αρκετές, όπως λέει η ίδια, για να την βγάλουν από την ησυχία της.

Βγάζοντάς την, λοιπόν, από την δική της ησυχία και αναστατώνοντας ευχάριστα την δική μας ψυχή, το 2019 την βρίσκει να κυκλοφορεί τον νέο της δίσκο με τίτλο “Ένας κύκλος είναι όλα”. Με προπομπό το “Πόσο πονάει η καρδιά” σε στίχους και μουσική της πολλά υποσχόμενης  Κωνσταντίνας Πάλλα, η Φωτεινή Βελεσιώτου παρουσίασε έναν κύκλο τραγουδιών κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της.

Τα 9 αυτά τραγούδια κινούνται πάνω στον μουσικό χαρακτήρα που φαίνεται να προτιμάει η φωνή αυτή που μοιάζει να ξεχάστηκε εδώ από τους παλιούς ρεμπέτες. Τουτέστιν, έντονα ρυθμικά ζεϊμπέκικα και μελωδικές μπαλάντες.

Ξεκινώντας απ’ τον “Αυτόπτη” σε μουσική του Βασίλη Κετεντζόγλου και στίχους της Μαρίας Χαραλαμπίδη, ο δίσκος μας προετοιμάζει για κάτι πολύ όμορφο που εντείνεται στην “Μέδουσα” της Σοφίας Νάτσιου, κατά την γνώμη μου το καλύτερο τραγούδι του άλμπουμ, που η μουσική και ο στίχος του απορροφούν στοιχεία από τα λαϊκά μονοπάτια των παλιών τραγουδιών και του μικρασιατικού αμανέ. Στη συνέχεια η ρομαντική “Γιορτή του φεγγαριού”, σε λόγια του Μιχάλη Μπουρμπούλη και μουσική του Γιώργου Καραμφίλλη, μας λέει πως “ένας κύκλος είναι όλα” με συνοδεία την φωνή του Παντελή Θαλασσινού, ενώ ο “Μόνος” του Γιάννη Παπαγεωργίου μέσα απ’ τον βαρύ καρσιλαμά του θυμίζει ατόφιο ρεμπέτικο άσμα με την πλούσια μελωδική γραμμή του και τον ξερό λόγο.

Ο ταξιδιάρικος “Δραπέτης” με την ονειρική μουσική του Βασίλη Κετεντζόγλου και τους στίχους του Γιώργου Γκώνια μας οδηγεί στο “Πεθυμιό” του Φώτη Θεοδωρίδη που οι στίχοι του μπλέκονται με αυτούς της παράδοσης και η φωνή του συναντάει αυτή της Φωτεινής Βελεσιώτου σ’ άλλο ένα υπέροχο ντουέτο. Προτελευταίο τραγούδι είναι το μελαγχολικό ζεϊμπέκικο “Μαύρο μου τριαντάφυλλο” σε μουσική του Ζαχαρία Καρούνη και στίχους του Σταύρου Σταύρου.

Ο δίσκος κλείνει μ’ ένα τραγούδι που έχουμε αγαπήσει τόσο απ’ την Αρλέτα που το έγραψε όσο κι απ’ τα live της Βελεσιώτου και που τώρα πια μπορούμε να απολαύσουμε και σε δισκογραφημένη μορφή. Το “Με σημάδεψες” που η Αρλέτα έγραψε το 1992, τελειώνει αυτόν τον κύκλο τραγουδιών αφήνοντας έναν συγκινητικό απόηχο.

Η Φωτεινή Βελεσιώτου έχει καταφέρει μέσα σε μικρό, σχετικά, χρονικό διάστημα να μην χρειάζεται συστάσεις. Η ίδια, λυτή κι απέριττη στις ζωντανές εμφανίσεις της, παίρνει το μικρόφωνο και μας ξεναγεί τόσο στο σύγχρονο όσο και στο παλιό λαϊκό τραγούδι με την δικιά της μοναδική προσέγγιση.

Τα νέα αυτά ολόφρεσκα τραγούδια υπενθυμίζουν σ’ εμάς τους αθώους ακροατές ότι η τέχνη θα μας συγκινεί πάντα με την απλότητα και όχι με την απλοϊκότητα κι ότι η Φωτεινή Βελεσιώτου έχει ήδη γράψει το όνομά της με κεφαλαία γράμματα στο ευρετήριο των σημαντικότερων Ελλήνων ερμηνευτών.


© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top