10 προσωπικότητες που αποχαιρετήσαμε την δεκαετία που πέρασε | Πάστα Φλώρα

Η δύση μιας διόλου αδιάφορης δεκαετίας έδωσε την σκυτάλη σε μια νέα, αρκετά ελπιδοφόρα, η οποία φαίνεται να αντιμετωπίζεται με περισσή αισιοδοξία. Είτε αυτό οφείλεται στο θετικό συναίσθημα που φέρνει κάθε νέα αρχή είτε στην διάθεση να διορθωθούν λάθη και αστοχίες της προηγούμενης, ένας απολογισμός είναι τόσο η αφορμή για όλα τα προηγούμενα αλλά και εργαλείο στην μετέπειτα πορεία μας.

Η δεκαετία που αποχαιρετήσαμε περιείχε στιγμές χρωματισμένες με χρυσό ή μαύρο χρώμα. Υποδεχτήκαμε νέα επιτεύγματα και παρουσίες αλλά αποχαιρετήσαμε και κάποιες από τις πιο εμβληματικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα, με την πικρή γεύση του αποχωρισμού να εναλλάσσεται με την ελπίδα πως στη θέση εκείνων θα ξεπηδήσουν νέοι, εξίσου αλησμόνητοι. Ποιοι ήταν όμως μερικοί από όσους έφυγαν την δεκαετία που πέρασε αφήνοντας ανεξίτηλη την υπογραφή τους στην ιστορία;

1) Margaret Thatcher.

Η «σιδηρά κυρία» της πολιτικής απεβίωσε τον Απρίλιο του 2013 στο Λονδίνο μετά από εγκεφαλικό επεισόδιο, πριν από το οποίο είχαν προηγηθεί και άλλα με επιπτώσεις στην μνημονική της ικανότητα. Μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές προσωπικότητες του 20ου αιώνα και η πρώτη γυναίκα που κατέλαβε τη θέση της αρχηγού κόμματος και της πρωθυπουργού στην Μεγάλη Βρετανία, σπούδασε χημεία και νομική ενώ στην συνεχεία δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της πολιτικής και πιο συγκεκριμένα, του Συντηρητικού κόμματος. Από εκπρόσωπος του κόμματος και μετέπειτα υπουργός περιβάλλοντος και παιδείας, το 1979 σε μια περίοδο σφοδρής κρίσης του Ηνωμένου Βασιλείου που ονομάστηκε «Χειμώνας της Δυσαρέσκειας», ανέλαβε τη θέση της πρωθυπουργού έχοντας ως βασικό στόχο την ανάκαμψη του Ηνωμένου Βασιλείου και την ανάδειξη της ισχύος του, ή οποία φαινόταν να φθίνει. Διετέλεσε πρωθυπουργός από το 1979 έως το 1990. Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της, παρ’ όλα τα σκληρά μέτρα και τις οικονομικές πιέσεις που άσκησε κοστίζοντας της την δημοτικότητά της και προκαλώντας σφοδρές κοινωνικές αντιδράσεις, η αγγλική οικονομία κατάφερε να ανακάμψει και να επανέλθει δριμύτερη για ένα μεγάλο διάστημα χάρη στην αυστηρή της πολιτική.


2) Nelson Mandela.

Ο Nelson Mandela υπήρξε ίσως ο μεγαλύτερος ακτιβιστής κατά του Απαρτχάιντ και πολιτικός ηγέτης. Διετέλεσε Πρόεδρος του κράτους της Νότιας Αφρικής την πενταετία 1994- 1999. Γεννημένος το 1918 σε ένα χωριό της Νότιας Αφρικής, ακούγοντας τις ιστορίες των προγόνων του οι οποίοι πήραν μέρος στους αγώνες για ελευθερία και αντίσταση εμπνεύστηκε και από νεαρή ηλικία ξεκίνησε να μάχεται εναντίον των φυλετικών διακρίσεων και του κοινωνικού αποκλεισμού που βίωναν οι έγχρωμοι πολίτες της Νότιας Αφρικής επί δεκαετίες. Πέρασε 27 χρόνια στην φυλακή, αποφυλακίστηκε το 1990 και τέσσερα χρόνια αργότερα νίκησε στις εκλογές που πραγματοποιήθηκαν και ορίστηκε Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής. Στόχοι του πέρα από την συμφιλίωση των διαφορετικών φυλών του κράτους ήταν ένα νέο σύνταγμα, ένα οικονομικό σύστημα όπου θα προστάτευε και ενθάρρυνε την κατοχή ιδιοκτησίας και τις υπηρεσίες υγείας προς όλους αλλά και η ενημέρωση σχετικά με τον ιό του HIV και το AIDS μέσω του οργανισμού του. Αν και για πολλούς είναι μια αμφιλεγόμενη φιγούρα, έχει διεθνώς αναγνωριστεί ως εκπρόσωπος αξιών όπως η δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η ισότητα. Ο θάνατος του τον Δεκέμβριο του 2013, βύθισε στο πένθος τόσο το αφρικανικό έθνος όσο και ολόκληρο τον κόσμο, με εκπροσώπους κρατών και μια κοσμοσυρροή πολιτών να ταξιδεύουν στη Νότια Αφρική ώστε να του αποδώσουν έναν τελευταίο φόρο τιμής.


