Now Reading
Για εκείνους που θεωρούν το κάμπινγκ αναρχοάπλυτη συνήθεια

Για εκείνους που θεωρούν το κάμπινγκ αναρχοάπλυτη συνήθεια

Για εκείνους που θεωρούν το κάμπινγκ αναρχοάπλυτη συνήθεια

Για εκείνους που θεωρούν το κάμπινγκ αναρχοάπλυτη συνήθεια…

Για εκείνους που θεωρούν πως το να ζεις σε μια σκηνή δεν σου προσφέρει τίποτα πέρα από λουμπάγκο στην μέση. Για εκείνους που δεν έχουν κοιμηθεί ένα βράδυ ακούγοντας τον ήχο της θάλασσας και των τζιτζικιών. Για εκείνους τους λίγους πολλούς που δεν έχουν εξερεύνηση την γαλήνη της εξοχής με ένα στρώμα και μια μπύρα.

 «Αν πας για κάμπινγκ είσαι βρωμιάρης»

 «Αν μένεις σε σκηνή είσαι αναρχοάπλυτος»

Πολύ ταμπέλα. Λόγια πολλών εξωτερικών παρατηρητών. Λόγια που όπως μπαίνουν στο αυτί, έτσι και βγαίνουν. Και αντ’ αυτού;

Κοιτάω μπροστά στην σήτα; Και με κοιτάει κατάματα ένα φεγγάρι. Και μαζί του; Γαλήνη, μαγεία, ένα ακόμα καλοκαίρι σε ένα στρώμα. Για όσους δεν με μάθατε ακόμη; Είμαι η Αθηνά με στήθος Α’ και πέρασα ένα ακόμα καλοκαίρι στην φύση. Έτσι. Απλά, με φίλες, την αγκαλιά του αγοριού μου, με θάλασσα, μια μπύρα στο χέρι, μια αιώρα που κάθε φορά κόντευα να γκρεμοτσακιστώ, αλλά όταν κατάφερνα να καθίσω πάνω;

Να έχω την πιο όμορφη θέα. Την θάλασσα. Με πολλά τζιτζίκια και ζέστη τα οποία κάθε πρωί μπορεί να με κάνανε να σιχτιρίσω μέχρι να πιο καφέ, αλλά και το πιο όμορφο συναίσθημα όταν συνειδητοποιούσα πως κοιμόμουν ελεύθερη, έξω. Είμαι η Αθηνά με στήθος Α, και πάλι επέλεξα να πάρω μια σκηνή, μαγιό και ένα αντικουνουπικό και να φύγω. Όχι από μαζοχισμό αλλά γιατί όταν πας θα βιώσεις την πιο γλυκιά κούραση. Την γαλήνη και την ηρεμία που δεν σου χαρίσει ένα air condition στους 16.

Κοιτάω το φεγγάρι και ξαφνικά; Ο χρόνος γυρνάει πίσω και κοιτάζω το 2017 και το πιο ξεχωριστό καλοκαίρι. 5 φίλες, 2 σκηνές, καμιά εμπειρία, πολύ ανεμελιά, ώριμες στο μυαλό μας ανώριμες κοιτώντας το τότε. Πρώτη φορά για κάμπινγκ και όσο αντέξουμε. Και θα θέλαμε να είμαστε ακόμα εκεί.. Ανέμελες, να αράζουμε σε μια ψάθα στο σούρουπο, γελαστές, στην φύση. Ήταν όμορφα. Πολύ. Δεν θα το καταλάβεις αν δεν πας. Θα νομίζεις πως είναι μια κούρα. Θα νομίζεις πως είναι μια άπλυτη συνήθεια. Αλλά; Δεν είναι έτσι.

Οι δυσκολίες; Πολλές για αυτούς που τις ψάχνουν. Λίγες αν οργανωθείς. Θα βρεις μια φωτιά το βράδυ με κιθάρες και μουσική να την περιτριγυρίζουν παρέες που μόλις γνωρίστηκαν και με πολύ τραγούδι να ηχεί μέχρι την άλλη άκρη του νησιού. Θα βρεις αυτό το κάτι που δεν το έχει το lobby ενός ξενοδοχείου, αλλά το πουθενά σε μια παραλία.

