Από το Roma στην Ψιλικατζού και από τον Μόραλη και τη Ρένα στη Μαρία Κάλλας| Βάσω Σπυροπούλου

Αν κάποιος ξεκινούσε στο χάρτη από το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, συνέχιζε με τις σκοτεινές κινηματογραφικές αίθουσες που προβάλλουν αυτές τις μέρες το Roma του Κουαρόν, έκανε μια στάση στο Μικρό Χορν, στο κέντρο της Αθήνας, περνούσε από τον Πολυχώρο Vault στο Μεταξουργείο και κατέληγε στο Μουσείο Μπενάκη λίγο πιο κάτω, στην Πειραιώς, εκεί που πια έχει αποκαθηλωθεί η εμβληματική έκθεση για τον Μόραλη, θα διέκρινε μια αόρατη κλωστή που ενώνει αυτές τις γωνιές τέχνης της πόλης… Μια κλωστή ανθρωπιάς, ένας κοινός παρονομαστής στα θεάματα αυτά που λυτρώνουν την έρμη ψυχή.

Rena-153-1021x580

Ιστορίες που αφορούν τον άνθρωπο πρωτίστως, αυτόν που στην καθημερινότητά του βασανίζεται από τους δαίμονές του, που ποθεί να δημιουργήσει, αγωνίζεται να επιβιώσει, ερωτεύεται παράφορα, ματαιώνεται, ορθοποδεί ή καταρρέει. Αυτές οι ιστορίες ξεδιπλώθηκαν τούτο το χειμώνα πάνω στα θεατρικά σανίδια, στο κινηματογραφικό πανί και στις σιωπηλές αίθουσες του μουσείου. Και μας άγγιξαν όλους εμάς, που με τα μάτια μας και την ψυχή μας, γίναμε μέτοχοι του δράματος, της αγωνίας, της χαράς των ηρώων τους. Ήρωες καθημερινοί, δικοί μας, άνθρωποι σαν εμένα και σένα, όχι υπερβατικά πλάσματα, απρόσιτα και αποστασιοποιημένα.

Οι δύο ασπρόμαυρες γυναικείες φιγούρες του αριστουργηματικού Roma που ενηλικιώνονται μέσα από την εγκατάλειψη, χωρίς εξάρσεις και υπερβολές, δεν απέχουν πολύ από τις γυναίκες δίπλα μας που περιμένουν υπομονετικά το μετρό, δουλεύουν μηχανικά στο γραφείο, τακτοποιούν τα ράφια στο σούπερ μάρκετ. Η Ουζουνίδου στην Ψιλικατζού που αγαπάει το μαγαζάκι της, που παρατηρεί τους ανθρώπους γύρω της και τους καταγράφει, που προσπαθεί να γίνει επιτέλους μάνα –βορά των γιατρών και των συγγενών που περιμένουν να την δουν με φουσκωμένη κοιλιά- είναι η μικροαστή Ελληνίδα που εκβιάζει λίγο με τον τρόπο της και το συναίσθημα. Και η Ρένα του Κορτώ δηλώνει πάνω απ’ όλα άνθρωπος και γυναίκα με πάθη και πόθο για ζωή!

roma-3-700x291.jpg

Μένουν η Μαρία Κάλλας, του Maste Class και ο Γιάννης Μόραλης, των οποίων η ανθρώπινη διάσταση, αυτή που θαμπώνει από τα φώτα της δημοσιότητας και τις περισπούδαστες αναλύσεις του καλλιτεχνικού τους έργου, φωτίστηκε φέτος από την ερμηνεία της Μαρίας Ναυπλιώτου και τη σκηνοθετική μαεστρία του Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στην πρώτη περίπτωση, από την εξαιρετική δουλειά του Νίκου Παΐσιου στην επιμέλεια της αναδρομικής έκθεσης του μεγάλου ζωγράφου του 20ού αιώνα στη δεύτερη.

Η Μαρία Άννα Σοφία Καικιλία Καλογεροπούλου σπαράζει πάνω στη σκηνή σα λαβωμένο ζώο, μια γυναίκα ερωτευμένη στη δύση της ζωής της, ταπεινωμένη και απελπισμένη. Ο θεατής απέναντί της δε βλέπει πια την πριμαντόνα αλλά τον άνθρωπο, απογυμνωμένο από τα κοστούμια της επιτυχίας, έτσι όπως είναι στην πραγματικότητα. Δίπλα της ο διακριτικός Μόραλης υποδόρια μας επέτρεψε να τον κατανοήσουμε σε βάθος, πρώτα ως άνθρωπο και στη συνέχεια ως καλλιτέχνη, δύο έννοιες αλληλοτροφοδοτούμενες, όπως φάνηκε τόσο μέσα από τα έργα του όσο και από τα εξαιρετικά κείμενα που τα συνόδευαν στο Μουσείο Μπενάκη.

Έρωτας και θάνατος, μικρές, καθημερινές αγωνίες, χαρά, γέλιο και ανθρώπινο πείσμα, όλα αυτά που συνθέτουν τη φθαρτή μας ζωή, μετουσιώθηκαν αυτόν τον χειμώνα σε κάτι άλλο, απροσδιόριστο αλλά τόσο οικείο, μέσα από τις ιστορίες της Κλέο και της Σοφίας του Roma, της Ψιλικατζούς, της απίθανης Ρένας, της τραγικής Μαρίας και του υπέροχου κυρίου Μόραλη. Τα αγαπήσαμε αυτά τα πρόσωπα, έγιναν δικά μας, και ανέδειξαν αυτήν την ανθρωπιά που δε θα τη συναντήσουμε στις μεγάλες καμπές της Ιστορίας ή της Τέχνης. Θα τη νιώσουμε ζεστή και πάλλουσα δίπλα μας, μέσα μας, εκεί που θα χαράξει μια γραμμή ο Μόραλης, θα χύσει ένα πικρό δάκρυ η Κάλλας, στα λόγια της Σοφίας που είναι και δικά μας: «Ό,τι και να σου πουν, εμείς οι γυναίκες είμαστε πάντα μόνες».

psilikatzou-6-1024x685.jpg

Χειμώνας 2018-2019

Βάσω Σπυροπούλου

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top