3) Stephen Hawking.

Ο πασίγνωστος Βρετανός θεωρητικός φυσικός Stephen Hawking έφυγε από τη ζωή τον Νοέμβριο του 2018 έχοντας κάνει τον κόσμο και τις γνώσεις τις οποίες έχουμε για το σύμπαν, τη φυσική και την ίδια τη ζωή πλουσιότερες. Έχοντας ως ειδικότητα την κβαντική φυσική και την κοσμολογία, ξεκίνησε τις πανεπιστημιακές του σπουδές στα 17 του χρόνια δηλώνοντας λίγο αργότερα βαριεστημένος από το επίπεδο των γνώσεων και των θεμάτων που είχε προς επίλυση, χαρακτηρίζοντας μάλιστα τη μελέτη «γελοία εύκολη». Κάθε πτυχίο του διεπόταν από τιμητικές διακρίσεις και έμοιαζε ασταμάτητος μέχρι και την πρώτη του χρονιά ως υποψήφιος διδάκτωρ μόλις στα 21 του όπου χαρακτηρίστηκε ανεπαρκής σε μαθηματικές γνώσεις ώστε να εργαστεί πάνω στην κοσμολογία. Επιπλέον, την ίδια περίοδο διαγνώστηκε με αμυοτροφική πλευρική σκλήρυνση όπου σταδιακά τον κατέστησε παράλυτο ενώ στο τέλος της ζωής του επικοινωνούσε μόνο με τη βοήθεια συσκευής παραγωγής ομιλίας. Παρ’ όλο που οι γιατροί του έδωσαν ένα προσδόκιμο ζωής δύο ετών εκείνος την κατέρριψε, ζώντας άλλα 52 χρόνια αφιερωμένος στο επιστημονικό του έργο μέχρι το τέλος της ζωής του και πέτυχε, μέσω δεκάδων ερευνών και μελέτης να προσφέρει μια νέα και πολύ διαφορετική εικόνα τόσο του σύμπαντος όσο και της θέσης μας σε αυτό.


4) Maya Angelou.

Έχει χαρακτηριστεί ως μια από τις μεγαλύτερες μορφές της παγκόσμιας λογοτεχνίας αλλά και μια από τις σημαντικότερες καλλιτεχνικές μορφές των τελευταίων 50 χρόνων της Αμερικής. Ο λόγος για την Maya Angelou (η αλλιώς Marguerite Annie Johnson) η οποία δραστηριοποιήθηκε στον χώρο της λογοτεχνίας, της ποίησης, της πεζογραφίας και της πανεπιστημιακής διδασκαλίας ενώ ήταν και θερμή ακτιβίστρια στο κίνημα των Δικαιωμάτων Των Πολιτών μαζί με τον Martin Luther King και τον Malcolm X. Κυρίως μέσω αυτοβιογραφικών έργων όπως το «I Know Why the Caged Bird Sings» (1969), έθιξε θέματα όπως ο ρατσισμός, η ταυτότητα, τα ταξίδια και η οικογένεια σε μια εποχή αφύπνισης και έντονης συζήτησης γύρω από αυτά και κυρίως για όσους ήταν και είναι αφρικανικής καταγωγής στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν και πολλοί προσπάθησαν να αποσύρουν τα βιβλία της από βιβλιοθήκες και σχολεία, παραμένουν αντικείμενο ανάγνωσης και διδασκαλίας παγκοσμίως έχοντας χαρίσει στην ίδια πάνω από πενήντα τιμητικές διακρίσεις για το έργο της. Ακόμα και μετά τον θάνατό της τον Μάιο του 2014, εξακολουθεί να αποτελεί πηγή έμπνευσης και μελέτης τόσο για μεγαλύτερες όσο και για τις νεότερες γενιές.


5) Mohamed Ali.

