Αρχή vs.Τέλος: Τι μας γεμίζει περισσότερο; | Πάστα Φλώρα

Φτάσαμε, κάθε άλλο παρά αισίως θα έλεγε κανείς, στη 12η και τελευταία πίστα τoυ παιχνιδιού εικονικής πραγματικότητας, που ακούει στο όνομα 2020.

Δεκέμβριος λοιπόν. Το κλείσιμο ενός κύκλου και η παραμονή έναρξης ενός νέου.

Τον Δεκέμβριο συνηθίζουμε να τρέχουμε να προλάβουμε όσα αμελήσαμε τους προηγούμενους 11 μήνες. Από τη μία η νωχελικότητα που ορίζει το πνεύμα των γιορτών και από την άλλη το ακατανίκητο ένστικτο για την εκπλήρωση των ημιτελών υποθέσεων. Η τελευταία ευκαιρία που έχουμε  για την επίτευξη των ετήσιων στόχων και την ολοκλήρωση των εκκρεμοτήτων. Σύντομα, ένα νέο βιβλίο 365 λευκών σελίδων θα κάνει την εμφάνισή του, με νέα στοχοθέτηση και όνειρα.

Αυτή η μίξη λοιπόν, αυτή η λεπτή γραμμή ανάμεσα σε όλα αυτά που στριμώχνουμε να αποτελειώσουμε στο λιγοστό εναπομείναντα χρόνο,  και σε όλα τα φρέσκα οράματα που θα κάνουν σύντομα τη εμφάνισή τους, με κάνουν να αναρωτιέμαι. Τι μας προσφέρει τελικά μεγαλύτερη ικανοποίηση; Να αρχίζουμε κάτι νέο, ή να τελειώνουμε κάτι παλιό; 

Στο ένα χέρι έχουμε τη νέα αρχή, που συνδέεται με συναισθήματα αισιοδοξίας, δημιουργικότητας και αλλαγής. Ακόμα, και αν δεν πρόκειται για ένα παντελώς νέο ξεκίνημα, αλλά για την επανάληψη μιας προσπάθειας, τότε έρχονται στην επιφάνεια η υπομονή και η επιμονή.

Το να ξεκινάς κάτι καινούριο, σημαίνει μια νέα επιλογή. Κι αυτό μπορεί να προκαλέσει μόνο χαρά και να σε γεμίσει με νέα κίνητρα.  Για να είμαστε αντικειμενικοί, είναι απαραίτητη προϋπόθεση μία λήξη να προηγηθεί μίας έναρξης. Κάτι νέο έρχεται να αντικαταστήσει κάτι παλιό. Κάθε τέλος είναι και μια νέα αρχή. Κάθε τέλος είναι οριστικό μα και κάθε αρχή καινούρια. Όπως άλλωστε λέει και ένα αγαπημένο μου ρητό τυπωμένο στις σελίδες ενός βιβλίου

«Όλα αρχίζουν για να τελειώσουν και όλα τελειώνουν για να αρχίσουν ξανά».

Ή αλλιώς, πολύ πιο απλουστευμένα, όλα είναι κύκλος.

Από την άλλη μεριά ένα τέλος μπορεί να είναι ανακουφιστικό -στην περίπτωση που είναι επιθυμητό- αλλά ακόμα κι αν είναι αναγκαίο και επιβαλλόμενο, μπορεί να είναι  γλυκόπικρο αλλά δεν παύει να είναι εξαγνιστικό. Η αίσθηση της προσωπικής επιβράβευσης, η πληρότητα και η ικανοποίηση μετά από την επίτευξη ενός στόχου ή το αναμενόμενο κλείσιμο ενός κύκλος, είναι ίσως από τα ομορφότερα συναισθήματα ικανοποίησης που μπορεί ένας άνθρωπος να βιώσει.

Το τέλος είναι αυτό που προσδίδει αξία σε μια αρχή, χωρίς αυτό η αρχή θα ήταν κάτι αόριστο. Το τέλος είναι πιο βέβαιο από μια αρχή, ξέρεις ότι κάποια στιγμή θα έρθει αφού τα πάντα τελειώνουν, αλλάζουν κι εξελίσσονται. Αν η αρχή είναι το «αν», το τέλος είναι το «τότε». Το αύριο μετά το τέλος είναι πέρα από τα προβλεπόμενα, κι αυτή η έκπληξη μετά τη στροφή, η νέα παράγραφος μετά την τελεία, συνοδεύεται με τα δικά της μοναδικά συναισθήματα.

Παρόλα αυτά, εγώ δεν βρέθηκα σήμερα εδώ για να δώσω την πολυπόθητη απάντηση. Άλλωστε κάτι τέτοιο, θα ήταν υποκειμενικό. Ήθελα απλώς να παραθέσω τον προβληματισμό μου και μερικά επιχειρήματα, αρκετά για να τροφοδοτήσουν τη δική σας ταλάντευση στη ζυγαριά της αρχής ενάντια στο τέλος. Μήπως όμως τελικά, είναι ανώφελο να διαλέξουμε πλευρά; Μήπως είναι απαραίτητο αυτά τα δύο να μπλέκονται και να υπάρχουν το ένα δια μέσω του άλλου, όπως το yin με το yang;

Μαρίανα Παπαδοπούλου

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top