Now Reading
Η Καλύτερη Εκδοχή του Εαυτού μου | Πάστα Φλώρα

Η Καλύτερη Εκδοχή του Εαυτού μου | Πάστα Φλώρα

Σάββατο πρωί, μια βόλτα στη θάλασσα, ένας ζεστός καφές στο χέρι και η πολύ σημαντική Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας, την εβδομάδα που μας πέρασε, ήταν αρκετά για να μου δώσουν την τέλεια αφορμή για να γράψω το επόμενό μου άρθρο. Πώς και γιατί χρειάζεται να αγαπάμε και να φροντίζουμε τον εαυτό μας? (self care) Το να αγαπάμε των εαυτό μας, είναι μια διαδικασία που δεν της δίνουμε την απαραίτητη σημασία, αν και αποτελεί σημαντικό λίθο για μια ευτυχισμένη ζωή. (ευ ζην)  Ο Oshο, στο βιβλίο του αναφέρει ότι η αγάπη είναι η τροφή της ψυχής, σε κάνει εξεγερμένο και σου δίνει φτερά να πετάξεις. Δυστυχώς, αποτελεί ένα συναίσθημα που έχει επικριθεί πολύ, καθώς αν αγαπάς τον εαυτό σου, γίνεσαι ναρκισσιστής και εγωιστής. Ωστόσο, αυτό δεν είναι αλήθεια. Ο άνθρωπος που αγαπάει τον εαυτό του, δεν έχει «εγώ» μέσα του. Το «εγώ» προβάλλεται όταν προσπαθείς να αγαπήσεις τους άλλους, χωρίς να έχεις καταφέρει να αγαπήσεις πρώτα τον εαυτό σου. Από την άλλη, ο αγαπημένος μου Χόρχε Μπουκάι, στο βιβλίο του «ο δρόμος της αυτοεξάρτησης», γράφει ότι η αγάπη για τον εαυτό μας είναι ένας υγιείς εγωισμός, που περιλαμβάνει έννοιες όπως ο αυτοσεβασμός, η αυτοεκτίμηση και το συναίσθημα τα υπερηφάνειας, γιατί είμαι αυτός που είμαι.

Ο τρόπος που αντιδράει κανείς απέναντι στις πράξεις και τις συμπεριφορές του, το πως επιβραβεύουμε ή επικρίνουμε τον εαυτό μας, συνειδητά ή ασυνείδητα, έχουν να πουν πολλά για τον εάν πραγματικά αγαπάς τον εαυτό σου. Συνηθίζουμε να βλέπουμε τον εαυτό μας μέσα από τα μάτια των άλλων κάτι που δεν μας ωφελεί, καθώς μόνο εμείς γνωρίζουμε ποιοι πραγματικά ήμαστε και τι αξίζουμε. Η πορεία για την αγάπη του εαυτού μας, δεν είναι μια εύκολη διαδικασία, καθώς κανείς δεν θα μας δώσει «οδηγίες χρήσης», έτοιμες συνταγές και σαφή βήματα, προκειμένου να φτάσεις στο επιθυμητό αποτέλεσμα. Είναι ένα πολυδιάστατο ζήτημα, που διακρίνεται από δυο βασικά στοιχεία. Αφενός, η αγάπη για τον εαυτό μας δεν είναι ούτε εύκολη αλλά ούτε και γρήγορη διαδικασία και άρα δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι ασφαλής. Αφετέρου, δεν είναι κάτι που εξαρτάται απολυτός από εμάς τους ίδιους, καθώς η φράση » για να αγαπήσει κανείς τους άλλους πρέπει πρώτα να αγαπήσει τον εαυτό του», έχει μια προϋπόθεση ότι για να μπορέσουμε να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, θα πρέπει από τα πρώτα χρόνια τις ζωής μας να έχουμε εισπράξει αγάπη.