Ο θάνατος του Mohamed Ali, ή αλλιώς Cassius Clay, τον Ιούνιο του 2016 ήταν μια ισχυρή απώλεια που υπέστη ο αθλητικός χώρος χάνοντας έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους και αθλητές του μποξ όλων των εποχών. Ο χαρισματικός αυτός αθλητής, ξεκίνησε την ερασιτεχνική του πορεία στον χώρο του μποξ στα 12 ενώ στην ηλικία των 18 ετών συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960 και την ίδια χρονιά ξεκίνησε την επαγγελματική του πορεία. Παρόλη την επιτυχία του, η άρνηση του να συμμετάσχει στον πόλεμο εναντίον του Βιετνάμ καθώς ερχόταν σε αντίφαση με τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις, τον οδήγησε στην σύλληψη και την ενοχή του από το αμερικανικό δικαστήριο για άρνηση σε περίοδο επιστράτευσης. Ως ποινή, του αφαιρέθηκαν οι τίτλοι που είχε κατακτήσει έως τότε και απείχε μια ολόκληρη τετραετία από το ρινγκ όπου θα μπορούσε να είναι από τις πιο ενεργητικές της καριέρας του. Παρόλα αυτά, κατονομάστηκε ως ο πιο κορυφαίος αθλητής μποξ όλων των εποχών ενώ το ρεκόρ του στο να νικήσει 21 αντιπάλους του σε συνεχόμενους αγώνες πρωταθλήματος χρειάστηκε 35 χρόνια να καταρριφθεί. Τον Ιούνιο του 2016, το άστρο του έσβησε μετά από επιδείνωση του Πάρκινσον που αντιμετώπιζε και επιπλοκές στο αναπνευστικό αφήνοντας πίσω του 9 παιδιά και έναν ολόκληρο μύθο.


6) Robert Frank.

Μια από τις πιο σημαντικές παρουσίες στον κλάδο της τέχνης όπου μας αποχαιρέτησε την δεκαετία που πέρασε, ήταν ο Ελβετός φωτογράφος Robert Frank όπου κατάφερε να αλλάξει τον ρόλο και την ίδια τη φύση της φωτογραφίας μετά την κυκλοφορία του έργου του The Americans, το 1959. Γεννημένος στην Ελβετία το 1924, χρησιμοποίησε την φωτογραφική του κάμερα κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου για να καταγράψει την πραγματικότητα της εποχής. Στα 23 του αναχώρησε για την Αμερική όπου και ξεκίνησε να εργάζεται ως φωτογράφος μόδας για το Harper’s Bazaar. Μετά από μια σειρά ταξιδιών στην Αμερική και 28.000 φωτογραφίες στην κάμερά του, επέλεξε τις 83 καλύτερες που απεικόνιζαν την καθημερινή ζωή των μελών της Αμερικανικής κοινωνίας στα μέσα της δεκαετίας του ’50. Ο Robert Frank πέτυχε να μετατοπίσει το αποκλειστικό ενδιαφέρον για πορτρέτα διάσημων προσώπων που μονοπωλούσε την τέχνη της φωτογραφίας μέχρι τότε στην απεικόνιση απλών, καθημερινών περιστατικών και ανθρώπων της εποχής, καθιστώντας την «προσιτή» και εύκολα προσαρμόσιμη στην καθημερινότητα όλων. Φεύγοντας από τη ζωή τον Σεπτέμβρη του 2019, ο πρωτοπόρος Robert Frank είχε πετύχει κάτι μοναδικό, να σηματοδοτήσει την έναρξη μιας νέας αντίληψης που εκφράστηκε και αργότερα μετεξελίχθηκε χάρη στο δικό του πρωτοποριακό έργο.


7) Whitney Houston.

Η παγκόσμια και εγχώρια μουσική σκηνή δέχθηκε ίσως τις μεγαλύτερες απώλειες την τελευταία δεκαετία, με πολλά από τα μεγαλύτερα αστέρια της μουσικής να αποχωρούν και κάποιες φορές αρκετά πρόωρα. Το 2012, η είδηση του θανάτου της Whitney Houston μόλις στα 48 της χρόνια, συγκλόνισε τον κόσμο. Η μάχη της με τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και τα χάπια ήταν πασίγνωστη, όμως κανείς δεν πίστευε μέχρι και την 11η Φεβρουαρίου 2012 πως ένα τραγικό μπέρδεμα ουσιών και αλκοόλ θα οδηγούσε στον πνιγμό της στην μπανιέρα ενός ξενοδοχείου. Από τις καλύτερες φωνές που ήχησαν ποτέ στον πλανήτη και από τις ομορφότερες παρουσίες που συνόδευσαν ένα τέτοιο ταλέντο επί δεκαετίες, αναδείχθηκε σε μια από τις πιο πετυχημένες τραγουδίστριες όλων των εποχών με άπειρες διακρίσεις και βραβεία ως απόδειξη του άστρου που την περιέβαλλε. Το όνομα της πέρασε στην ιστορία και η φωνή της ακόμα και μετά τον θάνατό της, δεν σίγησε ποτέ.


