Η νευροψυχολογία του χωρισμού | Πάστα Φλώρα

«Ο δε ανεξέταστος βίος, ού βιωτός ανθρώπω»,

 Πλάτων, ¨Απολογία Σωκράτη¨

Ο Σωκράτης λοιπόν ισχυρίζεται πως η ζωή που δεν εξετάζεται δεν αρμόζει σε άνθρωπο. Όταν είμαστε σε σχέση, η ζωή κυλά χωρίς παρατήρηση. Φαινομενικά μας αγγίζουν μεν τα ηλιοβασιλέματα γιατί χαρακτηρίζονται από έντονη ομορφιά, που μας διασπά την προσοχή από τον εκάστοτε «ερωτά», αλλά σε οτιδήποτε άλλο ξαναφοράμε τις παρωπίδες μας και ο ρούς μας παρασύρει. Εσείς είσαστε ανθρωπο-εξαρτώμενοι;

Για να αναρωτηθείτε, ελεύθεροι κ δεσμευμένοι, ζείτε την πραγματική σας ζωή, ή μήπως την ζωή που θα ήθελαν οι αγαπημένοι σας; Ζείτε συνειδητά για εσάς ή ζείτε φιλοτεχνημένα την ζωή που θα ήθελαν τα «αγαπημένα» σας πρόσωπα για να μην τους απογοητεύσετε;

Ανεξέταστη περνάει η ζωή μας χωρίς ποικιλόμορφα ενδιαφέροντα, καθώς οτιδήποτε αποκτά ενδιαφέρον, αυτόματα ταυτίζεται με το αντικείμενο του πόθου μας και της λαγνείας μας για αυτό. Η φωνή του/της, λειτουργεί σαν ωτοασπίδα για εμάς και τα μάτια του ως πέπλο για να καταφέρουμε να κοιμηθούμε έστω και λίγο.

Η ζωή όμως δεν σταματά, τα νέα τρέχουν, η αδιαφορία μας βασιλεύει ώσπου ξαφνικά μια ημέρα, έρχεται ο χωρισμός ή ο κορεσμός ή η απώλεια ή όπως αλλιώς θέλετε ονομάστε το που μας ξυπνά από τον απόλυτο λήθαργο!

Ωραίος ο λήθαργος και ακόμα πιο ωραίος όταν παίρνει και μεγάλη διάρκεια, αλλά ας μην ξεγελιόμαστε κάτι εξυπηρετεί. Και ενώ, οι απόψεις διίστανται, ανάμεσα στους κυνικούς που εύχονται να μην το ζήσουν (ή τρέμουν να μην το ζήσουν), κι ανάμεσα στους ρομαντικούς που εύχονται να μην ξυπνήσουν’ ο χωρισμός βιώνεται με διαφορετικό τρόπο από τον καθένα. 

Σε διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις αισθανόμαστε ότι η καρδιά χτυπά γρήγορα, τα χέρια και τα πρόσωπα είναι ζεστά, οι παλάμες είναι ιδρωμένες, το στομάχι προκαλεί μια δυσάρεστη αίσθηση. Τα έντονα συναισθήματα, δεν μπορούν να διαχωριστούν από την ενεργοποίηση του μυοσκελετικού ή του αυτόνομου νευρικού συστήματος.

Σε μερικούς εκφράζεται με τα κοκτέιλ αντιφατικών συναισθημάτων να εκτοξεύουν εκδικητικά βέλη προς άπαντες, σε άλλους οι αϋπνίες και οι δύσπνοιες καταλαμβάνουν την μεγαλύτερη θέση των ψυχοσωματικών συμπτωμάτων και η χειρότερη μορφή διαχείρισης όλων είναι η απόσυρση και η ενοχή που οδηγούν στον εφιάλτη της μοναξιάς. Κρίνεται σκόπιμο να επισημάνω πως σε όλες τις ανωτέρω καταστάσεις-συμπεριφορές τα επίπεδα σεροτονίνης πέφτουν αρκετά.

Μειωμένη δραστηριότητα σεροτονίνης παρατηρείται σε ανθρώπους που γίνονται βίαιοι υπό την επήρεια αλκοόλ και σε παιδιά όπου ο ελλιπής έλεγχος των παρορμήσεων προάγει διασπαστική συμπεριφορά…

Αλλά και ποιος πραγματικά ελέγχει τα συναισθήματα του μετά τον χωρισμό, ακόμα και εκείνος που φαίνεται να τον έχει προκάλεσε, ατάραχος δεν μένει, ούτε όταν έχει ήδη διάδοχη κατάσταση.

