BLM: 7 χρόνια επανάστασης, πότε θα δικαιωθεί | Πάστα Φλώρα

Εξήντα περίπου χρόνια έχουν περάσει από την ομιλία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και το όνειρό του είναι πιο επίκαιρο από ποτέ. Δυστυχώς, όμως, παραμένει ακόμα ένα όνειρο. Παρά το όνομά τους ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες – που το πρόβλημα φαίνεται εντονότερα – αλλά ούτε και η Ευρωπαϊκή Ένωση έχουν καταφέρει μία πραγματική ένωση, μία μακροχρόνια αρμονική και ισότιμη συμβίωση μεταξύ των φυλετικά διαφορετικών κατοίκων τους. Και αυτό φάνηκε αρκετά έντονα την φετινή χρονιά με τις πορείες αντιρατσιστικών κινημάτων να καταλαμβάνουν κάθε γωνιά του πλανήτη και τους διαδηλωτές να φωνάζουν  – ως μια κραυγή απόγνωσης – “Black Lives Matter” μήπως και καταφέρουν να ακουστούν.

Το «Οι ζωές των μαύρων έχουν αξία» ή, όπως είναι κυρίως γνωστό με την αγγλική ονομασία του “Black Lives Matter” είναι ένα αντιρατσιστικό κίνημα της Αμερικής που αναζωπυρώθηκε και διαδόθηκε στο παγκόσμιο κοινό με τον θάνατο του George Floyd.

Ο Floyd ήταν 46χρονος αφροαμερικανός που βρήκε τραγικό θάνατο στη Μινεσότα μετά την βίαιη σύλληψή του από αστυνομικό ο οποίος – για να αναδείξει μάλλον την υπεροχή που πίστευε ότι είχε ως λευκός – πατούσε με δύναμη για 8 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα το λαιμό του θύματος. Η ιστορία του έγινε παγκοσμίως γνωστή, αποτελώντας το έναυσμα για χιλιάδες διαδηλώσεις σε κάθε άκρη του κόσμου.

Όμως, όσο και αν για πολλούς αυτή θεωρείτε η αφετηρία του γνωστού κινήματος, στην ουσία ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και άνοιξε το ασκί του Αιόλου· διότι το γνωστό πλέον κίνημα Black Lives Matter είχε τις απαρχές του σε παλαιότερες εποχές, με αρκετούς θανάτους αφροαμερικανών να αποτελούν τα γεγονότα – σταθμούς για την ίδρυση και τη διάδοσή του. Ας δούμε όμως τα γεγονότα αυτά αναλυτικά:

Trayvon Benjamin Martin: 17χρονος αφροαμερικανός, ο θάνατος του οποίου αποτέλεσε το έναυσμα για την δημιουργία του κινήματος Black Lives Matter, τον Ιούλιο του 2013.

Το περιστατικό έγινε 17 μήνες πριν, όταν ο Martin, επιστρέφοντας από ένα οικογενειακό δείπνο, ήρθε αντιμέτωπος με τα πυρά του George Zimmerman, ενός απλού πολίτη ο οποίος εθελοντικά εκτελούσες περιπολίες για την προστασία της γειτονιάς. Ο Zimmerman, βλέποντας τον έγχρωμο δεκαεφτάχρονο να περπατά με κουκούλα των θεώρησε «ύποπτο» και κάλεσε την αστυνομία. Παρά την εντολή των αρχών να μην τον ακολουθήσει, προέβη σε διαπλοκή με τον νεαρό η οποία κατέληξε στον πυροβολισμό και τον θάνατο του Martin. Μετά από μήνες διαμαρτυριών, διαδηλώσεων και 2.2 εκατομμυρίων υπογραφών των πολιτών ο Zimmerman οδηγήθηκε στα δικαστήρια και κατηγορήθηκε για δολοφονία 2ου βαθμού. Κρίθηκε όμως αθώος.

Με αφορμή λοιπόν το θάνατο του Martin ιδρύεται το κίνημα από τρεις ακτιβίστριες και φίλες: τη συγγραφέα Alicia Greza, την επίσης συγγραφέα Opal Meti και την καλλιτέχνη Patrisse Cullors.

