Ας πούμε μία ιστορία για τον ρατσισμό | Πάστα Φλώρα

Γράφει η Πολυτίμη-Αλεξάνδρα Καλομοίρη

«Η αντίληψη ότι οι άνθρωποι δεν είναι όλοι ίσοι μεταξύ τους, αλλά διαχωρίζονται σε ανώτερους και κατώτερους, διακρινόμενοι είτε από το χρώμα του δέρματος, την εθνικότητα, τη θρησκεία, το φύλο, είτε από τον σεξουαλικό προσανατολισμό κλπ. Το πιο συνηθισμένο είδος ρατσισμού και αυτό που έχει δώσει την αρχική ονομασία στην ιταλική λέξη ράτσα/razza, δηλαδή φυλή, είναι ο φυλετικός ρατσισμός. Οι φυλετικοί ρατσιστές πιστεύουν σε βιολογικές διαφορές μεταξύ των φυλών, βάσει των οποίων και προσδιορίζουν αυτές σε ανώτερες και κατώτερες. Ως εκ τούτου, με τη θεωρία αυτή υποστηρίζουν ότι η φυλή με συγκεκριμένα (ανώτερα) εξωτερικά ή ανθρωπολογικά χαρακτηριστικά, έχει το δικαίωμα να θεωρεί εαυτόν της ανώτερη από τις άλλες».

Πριν από πάρα πολλά χρόνια γεννήθηκαν δύο κοριτσάκια ένα μαύρο και ένα άσπρο. Το άσπρο το ονόμασαν Ηλιαχτίδα και το μαύρο Φεγγαράδα. Ήταν δύο πανέμορφα κοριτσάκια γιατί είχαν μία εσωτερική λάμψη που τις έκανε ξεχωριστές και ιδιαίτερες. Η Ηλιαχτίδα και η Φεγγαράδα ήταν αχώριστες από την πρώτη μέρα της ζωής τους. Παρέα έμαθαν να μιλάνε, να περπατάνε. Έπαιζαν και κοιμόντουσαν κάθε βράδυ μαζί.

Κάποτε πέρασαν τα χρόνια και ήρθε η μεγάλη μέρα να πάνε στο σχολείο. Ενθουσιασμένες οι δύο φίλες πιάστηκαν η μία από το χέρι της άλλης και ξεκίνησαν μαζί. Πέρασαν την μεγάλη πόρτα, διέσχισαν το προαύλιο και μπήκαν στην πολύχρωμη τάξη με πρόσωπα λαμπερά. Βρήκαν ένα ωραίο θρανίο και κάθισαν η μία δίπλα στην άλλη, όπως κάνανε πάντα άλλωστε. Στο διάλειμμα από το μάθημα που συζητούσαν τα τόσα καινούργια και ωραία πράγματα που τους μάθαινε η δασκάλα τους μπαίνει μέσα στην αίθουσα ένας καινούριος. Άγριος. Με βλέμμα σκοτεινό και απόκοσμο. Η ματιά του έπεσε κατευθείαν πάνω στις δύο φίλες. Με θράσος και σχεδόν επιτακτικά, χωρίς να τους αφήσει περιθώριο κάθισε αναμεσά τους. «Εσείς» τους λέει με περισσή σκληράδα «από σήμερα δεν θα κάνετε πια παρέα και θα πάψετε να είστε φίλες». «Μα γιατί;» αποκρίθηκαν με μία φωνή και δάκρυα, η Ηλιαχτίδα και η Φεγγαράδα. «Γιατί εγώ είμαι ο Ρατσισμός και σκοπός μου είναι να σας χωρίσω, γιατί είστε διαφορετικές. Δεν θα ξανακάνετε ποτέ παρέα». «Εσύ είσαι μαύρη» είπε στη Φεγγαράδα «και εσύ είσαι άσπρη» είπε στην Ηλιαχτίδα. «Από πού κι ως πού να είστε φίλες;». Έτσι τους είπε. Άνοιξε την πόρτα και έφυγε στο προαύλιο κοιτώντας τις από το παράθυρο. Τα δύο κορίτσια δεν κατάλαβαν τι ήταν ο Ρατσισμός, ούτε γιατί είχε εναντιωθεί σε αυτές και στη φιλία τους. Η ώρα πέρασε. Το κουδούνι για το σχόλασμα χτύπησε και οι δύο φιλενάδες πιάστηκαν από το χέρι και πήγαν σπίτι τους. Θέλανε να ρωτήσουν τους γονείς τους ποιος είναι ο Ρατσισμός.

