Η μακροχρόνια αφύπνιση της Αμερικής στον συστημικό ρατσισμό | Πάστα Φλώρα

Ένα από τα πράγματα που δεν είναι γνωστό στην πλειονότητα του κόσμου, σε σχέση με τις επαναλαμβανόμενες φυλετικές και κοινωνικές συγκρούσεις στην Αμερική, είναι η διαχρονική εμπλοκή του λευκού κατεστημένου και των θεσμών από τους οποίους αυτό εκπροσωπείται, στη δημιουργία και τη διατήρηση των γκέτο, του χωρο – κοινωνικού διαχωρισμού και αποκλεισμού των αφροαμερικανών και πλέον και άλλων μειονοτήτων. 

Αυτός ο φυλετικός και κοινωνικός διαχωρισμός έχει καταδικάσει, όχι μόνο τους αποδέκτες αυτής της απάνθρωπης και άνισης μεταχείρισης, αλλά και ολόκληρη την αμερικάνικη κοινωνία, όπου εντός ενός εικονικού δημοκρατικού πολιτεύματος καταπατώνται κατ΄ εξακολούθηση τα ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα των πολιτών της ή περιορίζονται ανάλογα με τις εντολές της εκάστοτε ηγεσίας. Αυτό επηρεάζει τόσο τους λευκούς όσο και για τους έγχρωμους προς όφελος μιας αδιάφορης για τον λαό άρχουσας τάξης.

Η περιθωριοποίηση και υποβάθμιση των Αφροαμερικανών είναι ένα σύνθετο πρόβλημα που ξεκινά από το άγος της δουλείας. Ο ρατσισμός υπήρξε επίσημη ουσιαστικά ιδεολογία του κράτους έως τον αμερικανικό εμφύλιο και ανεπίσημη για αρκετό διάστημα έπειτα από αυτόν, ιδίως στον αμερικανικό Νότο. Παραμένει έκτοτε περισσότερο ή λιγότερο κρυμμένος σε εκατοντάδες κανόνες και πρακτικές. Πρόκειται για τον λεγόμενο «θεσμικό ρατσισμό».

Όμως, από τη δεκαετία του 1960 και μετά, το αμερικανικό κράτος έχει λάβει πληθώρα νομικών και οικονομικών μέτρων που στοχεύουν στη βελτίωση της θέσης των Αφροαμερικανών, ενώ και οι αξίες των ανθρώπων έχουν αλλάξει. Έχουν βελτιωθεί όμως  οι συνθήκες διαβίωσης των Αφροαμερικάνων;  

Ακόμα και σήμερα, έπειτα από τόσο χρόνια, υπάρχουν γειτονιές στις ΗΠΑ που είναι κυριολεκτικά τριτοκοσμικές. Γειτονιές στις οποίες νεαροί μαύροι Αμερικανοί πολίτες, είναι αγράμματοι, αναλφάβητοι, που δεν ξέρουν πως να φάνε με πιρούνι και μαχαίρι, των οποίων η μόνη προοπτική είναι η ζωή στο γκέτο και ό,τι αυτή συνεπάγεται, δηλαδή θάνατος είτε από ναρκωτικά, είτε από όπλο ή από ασθένειες που σχετίζονται με τον αλκοολισμό ή την κακή διατροφή και φυσικά η φυλακή είναι μονόδρομος για πολλούς.

Η αστυνομική βία συνεχίζει να υφίσταται κατά των Αφροαμερικάνων, οι οποίοι συνεχίζουν να ζουν στο περιθώριο σε μια κοινωνία η οποία καταπατά οποιοδήποτε δικαίωμά τους.

Η πρώτη φορά όπου οι πολίτες των ΗΠΑ προέβησαν σε διαμαρτυρία, με αποτέλεσμα συγκρούσεις με την αστυνομία, βία και καταστροφές, ήταν τον Απρίλιο του 1968 όταν το άκουσμα της είδησης για τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ πυροδότησε βίαιες διαδηλώσεις σε πάνω από 125 αμερικανικές πόλεις, με 50 νεκρούς και περισσότερες από 15.000 συλλήψεις.