Έτσι και εμείς, γύρω από την φωτιά, χωρίς πάλι καλά να τραγουδάμε. Γιατί; Γιατί η φωτιά θα έμενα άδεια. Θα βρεις αυτή την άκυρη κοπέλα στο δρομάκι του κάμπινγκ να σου λέει καλημέρα, χωρίς να την ξέρεις, μόνο και μόνο γιατί εκεί το καλημέρα εκεί θεωρείται κάτι το αυτονόητο. Μια μικρή κίνηση. Μόνο και μόνο γιατί εκεί κατοικούμε όλοι μαζί. Θα βρεις αυτή την παρέα που θα σου ζητήσει να της δανείσεις σκηνή και τελικώς θα καταλήξετε να λέτε την ιστορία της ζωής σας.

Θα βρεις αυτή την ευγένεια και καλοσύνη που σας κάνει όλους μια παρέα. Θα βρεις αυτό που δεν βρίσκεις στην πόλη. Ανθρωπιά. Ανθρώπους να μιλάνε και όχι να ρεμβάζουν στο κινητό. Ανθρώπους να μιλάνε ουσιαστικά. Θα μείνεις από μπαταρία. Και τι έγινε; Λίγο λιγότερο scroll στο Instagram. Πολύ περισσότερη ώρα για εσένα.

Μπορεί να μην κοιμηθείς στα πούπουλα. Το δικό σου δωμάτιο όμως έχει τον ήλιο να βουτάει στην θάλασσα μπροστά στα μάτια σου; Κάθε χρόνο για έμενα; Και μια ακόμα περιπέτεια, όμορφη εμπειρία, ανακάλυψη της πραγματικής φύσης που κρύβει ένα νησί ή μια στεριά. Ένας λόγος για να παίρνουμε την σκηνή μας και το επόμενο καλοκαίρι, μακριά από την πόλη. Όχι, η Αθηνά με στήθος Α’ δεν διάβασε πάλι « Κρητικό » και αναπόλησε την βουκολικότητα και την φεγγαροντυμένη απτό Λύκειο.

Η Αθηνά με στήθος Α’ σου φωνάζει να πάρεις την σκηνή σου και εσύ. Να το δοκιμάσεις. Να το δεις σαν εμπειρία. Να δεις και εσύ το φεγγάρι από μια σήτα. Να σε φάνε τα κουνούπια αλλά να λες πως έζησες κάτι διαφορετικό. Να κοιμάσαι σε πέτρες αλλά έχεις να θυμάσαι. Να θυμάσαι πως έζησες. Πως δοκίμασες. Πως δεν επαναπάφθηκες. Πως ήθελες να τα ζήσεις όλα. Ελεύθερος. Έξω. Χωρίς κινητό. Χωρίς κυβερνοχώρο. Μαζί με την καλύτερη παρέα. Ναι αυτή που θα κοιμάται μαζί σου και θα ρίχνει καντήλια για την ζέστη αλλά που την επόμενη μέρα θα αράζετε σε μια αιώρα μαζί, με θέα το απέραντο.

Δεν αγοράζεται η πιο όμορφη θέα. Δεν θα την βρεις σε ένα δωμάτιο. Δεν ανταλλάσσεται εύκολα αυτή η πρωινή καλημέρα στην πόλη. Δεν μπορείς να στρώσεις στον διάδρομο ενός ξενοδοχείου την ψάθα σου και θα δεις το ηλιοβασίλεμα. Δεν πρόκειται περί αναρχοάπλυτης συνήθειας.

Παρά μόνο για μια εμπειρία όλο πρόκληση. Μπορεί να χάνεις την μπανιέρα σου και να αντικαθίστανται από μια ντουζιέρα. Αλλά κερδίζεις αυτή την ηρεμία που δεν μπορεί να σου χαρίσει ένα αφρόλουτρο ούτε στο ελάχιστο. Δεν πρόκειται για μια ταλαιπωρία. Αλλά για αυτό το κάτι που πρέπει στα φοιτητικά σου χρόνια να ζήσεις.

2019; Και ακόμα στα ίδια.

Στην υγειά μας λοιπόν για το επόμενο καλοκαίρι. Στην υγειά μας λοιπόν μέχρι να στήσουμε την επόμενη σκηνή, ανοίξουμε την σήτα και ανταμώσουμε ένα ακόμα φεγγάρι.

Αθηνά Κλήμη

Για εκείνους που θεωρούν το κάμπινγκ αναρχοάπλυτη συνήθεια

See Also
What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
1
In Love
1
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top