Μόλις η Φεγγαράδα περιέγραψε το περιστατικό στους γονείς της, εκείνοι φοβούμενοι μην συμβεί κάποιο ακόμα μεγαλύτερο κακό στο κοριτσάκι τους, της είπαν πως ίσως εκείνος να είχε δίκιο και πως ίσως θα έπρεπε να σταματήσει, έστω και προσωρινά να κάνει παρέα με την Ηλιαχτίδα. Δυστυχώς όμως και στο σπίτι της Ηλιαχτίδας, η αντίδραση των γονιών της ήταν ίδια με αυτή της Φεγγαράδας.

Εκείνο το βράδυ τα δύο κοριτσάκια μείνανε χωριά για πρώτη φορά. Εκείνο το βράδυ ούτε η Ηλιαχτίδα, ούτε η Φεγγαράδα κοιμήθηκαν. Μόνο κλαίγανε και αναρωτιόντουσαν τι πείραζε που η μία ήταν άσπρη και η άλλη μαύρη. Γιατί το διαφορετικό χρώμα στο δέρμα τους να σταθεί εμπόδιο στην φιλία τους.

Το πρωί τις πήγαν οι γονείς τους στο σχολείο χωριστά. Μόλις όμως βρέθηκαν στην αίθουσα του σχολείου, δεν μπορούσαν παρά να αγκαλιάσουν η μία την άλλη. Στα διαλείμματα δεν καθόντουσαν ποτέ μαζί, γιατί ο Ρατσισμός ήταν εκεί. Τις κοίταζε άγρια, τις τρομοκρατούσε και καθώς μοιραζόντουσαν με εμένα τα μυστικά τους, κάποιες φορές τις είχε χτυπήσει κιόλας. Ο φόβος που τους προκαλούσε ο Ρατσισμός ήταν μεγάλος. Όμως η αγάπη που έτρεφε η μία για την άλλη, ήταν πολύ μεγαλύτερη και έπρεπε πάση θυσία να νικήσει αυτόν που φοβόταν καθετί διαφορετικό, καθετί αληθινό, καθετί όμορφο γιατί ποτέ του δεν είχε νιώσει την αγάπη.

Αγάπη. Ναι αυτό ήταν. Μέσα σε μία τόσο μικρή λέξη κρυβόταν η λύση. Όλο το νόημα της ζωής. Η δύναμη της ήταν, είναι και θα παραμείνει για πάντα ανίκητη.
Τα δύο κοριτσάκια μας το ήξεραν αυτό, όπως επίσης ήξεραν πώς κανείς δεν μπορούσε να αγαπήσει πιο αγνά και πιο αληθινά από ότι τα παιδιά. Έτσι λοιπόν έπρεπε να μεταφέρουν το μήνυμα της αγάπης σε όλα τα παιδιά και σε κάθε άκρη της γης. Από το Βορρά ως το Νότο και από τη Δύση ως την Ανατολή. Και αυτό έκαναν. Γέμισαν τις καρδιές όλων των παιδιών με την αγάπη. Έσβησαν το μίσος και το φόβο της διαφορετικότητας, γιατί ξέρανε τότε ό,τι όλοι είμαστε διαφορετικοί γιατί είμαστε ξεχωριστοί.

Στάθηκαν μπροστά στον Ρατσισμό, τον κοίταξαν κατάματα και τα μάτια τους είχαν φως και αγάπη, κάτι που αυτός δεν μπόρεσε να αντέξει. Τον νίκησαν. Και ξέρετε γιατί; Γιατί αν όλα τα παιδιά της γης πιάναν γερά τα χέρια, κορίτσια αγόρια στη σειρά και στήνανε χορό, ο κύκλος θα γινότανε ακόμα πιο μεγάλος και δύο φορές τη γη μας θα αγκάλιαζε θαρρώ.

Η ιστορία μας δεν τελειώνει εδώ. Τα δύο κοριτσάκια μπόρεσαν και κατάφεραν να καταπολεμήσουν τον Ρατσισμό με έναν δικό τους τρόπο, όπως μπορεί ο καθένας μας άλλωστε. Η Ηλιαχτίδα να μας χαρίζει κάθε πρωί το φως και την ελπίδα, δίνοντάς την σκυτάλη στην αγαπημένη της φίλη Φεγγαράδα, που κάθε βράδυ μας γεμίζει αγάπη και όνειρα.

«Πίστεψε στον άνθρωπο και κοίτα τον στα μάτια. Χωρίς χρώμα, χωρίς σώμα και να είσαι σίγουρος πως τίποτα δεν χάθηκε ακόμα».

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top