Στην τετραετία 1968-1972 υπήρξαν περίπου 2.310 περιστατικά τέτοιων «ταραχών» σε 960 κοινότητες αφροαμερικανών.

Στη συλλογική μνήμη των ΗΠΑ αυτή η εξέγερση έμεινε με διαφορετικούς τρόπους.

Στις κοινότητες αφροαμερικανών έμεινε ως μια σύγκρουση που συνδυάστηκε με τη διαρκή αίσθηση διάψευσης υποσχέσεων για ενσωμάτωση και δικαιοσύνη. Ας μην ξεχνάμε ότι τα χρόνια που ακολούθησαν μπορεί να δοκιμάστηκαν διάφορες πολιτικές που προώθησαν την άμβλυνση των διακρίσεων.

Την ίδια στιγμή όμως ήταν πολύ μεγαλύτερη η επένδυση στην καταστολή, στην στρατιωτικοποίηση των αστυνομικών δυνάμεων, που ξεκίνησε την επαύριο των ταραχών του 1968, και αργότερα στον διαβόητο «πόλεμο στο έγκλημα» που σε μεγάλο βαθμό στοχοποίησε τις κοινότητες αφροαμερικανών και οδήγησε σε πρωτοφανή ποσοστά καταδικών και φυλακίσεων τους.

Την 3η  Μαρτίου 1991, τέσσερις αστυνομικοί ξυλοκοπούν βάναυσα έναν Αφροαμερικανό.

Ο Ρόντνεϊ Κίνγκ ήταν ένα ακόμη θύμα της αστυνομικής βίας. Οι αστυνομικοί συνελήφθησαν για χρήση υπερβολικής βίας. Η δίκη των τεσσάρων αστυνομικών έγινε ένα χρόνο μετά, τον Απρίλιο του 1992. Το δικαστήριο όμως αθώωσε τους τέσσερις αστυνομικούς. Η απόφαση αυτή πυροδότησε την έκρηξη των Αφροαμερικανών.

Χιλιάδες κόσμος αντέδρασε, κατεβαίνοντας στους δρόμους με πρωτοφανή οργή, καταστρέφοντας οτιδήποτε βρισκόταν στο δρόμο του. Από τις 29 Απριλίου του 1992 και για έξι 24ωρα το Λος Άντζελες παραδόθηκε στις φλόγες και τις λεηλασίες. Οι αρχές έμοιαζαν ανίσχυρες απέναντι στην οργή του. 

Μέσα σε αυτά τα 29 χρόνια, έχουν διαπραχθεί πολλές κακομεταχειρίσεις και δολοφονίες ακόμα Αφροαμερικανών πολιτών των ΗΠΑ, θύματα αστυνομικής βίας.

Στις 25 Μαΐου 2020, το γεγονός που συγκλόνισε το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη ήταν η δολοφονία του σαρανταεξάχρονου Αφροαμερικανού Τζορτζ Φλόιντ στην πολιτεία Μινεσότα των Ηνωμένων Πολιτειών, όταν ο λευκός αστυνομικός διατήρησε το γόνατό του στη δεξιά πλευρά του λαιμού του Φλόιντ επί 8 λεπτά και 45 δευτερόλεπτα κατά τη διάρκεια σύλληψής του και ενώ εκείνος ήταν δεμένος με χειροπέδες και με το κεφάλι στο έδαφος, φωνάζοντας ότι δεν μπορεί να αναπνεύσει.

Μήπως τελικά η Αμερική έχει πιο σκοτεινές πλευρές από αυτές που φανταζόμαστε και βλέπουμε στις ταινίες;

Κατερίνα Ζάχαρη

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top