8) Robin Williams.

Μια από τις πιο αξιόλογες και ταλαντούχες παρουσίες στον χώρο του θεάματος, ήταν ο Robin Williams. Για πολλούς ήταν το σύμβολο της παιδικής τους ηλικίας αλλά και μια μεγάλη θεατρική και κινηματογραφική αδυναμία της ενήλικης τους ζωής. Από το stand up comedy στην τηλεόραση και σε κλασικά αριστουργήματα όπως το «Good Morning Vietnam», «Good Will Hunting», «Dead Poets Society» αλλά και δεκάδες άλλες ταινίες, o Robin Williams πέρα από όσκαρ κέρδισε και την αγάπη του κοινού λόγω της γλυκύτατης, γεμάτης χιούμορ και ειλικρίνειας ύπαρξης του σε συνδυασμό με το υποκριτικό του ταλέντο. Η είδηση της αυτοκτονίας του τον Αύγουστο του 2014 τάραξε τον κόσμο όσο και η μετέπειτα αποκάλυψη πως όχι απλώς βίωνε την κατάθλιψη αλλά και την νόσο Lewy body dementia που προκαλεί το γνωστό Πάρκινσον αλλά και νευρολογικές επιπλοκές που οδηγούν σε μανιακά και παρανοϊκά περιστατικά.


9) Matthew Wong.

Η είδηση της αυτοκτονίας του πολλά υποσχόμενου ζωγράφου Matthew Wong τον Οκτώβρη του 2019 στην ηλικία μόλις των 35 ετών, άφησε άφωνη την καλλιτεχνική κοινότητα αλλά και το κοινό που σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα είχε καταφέρει να αποκτήσει χάρη στο εξαιρετικό του ταλέντο. Αν και επαγγελματικά ξεκίνησε να ασχολείται με την τέχνη της ζωγραφικής μόλις από το 2013, τα έργα του ήταν τόσο εντυπωσιακά ώστε κριτικοί και γνώστες της τέχνης τον χαρακτήριζαν ως έναν νέο Van Gogh, με στοιχεία που θύμιζαν τόσο τον θρυλικό ζωγράφο όσο και καλλιτέχνες όπως ο Jean-Baptiste-Siméon Chardin και ο Milton Avery. Τα έργα του παρόλα τα ζωηρά χρώματα τους, διακρίνονταν όπως πολλοί χαρακτήρισαν από μια μελαγχολία αντικατοπτρίζοντας ίσως τον ψυχισμό του καθώς όπως έγινε γνωστό μετά τον θάνατό του, έπασχε από κατάθλιψη και σύνδρομο Τουρέτ που ίσως εν τέλει να ήταν και εκείνα που επέδρασαν τόσο πολύ στον ψυχισμό του ώστε να τον οδηγήσουν στο να τερματίσει τη ζωή του την χρονιά που μας πέρασε.


10) Hugh Heffner.

Ο ιδρυτής και αρχισυντάκτης του πασίγνωστου περιοδικού Playboy έφυγε τον Σεπτέμβριο του 2017 σε ηλικία 91 ετών αφήνοντας πίσω του μια ιδιαίτερη κληρονομιά και μια μοναδική υστεροφημία. Ξεκινώντας ως αρθρογράφος στο περιοδικό Esquire το 1952 παραιτήθηκε όταν του αρνήθηκαν μια απλή αύξηση των 5 δολαρίων και ξεκίνησε την αναζήτηση επενδυτών στην προσπάθεια του να ιδρύσει το δικό του περιοδικό, το οποίο και εν τέλει κατάφερε. Το 1953 γεννήθηκε το περίφημο Playboy με την μοναδική Marilyn Monroe να κοσμεί το πρώτο εξώφυλλο από τα χιλιάδες που ακολούθησαν. Πέρα από το περιοδικό, ο Heffner προχώρησε στην δημιουργία τηλεοπτικών σόου, αμφιλεγόμενα κλαμπ και την περιβόητη έπαυλη του Playboy στο Beverly Hills της Καλιφόρνια. Από ένα απλό τεύχος περιοδικού που κυκλοφόρησε με ερασιτεχνική προσπάθεια σε σχέση με το πώς εξελίχθηκε αργότερα και παρόλο τον διχασμό και τις αντιδράσεις που προκάλεσε τόσο με την προσωπική του ζωή αλλά και τα επιχειρηματικά του εγχειρήματα, έχτισε μια «αυτοκρατορία» που κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως επηρέασε ολόκληρο τον κόσμο έστω και από άποψη καλλιτεχνικής κουλτούρας.

 Ειρήνη Σαμαρά

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top