Τα συγκινητικά λόγια της Garza ήταν αυτά που τελικά γέννησαν και το όνομα του κινήματος, προσδιορίζοντας τον σκοπό του: «Σταματήστε να λέτε ότι δεν εκπλήσσεστε: μόνο που το λέτε αυτό είναι ντροπή. Εγώ εκπλήσσομαι από το πόσο μικρή φαίνεται να είναι η αξία της ζωής των μαύρων· και θα συνεχίσω να εκπλήσσομαι. Μην παραιτείστε και μην αδιαφορείτε για τη ζωή τους. Εγώ σας αγαπώ, μας αγαπώ. Οι ζωές μας έχουν αξία». Το κείμενο αυτό ανέβηκε από την ίδια στη σελίδα της στο facebook συνοδευόμενο από το hashtag #blacklivesmatter, αυτό που 7 χρόνια αργότερα θα κατακλίσει το διαδίκτυο.

Το επόμενο γεγονός – σταθμός είναι και πάλι, δυστυχώς, ένας θάνατος

Michael Brown: Στις 9 Αυγούστου του 2014 ο 18χρονος Michael Brown μαζί με τον 22χρονο φίλο του Dorian Johnson εισβάλλουν σε ένα μαγαζί κλέβοντας ένα πακέτο τσιγάρα.

Ο υπάλληλος καταγγέλλει το περιστατικό στην αστυνομία και ο αστυνομικός Darren Wilson, που βρισκόταν στην περιοχή, αναλαμβάνει την υπόθεση. Το αμάξι του Wilson εντοπίζει τους δύο νεαρούς και εκεί είναι που οι απόψεις ξεκινάν να διίστανται: ο αστυνομικός υποστηρίζει ότι ο Brown του επιτέθηκε ενώ ο Johnson καταθέτει πως ο Wilson ήταν αυτός που βίαια τράβηξε στο παράθυρο του αυτοκινήτου του τον φίλο του και τον πυροβόλησε.

Τον θάνατο του 18χρονο ακολουθούν δεκάδες πορείες του κινήματος με το γνωστό σύνθημα “Hands up, don’t shoot” («Παραδίνομαι, μην πυροβολήσεις») που, όπως υποστηρίχθηκε από μάρτυρες, φώναξε ο Brown όταν πλησίασε το αυτοκίνητο του αστυνομικού. Παρ’ όλα αυτά ο Wilson αθωώθηκε χωρίς κάποια ποινή.

Eric Garner: Η αιτία θανάτου του Garner ήταν η ασφυξία και οι λέξεις “I can’t breathe” («Δε μπορώ να αναπνεύσω») – γνώριμες τελευταίες λέξεις έτσι; – ήταν αυτές που άκουσαν από το στόμα του 11 φορές οι αστυνομικοί πριν αφήσει την τελευταία του πνοή.

Το περιστατικό έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη στις 17 Ιουλίου του 2014 όταν αρκετοί αστυνομικοί πλησίασαν τον Garner με την υποψία ότι πουλούσε μεμονωμένα τσιγάρα, φοροδιαφεύγοντας. Ο Garner το αρνήθηκε, λέγοντας μάλιστα ότι είχε κουραστεί από τη συνεχή παρενόχληση των αστυνομικών για αυτό και, όταν έγινε η κίνηση για την σύλληψή του, αντέδρασε.

Το αποτέλεσμα ήταν δυστυχώς τραγικό: Ο αστυνομικός τον έριξε στο δρόμο σφίγγοντας με τα χέρια του το λαιμό του θύματος. Όσο και αν ο Garner αντέδρασε λέγοντας ότι αδυνατούσε να αναπνεύσει, ο αστυνομικός που προέβη στο κεφαλοκλείδωμα όπως και οι υπόλοιπου που βρίσκοντας εκείνη τη στιγμή κοντά του, δεν έδωσαν σημασία.

Τελικά ο Garner κατέληξε ενώ μέχρι το Δεκέμβριο του ίδιου έτους δεν είχε επιβληθεί κάποια ποινή στους εμπλεκόμενους. Μετά από αρκετές διαδηλώσεις πολιτών και του BLM, που έδιναν έμφαση στα φαινόμενα της αστυνομικής βίας και των φυλετικών διακρίσεων, επιβλήθηκαν κατηγορίες που οδήγησαν σε εξωδικαστική συμφωνία ύψους 5.8 εκατομμυρίων δολαρίων προς την οικογένεια του θύματος.