Η απώλεια της συνήθειας ενός ανθρώπου, των συναισθημάτων και ακόμα περισσότερο των συμπεριφορών του, είναι καθηλωμένη στην μνήμη των εγκεφάλων, των συντρόφων εκατέρωθεν. Εκείνο που συγκρατεί ευκολότερα η μνήμη είναι τα λόγια, τις πράξεις που έντυσαν τα συναισθήματα. Και τότε ακριβώς έρχεται η παράνοια, πως δηλαδή ένας άνθρωπος που σου «χαριζόταν» μέχρι χθες, σήμερα αποφασίζει να φύγει… και εκείνη την στιγμή το παραλήρημα καταδίωξης αρχίζει… ο ίδιος μας ο εαυτός γίνεται ο χειρότερος μας αντίπαλος.

Ξανά και ξανά τον κατηγορούμε, τον φορτώνουμε απειλές ή εκσφενδονίζουμε τα δριμύτατα κατηγορώ μας  στον άλλον-άλλη. Η απόλυτη σύγχυση βασιλεύει, ειδικά το πρώτο διάστημα. Είναι απαραίτητα άσχημη αυτή η κατάσταση ερωτώ εγώ.

Σίγουρα δεν είναι ευχάριστη ειδικά για τους φίλους που μας αντικρίζουν σε κατάπτωση. Μπορεί αυτή η απόλυτη απογοήτευση να γίνει η αφετηρία ανασύνταξης της σχέσης του ίδιου μας του εαυτού ή για να φτάσω και στα λόγια του Σωκράτη, ή απαρχή της εξερεύνησης του εαυτού μας(;).

Σχεδόν όλα τα καταθλιπτικά επεισόδια ακολουθούνται αναπόφευκτα από μακρόχρονες ή βραχύχρονες περιόδους απόσυρσης και εσωστρέφειας. Ένας βαθμός εμπιστοσύνης κλονίζεται προς τον εαυτό μας και κατ’ επέκτασιν προς  τους γύρω μας. Στην αρχή η απογοήτευση καταλαμβάνει σαν σκιά όλο το σώμα και η ανηδονία απλώνεται σε όλο τον βεληνεκές της. Κι αν υπάρχει κ η προδοσία, τότε το μείγμα γίνεται ακόμα πιο πικρό κ επίπονο..

Και τότε ξεκινάει ο απύθμενος οίστρος, η δημιουργικότητα χωρίς όρια. Σας δίνω λίγο πιο παραστατικά τον πόνο συζευγμένο με την δημιουργικότητα , όπως τον βίωσε ο Ορφέας όταν έχασε την αγαπημένη  Ευρυδίκη του, στο ποίημα της Αμερικανίδας ποιήτριας Louise Gluck «j’ai perdu mon Eurydice».


«Έχω χάσει την Ευρυδίκη μου,

έχω χάσει την ερωμένη μου,

και ξαφνικά μιλάω γαλλικά

και φαίνεται πως δεν είχα ποτέ τόσο καθαρή φωνή’

φαίνεται ότι αυτά τα τραγούδια

είναι μιας άλλης τάξης.

Και φαίνεται ότι οφείλει κάποιος να ζητήσει συγγνώμη

   που είναι καλλιτέχνης,

σαν να μην είναι εντελώς ανθρώπινο να μπορεί να παρατηρεί 

   αυτές τις αποχρώσεις.

Και ποιος ξέρει, ίσως οι θεοί να μην μιλήσουν ποτέ 

   στον Άδη,

να μην με επέλεξαν,

ίσως ήταν όλα ψευδαίσθηση.

Ω Ευρυδίκη, εσύ που με παντρεύτηκες για τα τραγούδια μου,

Γιατί έρχεσαι σ’εμένα ζητώντας παρηγοριά;

Ποιος ξέρει τι θα πεις στις Ερινύες

όταν τις συναντήσεις πάλι.

Πες τους ότι έχω χάσει την αγαπημένη μου’

είμαι εντελώς μόνος τώρα.

Πες τους ότι δεν υπάρχει τέτοια μουσική

Χωρίς αληθινή οδύνη.

Στον Άδη τραγούδησα γι’αυτές’ θα με θυμούνται.»

Εξερευνήστε τον πόνο, την οδύνη και αφού ηρεμήσετε κάντε την αυτοκριτική σας. Το τέλος είναι πλασματικό. Η δημιουργία και η έκφραση είναι αιώνια. Εκμεταλλευτείτε προς όφελός σας τις δύσκολες καταστάσεις και τα θλιβερά συναισθήματα σας. Αγκαλιάστε την μοναξιά σας. Είναι ο καθρέπτης του εαυτού σας. Αυτόν φοβάστε και κανέναν άλλο. Εκδηλώστε τον φόβο σας και ερευνήστε εις βάθος τις φοβίες σας και τα πάθη σας, μήπως εν τέλει ο βίος γίνει «βιωτός», άρα κι απολαυστικός σε όλες του τις διακυμάνσεις! 

Ηλέκτρα Σιαλμά, MSc 

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας-

Οικογενειακή Θεραπεία

Ψυχοσεξουαλική Συμβουλευτική

www.elektrasialma.gr

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top