Η σκάλα του φόβου | Πάστα Φλώρα

Αν κάτι κοινό έχουμε να θυμόμαστε όλοι από την παιδική μας ηλικία ως τώρα, αυτό είναι ο φόβος. Μία λέξη δύο συλλαβών μα με απεριόριστη και καταλυτική δύναμη. Η ισχύ της μπορεί να σε καθηλώσει, να σε αποδυναμώσει ή να σε πεισμώσει.

Από την μικρή μας, ακόμα, ηλικία μαθαίνουμε να δειλιάζουμε μπροστά στους φόβους μας αντί να τους πολεμάμε. Προτιμούμε να κρυβόμαστε πίσω από την σκιά μας παρά να αντικρίσουμε το πραγματικό της μέγεθος. Διαλέγουμε το φως αντί για το σκοτάδι, πιστεύοντας πως μας παρέχει μια απαράμιλλη ασφάλεια και σιγουριά. Εθελοτυφλούμε.

Το φως συχνά κρύβει μεγαλύτερους κινδύνους απ’ ότι το μαύρο σκοτάδι. Κάποιοι από αυτούς εμφανίζονται μπροστά μας και εμείς απλά τους προσπερνούμε, τους μεταμορφώνουμε ίσως, σε κάτι ασφαλές. Επειδή είναι φανερό.

«Αφού αυτό φαίνεται, αυτό είναι».

Μεγαλώνοντας κατανοούμε καλύτερα τον μύθο, τον οποίο είχαμε πλάσει και το πώς ζούσαμε μέσα του. Ένα πολύχρωμο παραφουσκωμένο μπαλόνι που ξαφνικά σου προσφέρει το αναπάντεχο «μπαμ» για να σε αφυπνίσει.

Τα χρόνια που περνούν, φέρνουν στους περισσότερους –όχι σε όλους- καλύτερη όραση. Βλέπουμε απευθείας, πιο καθαρά και χωρίς προστατευτικά και άμυνες, την πραγματικότητα.

Μια πραγματικότητα στην οποία αυτό που είναι φανερό δεν έχει κανένα στοιχείο σιγουριάς και αυτό το οποίο δείχνει κανείς κρύβει πολλά περισσότερα τελικά.

Στον αντίποδα, είναι οι άνθρωποι εκείνοι που με τα χρόνια προτιμούν να εθελοτυφλούν όλο και περισσότερο. Δέχονται ικανοποιημένοι την εικόνα που τους προσφέρει ο άλλος απέναντι τους, δέχονται πως κάθε τι είναι αυτό που δείχνει.

Τίποτα περισσότερο. Τίποτα λιγότερο. Μήπως όμως τελικά κάνουν συνειδητά αυτή την επιλογή;

Τι σημαίνει αυτό;

Για να τολμήσεις να δεις την πραγματικότητα ωμά με κάθε της πτυχή, όμορφη και άσχημη –κυρίως άσχημη- πρέπει να τολμήσεις να δεις πρώτα τους δικούς σου φόβους.

«Απλό», θα έλεγε κάποιος. Αν το προσπαθούσε στη πράξη όμως δεν θα έλεγε το ίδιο.

Κι ακόμη κι αν τους δει αυτούς τους κρυφούς η φανερούς του φόβους, το επόμενο σκαλοπάτι είναι ακόμα πιο δύσκολο. Το σκαλοπάτι της αποδοχής και της κατά μέτωπο επίθεσης. Εκείνο πάνω στο οποίο όταν πατάς ξέρεις πως ήρθε η ώρα να αντιμετωπίσεις τον πιο ανόητο, αλλά και τον πιο σοβαρό σου φόβο.

Δεν θα σου πω πως είναι κάτι εύκολο.

Δεν θα σου πω πως είναι κάτι απλό.

Θα σου πω όμως πως αν το καταφέρεις, αν βήμα, βήμα ανεβαίνεις την σκάλα των φόβων σου όταν φτάσεις στο τελευταίο σκαλοπάτι θα είσαι εσύ που θα θελήσεις να δεις τα γύρω σου με την πραγματική τους υπόσταση. Χωρίς προσωπεία. Χωρίς ωραιοποιήσεις.

Ζαχαρούλα Κατσικαντάμη 

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top