Στην συνέχεια και μέχρι το 2020 το κίνημα είχε συμμετάσχει σε αρκετές διαμαρτυρίες και πορείες που κατήγγειλαν καταπατήσεις δικαιωμάτων αφροαμερικανών στις ΗΠΑ.

Δυστυχώς, όμως, η δράση του έμεινα για αρκετό καιρό στην αφάνεια, μέχρι τον θάνατο του Floyd. Τα τελευταία του λόγια ξύπνησαν αναμνήσεις στην παγκόσμια κοινότητα φέρνοντας ξανά στο προσκήνιο παλαιότερες παρόμοιες υποθέσεις: “I can’t breathe” φώναζε ο Garner ενώ 6 χρόνια αργότερα “I can’t breathe” είπε και ο Floyd σε μία προσπάθεια να σώσει τη ζωή του, παρακαλώντας τον αστυνομικό να πάρει το πόδι του από τον λαιμό του. Η σύμπτωση αυτή, αν και δυστυχής για τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους, οδήγησε σε μία πολύ σωστή διαπίστωση: Όσο δεν λαμβάνουμε δράση, όσο δεν αντιδρούμε σε αυτά τα φαινόμενα, πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα δέχονται επιθέσεις, παρενοχλήσεις, ρατσιστικά σχόλια μόνο και μόνο για το χρώμα του δέρματός τους. Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που θα ασφυκτιούν, είτε συμβολικά είτε κυριολεκτικά, μέσα σε ένα σώμα που εμείς του κολλήσαμε την ταμπέλα του «μη φυσιολογικού», «νοητικά κατώτερου», «βρώμικου» μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουμε την δική μας αδικαιολόγητη, αβάσιμη και άλογη ανάγκη για ανωτερότητα και υπεροχή.

Και ενώ φαινόταν ότι το κίνημα είχε πάλι αρχίσει να χάνει την ισχύ του και να οδηγείτε στην αφάνεια – παρ’ όλο που δεν είχε γίνει κάποια ριζική αλλαγή, με τους υπαίτιους του θανάτου του Floyd να βρίσκουν τρόπους απαλλαγής και τους δολοφόνους της Breonna Taylor να κυκλοφορούν ελεύθεροι – έρχεται στις 23 Αυγούστου ένα ακόμη βίαιο περιστατικό να ταράξει την παγκόσμια φαινομενική ηρεμία: Jacob Blake, ο πατέρας που οι αστυνομικοί πυροβόλησαν εφτά φορές μπροστά στα ίδια του τα παιδιά.

Συγκεκριμένα, στο σπίτι του Blake είχε φτάσει η αστυνομία για να διαλευκάνει μία υπόθεση κλεμμένων κλειδιών. Ο 29χρονος προσπάθησε να τους μιλήσει έτσι ώστε να λυθεί η υπόθεση. Όμως καθώς κατευθυνόταν προς το αυτοκίνητό του, δέχτηκε τα πυρά των αστυνομικών. Να σημειωθεί ότι εκείνη τη στιγμή στο αυτοκίνητο βρίσκονταν τα παιδιά του και μέχρι στιγμής ο πατέρας τους νοσηλεύεται παράλυτος σε νοσοκομείο.

Συνεχείς πορείες και διαμαρτυρίες έλαβαν χώρα ενώ ταυτόχρονα διεθνείς αθλητικοί αγώνες (NBA, Western & Southern Tennis Open Tournament) αναβάλλονται από ομάδες και αθλητές για να δείξουν την υποστήριξή τους και να καταγγείλουν αυτά τα φαινόμενα. Το τι θα ακολουθήσει είναι κάτι που κανείς δε μπορεί να προβλέψει.

Αυτό όμως που φαίνεται σίγουρο είναι πως πλέον το κίνημα, ή καλύτερα η ιδεολογία που πρεσβεύει, δε θα εξασθενίσει τόσο εύκολα αυτή τη φορά. Οι άνθρωποι κουράστηκαν και θέλουν ριζική αλλαγή. Αυτήν την φορά όμως θα την απαιτήσουν.

Άννα Κούρα Μανώλη


Η πραγματικότητα είναι εκεί και σε περιμένει, θέλει να αλλάξει, άλλαξέ την
Μπέρτολτ Μπρεχτ

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top