Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια έδινα Πανελλήνιες.. Σήμερα τι; | Πάστα Φλώρα

Σαν σήμερα στις 7 Ιουνίου του 2017 έδωσα Έκθεση. Θέμα; Κάτι για την επιστήμη που το θυμάμαι αμυδρά, παρά τον πανικό εκείνης της ώρας και τα κλάματα μετά . “Μα επιστήμη;” Σκεφτόμουν.. “Αυτό δεν ήταν καν στα ΣΟΣ”. Και δώστου το κλάμα μετά το γράψιμο, στο σπίτι μου πια. Μετά Αρχαία, Πρωταγόρας. “Μα πώς γίνεται να πέσει Πρωταγόρας; Έπρεπε να πέσει Αριστοτέλης η Ενότητα 20. Για αυτήν μας προετοίμαζαν, όχι για Πρωταγόρα”.

Στην συνέχεια, Ιστορία, που δεν θυμάμαι καν τι έπεσε. Νομίζω κάτι για τη Σύρο, αλλά την ανάμνηση αυτή φρόντισε να την καλύψουν οι διακοπές στο πανέμορφο νησί την επόμενη χρονιά, οπότε οι Πανελλήνιες βυθίστηκαν σε μια βαθιά πάχνη.

Τέταρτο μάθημα Λατινικά, εκεί πάνω κάτω τα θέματα είναι γνωστά ή μάλλον ήταν αφού φέτος για πρώτη και τελευταία φορά αντικαταστάθηκαν με την Κοινωνιολογία.  Και στο τέλος Αγγλικά ως ειδικό εξεταζόμενο μάθημα.

Σε όλα η ίδια κατάληξη, να γυρνάω σπίτι και να κλαίω. Να κλαίω επειδή νόμιζα ότι δεν είχα γράψει τόσο καλά, να κλαίω επειδή είχα υπεροσπαθήσει δευτέρα και τρίτη Λυκείου για τις τρεις ώρες αυτές και πέρασαν σαν νερό (“Καλά, τόση προσπάθεια για τρεις ώρες;”), να κλαίω γιατί τελείωνε κάτι και δεν ήξερα μετά τι θα γίνει.. Δεύτερη φορά δε θα άντεχα να δώσω, ήμουν σίγουρη πια. Το μαρτύριο αυτό δε θα το άντεχα.

Η ψυχολογία μου ήταν στα τάρταρα. Όλος μου ο κόσμος ήταν γύρω από τις Πανελλήνιες. Νόμιζα ότι ήταν το πιο δύσκολο πράγμα που θα μου συνέβαινε ποτέ. Το πιο καθοριστικό για τη ζωή μου. Το πιο σημαντικό κεφάλαιο αυτής. Πίστευα πως η όποια αποτυχία θα με γείωνε και θα με υποβίβαζε τόσο πολύ, που δε θα μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο. Τόση πίεση και τόση πλύση εγκεφάλου, από ένα εκπαιδευτικό σύστημα που αν όχι από την αρχή του, αλλά από την Α’ Λυκείου σε προετοιμάζει για τις εξετάσεις αυτές, πρώτα ψυχολογικά και μετά μαθησιακά.

Φροντιστήριο- σχολείο-διάβασμα, τα ίδια κάθε μέρα με διαφορετική σειρά. Τίποτα άλλο. Μόνο αυτό. Και στο τέλος μόνο φροντιστήριο και διάβασμα. Αφού, η άλλη αντίληψη ότι το σχολείο δεν χρειάζεται είχε περάσει και σε εμάς. Λάθος. 

Όλος αυτός ο πανικός, η άσχημη ψυχολογία, το κλάμα, η στεναχώρια, για πέντε τρίωρα που θα καθόριζαν τη ζωή μου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά, ότι όταν βγήκαν τα μόρια, η κατάσταση στην οποία βρισκόμουν ήταν ακόμα πιο άσχημη. Νόμιζα ότι απέτυχα πλήρως. Όλο το καλοκαίρι περίμενα την ημέρα που θα έβγαινε επιτέλους, σε ποιο τμήμα είχα περάσει. Αλλά πριν από αυτό, το μηχανογραφικό. Ήξερα τι ήθελα και ακόμα ξέρω. Οπότε συμπλήρωσα πρώτα τα τμήματα που ήθελα μόνη μου, τα υπόλοιπα ο υπεύθυνος του φροντιστηρίου. Άλλο ένα φάουλ από τη ζάλη και την ένταση των Πανελλαδικών. Λάθος νούμερο 2. Τόσο σημαντικό.

