Φιλόπονες σκέψεις | Πάστα Φλώρα

Υπάρχουν δύο μεγάλα παραπετάσματα έτοιμα να ξανακλείσουν ώστε να σε απομακρύνουν πλέον από κάθε σου απόλαυση. Ακόμα και οι έξοδοι σου δεν βρίσκουν χώρο στην καθημερινότητα σου. Δεν προσδοκείς να γευτείς περαιτέρω την ηδονή μέσα από τέτοιες χαρές. Οι γιορτές, οι άνθρωποι. Όλα ανήκαν πλέον σε ένα τετριμμένο παρελθόν.

Πλήξη, πάντα πλήξη. Κάθε σου ελπίδα πλέον έχει γκρεμιστεί. Και για εσένα δε θα έχει μείνει τίποτα άλλο για να δεις. Όπως και τίποτα δε θα ξεκουνηθεί. Όλα θα κυλήσουν όπως είχαν κάποτε. Έτσι ανιαρά και κάπως άχαρα.

Τίποτα πια δε θα συμβαίνει. Όλα θα δώσουν χώρο στη στασιμότητα. Κάθε τι θα κυλάει δίχως νόημα.

Και ήταν και αυτοί οι φόβοι. Πήγαιναν χεράκι χεράκι παρέα με τις σκέψεις. Φιλόπονες σκέψεις λοιπόν σε καλημέριζαν διαρκώς. Μια διαμελισμένη ψυχή. Σε τόσα κομμάτια, που δεν έχουν τίποτα να πουν. Κάθε φορά καταλήγει βασανιστικό όταν ταλαιπωρούνται από σκέψεις σαν και αυτές.

Κουρασμένη και ταλαίπωρη ψυχή καλεί ένα χέρι βοηθείας. Προσμένει να διώξει τα βάρη.

Εφίδρωση προξενεί ετούτος ο φόβος. Άγχος την προστάζει. Σαν να την καθοδηγεί πλέον ο φόβος. Ο χρόνος πλέον εμφανίζει ταυτόχρονα παρελθόν – παρόν – μέλλον. Εικόνες μπλέκονται και αυτές μαζί. Έγιναν τα καλώδια των αναμνήσεων. Τόσο περίτεχνα συνδέονται μαζί.

Αύριο, λες να νιώσει την ίδια ροή ακατανίκητων συναισθημάτων; Την απωθούν, την κατακλύζουν, την στριμώχνουν, την ξεγελούν.

Και ξανά μπροστά της το ίδιο άρωμα να της στέλνει υπενθυμίσεις, ο ίδιος καθρέπτης να της προβάλει τις μορφές που αυτός θέλει.

Και ναι! Εκεί που άρχισε η ψυχή να χάνεται ξαφνικά άρχισε να βρίσκει τον πραγματικό της εαυτό. Πήγε μπροστά από τον καθρέφτη και άρχισε να ενώνει τα κομμάτια του εαυτού της που με τόσο κόπο έκτιζε στο παρελθόν. Και καθώς συνέδεε αυτά τα κομμάτια διαπιστώνει πως παράλληλα αρκετοί άνθρωποι που ήταν κάποτε στην ζωή της εξαφανίστηκαν εντός ενός λεπτού σιγής. Άνθρωποι που γίνανε σκόνη σε ένα σεντόνι κατσουφιασμένο που τους απορρόφησε.

Έχοντας αισθανθεί όμως πώς είναι ο απολύτως ξεπεσμός, αλλά και πόσο έντονη είναι αυτή η γεύση της πικρίας. Έχοντας πονέσει το μέσα της, μέχρι και το μεδούλι που αρχιζε να μαραζώνει.

Και ήταν οι σκέψεις της οδυνηρές και σαν αβασταχτες την κρατούσαν πιο πίσω. Ώρα για την τελεία σκέφτηκε, και έπειτα να αλλάξει τη σελίδα θυμήθηκε.

Αθηνά Γεωργακοπούλου

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top