Για να μπορέσουμε να δείξουμε αγάπη προς κάποιο άλλο πρόσωπο, βασική προϋπόθεση είναι να γνωρίζουμε και να αποδεχόμαστε αυτό τον άνθρωπο σε βάθος. Τα θετικά και τα αρνητικά στοιχεία του χαρακτήρα του, τον τρόπο που αντιδρά στις διάφορες καταστάσεις, τις συνήθειες του, τα πράγματα που αγαπάει κ.α. Η ίδια διαδικασία ισχύει και για την αγάπη προς τον εαυτό μας και εδώ είναι που αρχίζει η επίπονη και χρονοβόρα διαδικασία της αυτογνωσίας. Είναι επίπονη ,γιατί καλούμαστε να καθίσουμε με ειλικρίνεια απέναντι από τον ίδιο μας τον εαυτό και να παρατηρήσουμε όλα τα σκοτεινά στοιχεία μας, τους φόβους, τα ελαττώματα, τις συμπεριφορές, τα τραύματά μας και όλα εκείνα που μας κάνουν να ντρεπόμαστε. Ταυτόχρονα όμως, θα πρέπει να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να δει και να παραδεχτεί τα θετικά στοιχεία του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μας. Τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο βήμα, απαιτούν θάρρος και απόλυτη ειλικρίνεια.

Στην ιδέα της καλύτερης γνωριμίας με τον εαυτό μας, εντάσσονται επίσης και τα όσα κάνουμε ή δεν κάνουμε για εμάς στην καθημερινότητά μας. Άραγε τον φροντίζουμε τον εαυτό μας ή τον υποβάλλουμε σε διαρκείς αυτοταπεινώσεις; Ποιος είναι ο περίγυρός μας; Με τι ανθρώπους συναναστρεφόμαστε; Πώς  και με τι τρέφουμε καθημερινά τον εαυτό μας; Πέρα από την κανονική τροφή για τον οργανισμό μας, υπάρχει και η ψυχική/συναισθηματική τροφή. Φροντίζουμε τακτικά για αυτή, και αν ναι πως; Αν όχι, γιατί; Τελικά, σεβόμαστε τον εαυτό μας και τις επιθυμίες του, ή επιτρέπουμε στους άλλους να επιβάλλουν τις δικές τους απαιτήσεις πάνω μας, φοβούμενοι πως αν αντιδράσουμε διαφορετικά θα τους χάσουμε;

Όλα αυτά τα ερωτήματα και, πολύ περισσότερο, οι απαντήσεις σε αυτά να φαντάζουν ήδη δύσκολες και απαιτητικές. Και πράγματι είναι. Οι άνθρωποι που ξεκίνησαν αυτό το ταξίδι γνωρίζουν πολύ καλά πόσο δύσκολο είναι αλλά και πόσα οφέλη κρύβει στη διάρκειά του. Η πορεία προς την αγάπη για τον εαυτό μοιάζει σαν έναν κακοκεντημένο καμβά, που τον ξηλώνεις και τον ξανακεντάς από την αρχή, αυτή τη φορά με το δικό σου χέρι και τις δικές σου επιλογές. Η προτεραιότητα στις δικές μας επιθυμίες και ανάγκες, η φροντίδα για προσωπικό χρόνο, άσκηση, διασκέδαση, κοινωνικές συναναστροφές, χόμπι, η διεκδίκηση των επιθυμιών και των στόχων μας και οτιδήποτε άλλο κρίνουμε απαραίτητο για εμάς τους ίδιους, συχνά χαρακτηρίζεται ως αποκλειστικό ενδιαφέρον για τον εαυτό μας και αδιαφορία για τους άλλους. Ωστόσο, η αγάπη για τον εαυτό είναι το αντίθετο του εγωισμού. Ο εγωιστής, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο E. Fromm, είναι ανίκανος να αγαπήσει – τον εαυτό του και τους άλλους.

«Μαθαίνουμε σιγά σιγά να αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, όπως αποδεχόμαστε και την πραγματικότητα, όποια κι αν είναι· αποδοχή που δεν έχει καμία σχέση με την παραίτηση και η οποία δεν επιδέχεται κανενός είδους φιλοφροσύνη, αλλά που μας δίνει τη δύναμη να προχωρήσουμε και να φτάσουμε εκεί που πρέπει. Η ενέργειά μας διπλασιάζεται και δεν αναλώνεται σε άσκοπους αγώνες. (…) Στην αναζήτηση αυτού του δρόμου, εξελισσόμαστε διαρκώς, κάνοντας συνέχεια ελιγμούς μέχρι να φτάσουμε στο στόχο μας. Σαν τη χρυσαλλίδα, που εγκαταλείπει το κουκούλι της για να γίνει πεταλούδα, απομακρύνουμε διαδοχικά τα επιφανειακά στρώματα που εμποδίζουν τη δράση μας, ώσπου ν’ ανακαλύψουμε ποιοι είμαστε…»

 

Κατερίνα Ζάχαρη

See Also
What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top