Βγαίνουν τα αποτελέσματα. Περνάω στο τμήμα που ήθελα, για πολύ λίγο. Η καλύτερη μέρα της ζωής μου και η μεγαλύτερη χαρά που έχω πάρει ποτέ μου. Χαρά αναμειγμένη με ανακούφιση. Δεν θα την ξεχάσω ποτέ. Για αυτή τη μέρα και για αυτή τη χαρά άξιζε όλος ο κόπος και όλη η στεναχώρια. Αυτή η χαρά μου δίνει δύναμη όταν βαριέμαι και σκέφτομαι “έλα μωρέ ένα μαθηματάκι για τον Σεπτέμβρη δεν πειράζει”.

Σήμερα τριτοετής πια και απόλυτα ικανοποιημένη με την επιλογή ετοιμάζομαι να πάω βολτούλα, χαρούμενη με όλα όσα έχω καταφέρει και ψυχικά και συναισθηματικά πλήρης και υγιής. Σήμερα που πριν τρία χρόνια πάλευα με τις Πανελλήνιες, είναι μια τυπική μέρα, όπως όλες. Γιατί η ζωή συνεχίζεται.

Έτσι, μία από τις πιο αγχώδεις μέρες της ζωής μου κατέληξε να είναι σήμερα, μέρα χαλάρωσης. Η ικανοποίηση από την επιλογή, πηγάζει κυρίως από αυτό που μπορώ να γίνω μέσα από τη σχολή και όχι για το λόγο που πρωτομπήκα.

Στο τρίτο έτος κατάλαβα τι πραγματικά θέλω και “τι θα ήθελα να γίνω όταν μεγαλώσω” όχι τα προηγούμενα δύο χρόνια. Τότε ίσως να ήταν για μένα μία βεβιασμένη επιλογή, παρακινούμενη από την ανάγκη να τα καταφέρω, αλλά δεν τα παράτησα. Με λίγα λόγια, αν δεν υπήρχε αυτή η δυνατότητα από το Τμήμα και από τα Μεταπτυχιακά για αυτό που θέλω πραγματικά να ασχοληθώ, να μην ήμουν ευχαριστημένη από την επιλογή μου, αλλά δε θα τα παρατούσα ως φόρο τιμής για τον αγώνα και την προσπάθεια μου.

Θα τελείωνα το τμήμα και μετά θα έβλεπα τι θα κάνω. Όπως κι αν ήταν η κατάσταση, σήμερα θα ήταν μια τυπική μέρα με βόλτα έτσι κι αλλιώς.

Γιατί οι Πανελλήνιες πέρασαν και δε καθορίζουν τη ζωή σε τίποτα άλλο. Πλέον είναι στο δικό μου χέρι, το πώς θα εξελίξω το κάθε τι, και τι θα πάρω από την κάθε ευκαιρία που συναντώ στο δρόμο μου. 

Θέλω να πω σε εσένα που το διαβάζεις και ίσως δίνεις, να μην τα παρατήσεις και ότι ακόμα και να μην σου αρέσει το Τμήμα εξ’ αρχής, να το προσπαθήσεις γιατί ποτέ δε ξέρεις τι δυνατότητα μπορεί να σου προσφέρει. Θέλω ακόμα να σου πω σχετικά με τις Πανελλήνιες να μην απογοητεύεσαι με τίποτα καθώς μπορεί να μην πηγαίνουν όλα όπως τα θες, αλλά στο τέλος θα πάνε.

Η χαρά και η ανταμοιβή που θα έχεις από αυτό θα μηδενίσουν την όποια κούραση, είτε περάσεις εκεί που θες, είτε όχι. Προσπάθησες και σου αξίζει κάθε τι. Είναι απλά 4 ή 5 μέρες. Μετά θα τις θυμάσαι αμυδρά ή θα τις ξεχάσεις εντελώς. Αξίζει η προσπάθεια για αυτό που έρχεται μετά.

Καταρχάς έρχεται καλοκαίρι και μετά μια ζωή που θα την πλάσεις εσύ και θα τη διαμορφώσεις, όπως ακριβώς θέλεις!

Επιτυχία και καλή τύχη!

Γράφει η Ρούλα Βαθίστα

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top