Αυτοκτονικός ιδεασμός στην εφηβεία: Η επίδραση του εκφοβικού θυματισμού | Πάστα Φλώρα

Ο αυτοκτονικός ιδεασμός στην εφηβεία ορίζεται ως ένας από τους πιο κοινούς παράγοντες κινδύνου, που σχετίζονται με απόπειρα αυτοκτονίας και μελλοντικό θάνατο (Baiden & Tadeo, 2020). Ένας σημαντικός λόγος που προσέλκυσε πρόσφατα την προσοχή των ερευνητών ως προγνωστικός παράγοντας αυτοκτονικού ιδεασμού, αποτελεί ο εκφοβισμός (Baiden & Tadeo, 2020).

Μελέτες βάσει πληθυσμού δείχνουν ότι περίπου το 10% των νέων εμπλέκονται σε εκφοβισμό (Nansel et al., 2001). Υπάρχουν διάφοροι τύποι θυματοποίησης με εκφοβισμό, συμπεριλαμβανομένων σωματικών, λεκτικών και ψυχολογικών/σχεσιακών (CDC, 2014).

Δεδομένα από την έρευνα για συμπεριφορά κινδύνου στους νέους (YRBS, 2017) δείχνουν ότι το 17,2% των εφήβων σκέφτεται σοβαρά την αυτοκτονία, το 13,6% έκανε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για το πώς θα επιχειρήσει να αυτοκτονήσει και το 7,4% προσπάθησαν να αυτοκτονήσουν κατά τους 12 μήνες που προηγούνται της έρευνας (Baiden & Tadeo, 2020).

Η πρόσφατη ερευνητική προσοχή έχει επικεντρωθεί στη συσχέτιση μεταξύ του εκφοβισμού των εφήβων με διαφορετική σεξουαλικότητα και της αυτοκτονίας, η οποία αντανακλάται τόσο στο κοινό όσο και στο ερευνητικό πεδίο (Klomek et al., 2009).

Αυτή η ερευνητική αναζήτηση βασίζεται σε μια εκτενή βιβλιογραφία που τεκμηριώνει συσχετίσεις μεταξύ εμπλοκής εκφοβικού θυματισμού στην εφηβεία, σεξουαλικής ταυτότητας και ψυχολογικής δυσφορίας. Οι κοινωνικές νόρμες που σχετίζονται με το βιολογικό φύλο συμβάλλουν σε αλλαγές συμπεριφορών, οι οποίες μπορούν να βοηθήσουν στην επεξήγηση των ευρημάτων στην διαφορά των τύπων εκφοβισμού στο γυναικείο και αντρικό φύλο (Connell, Schell-Busey, Pearce, & Negro, 2014; Craig et al., 2009).

Μελέτες έχουν αναφέρει, μικτά ευρήματα σχετικά με τις διαφορές μεταξύ των φύλων στη σχέση θυματοποίησης και αυτοκτονικού ιδεασμού (Klomek et al., 2016). Σε ευρήματα μελετών (Klomek et al., 2009· Heilborn & Prinstein, 2010) φάνηκε ότι το φύλο μετριάζει τη σχέση ενώ έχει φανεί σημαντική διαφορά στην σχέση μεταξύ του εκφοβισμού και της αυτοκτονίας.

Τα αγόρια που έπεσαν θύματα υπερβολικής επιθετικότητας, είχαν περισσότερες πιθανότητες να αναφέρουν μη αυτοκτονικό τραυματισμό σε σύγκριση με εκείνα που δεν ήταν θύματα, ενώ τα κορίτσια που υπέστησαν υπερβολική θυματοποίηση, ήταν λιγότερο πιθανό να αναφέρουν μη αυτοκτονικό τραυματισμό (Heilborn & Prinstein, 2010).

Από την άλλη, ο Luukonen (2009) διαπίστωσε ότι, μεταξύ των δύο φύλων δεν υπήρχε σχέση θυματοποίησης και συμπεριφοράς αυτοκτονικού ιδεασμού.

Τέλος, αναδείχθηκε μέσω αποτελεσμάτων ερευνών ότι τα ποσοστά εκφοβισμού και αυτοκτονίας ποικίλλουν ανά χώρα, αλλά λιγότερα είναι γνωστά για το εάν η σχέση μεταξύ εμπλοκής εκφοβισμού και ψυχικής υγείας,  ποικίλλει ανά χώρα (Cook et al., 2010· Craig et al., 2009).

Ο συνολικός επιπολασμός της άμεσης αυτοτραυματικής συμπεριφοράς σε εφήβους στην Ευρώπη βρέθηκε να είναι 27,6%, ενώ το 19,7% αναφέρεται ως περιστασιακό, και το 7,8% αναφέρεται ως επαναλαμβανόμενο (Klomek et al., 2016).

Η θυματόποιηση από εκφοβισμό ορίζεται ως επαναλαμβανόμενη έκθεση σε ανεπιθύμητη επιθετική συμπεριφορά εκ μέρους ενός ή περισσοτέρων ατόμων που έχουν περισσότερη δύναμη, από ό,τι το θύμα (CDC, 2014).

Διαπροσωπική θεωρία της αυτοκτονίας.

Μια θεωρία που επιχειρεί να εξηγήσει τη σχέση μεταξύ του εκφοβισμού και της αυτοκτονίας στην εφηβεία, είναι η διαπροσωπική θεωρία της αυτοκτονίας των Van Orden et al. (2010).

Η διαπροσωπική θεωρία της αυτοκτονίας υποστηρίζει ό,τι ο αυτοκτονικός ιδεασμός προκύπτει από συναισθήματα φόρτου και από μια αίσθηση αποτυχημένου ανήκειν (Van Orden et al., 2010).

Ένα άτομο που αισθάνεται ότι είναι βάρος για τους άλλους, μπορεί να εμπλακεί σε συμπεριφορές αυτοτραυματισμού για να αντιμετωπίσει έτσι, τα αρνητικά του συναισθήματα (Van Orden et al., 2010).

Μόλις ένα άτομο εξοικειωθεί με τον σωματικό πόνο και το άγχος που σχετίζεται με τον αυτοτραυματισμό, αυξάνεται η πιθανότητα να εμπλακεί σε πιο απειλητικές, για την ζωή του, συμπεριφορές όπως αυτοκτονία (Van Orden et al., 2010).

Η εκφοβιστική θυματοποίηση αποτελεί έναν διαπροσωπικό στρεσογόνο παράγοντα που θα μπορούσε να οδηγήσει σε συναισθήματα φόρτου και σε γενική έλλειψη συμμετοχής (Van Orden et al., 2010).

Εάν ένα θύμα εκφοβισμού αναπτύξει αυτά τα συναισθήματα μετά από αλληλεπιδράσεις εκφοβισμού με άλλους, μπορεί να εμπλακεί σε συμπεριφορές αυτοτραυματισμού για να αντιμετωπίσει αυτά τα αρνητικά συναισθήματα (Van Orden et al., 2010).

Μόλις εξοικειωθεί με τον αυτοτραυματισμό, μπορεί να αναζητήσει την αυτοκτονία, ως διαπερατή λύση για να τερματίσει την αρνητική επίδραση συναισθημάτων (Van Orden et al., 2010).

Γιώτα Μαστροσαββάκη

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top