Ισορροπία Μεταξύ Θρησκείας και Επιστήμης | Πάστα Φλώρα

Από την χρονική περίοδο, κατά την οποία η νοημοσύνη του ανθρώπινου είδους αναπτύχθηκε, περνώντας από την εξασφάλιση τροφής και στέγης στην ανάπτυξη μικρο-κοινοτήτων και κατά συνέπεια στην επίλυση βασικών βιοτικών ζητημάτων, επήλθε η σταδιακή ενασχόληση με την επεξήγηση των φυσικών φαινομένων. Λόγω, λοιπόν, του γεγονότος πως ο άνθρωπος αδυνατούσε να κατανοήσει την αιτία ύπαρξης συγκεκριμένων φυσικών καταστάσεων (λ.χ. βροχή, χιόνι, σεισμός, κεραυνοί, πλημμύρες), οι οποίες αλληλοεπιδρούσαν θετικά ή αρνητικά με το περιβάλλον του, συνήθως το απέδιδε σε κάποια μεταφυσική, ανώτερη δύναμη.  Η «δύναμη» αυτή δεν ήταν εφικτό να ελεγχθεί από τον ίδιο, επομένως αποκτούσε μια θεία υπόσταση αγνώστου φύσεως.

Με την συνεχή εξέλιξη της ημών νοημοσύνης, καθώς επίσης και της γλώσσας αναπτύχθηκαν και οι επιμέρους θρησκείες, οι οποίες ανάλογα με το γεωπολιτικό περιβάλλον είχαν διαφορετικές εκφάνσεις και τρόπους άσκησης. Δεν έπαυε, ωστόσο, η παρατήρηση των φυσικών φαινομένων, η οποία μακροπρόθεσμα οδήγησε στην κατανόησή τους. Όπως ήδη αναφέρθηκε προ ολίγου, παρατηρήθηκε σημαντική ανέλιξη και στη γλώσσα, η οποία όσο εξελισσόταν, τόσοι περισσότεροι προβληματισμοί ή και πρώιμες «επιστημονικές» εξηγήσεις ανέκυπταν, καθώς το ένα είναι αποτέλεσμα του άλλου.

Προσπερνώντας, λοιπόν, τις ιστορικές αυτές φάσεις, όπου εξελίχθηκε τόσο η επιστήμη, όσο και οι διάφορες ανά τον κόσμο θρησκείες, φτάνουμε στην σημερινή εποχή όπου υπάρχει μία άτυπη σύγκρουση μεταξύ θρησκείας και επιστήμης. Το πρωταρχικό θέμα, για το οποίο υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις από αμφότερες τις πλευρές είναι η κοσμολογική θεωρία.

Οι μεν θρησκείες υποστηρίζουν πως ο κοσμικός τρόπος δημιουργίας είναι θείο φαινόμενο (η κάθε θρησκεία έχει την δική της κοσμολογική φιλοσοφία) και η δε φυσική, παρουσιάζει θεωρίες περί της συμπαντικής δημιουργίας, όπως για παράδειγμα η θεωρία για το ‘Big Bang’,  η οποία υποστηρίζει την σύμπτυξη χωροχρόνου δισεκατομμύρια χρόνια πριν, με αποτέλεσμα να μειωθεί η πυκνότητα της ενέργειας και της ύλης και να προκύψει μια συμπαντική έκρηξη δημιουργώντας ποικίλα ηλιακά συστήματα.

Άλλα ηθικά ζητήματα, που προκύπτουν στη συνέχεια είναι η επέμβαση της επιστήμης (στην προκειμένη περίπτωση της ιατρικής) στην ανθρώπινη ζωή, όπως, για παράδειγμα σε ζητήματα αμβλώσεων, ευθανασίας, ακόμη και κλωνοποίησης οργάνων. Οι απόψεις διίστανται για ακόμη μια φορά, με τις θρησκείες να στηρίζουν τη γνώμη πως ο Θεός (της κάθε θρησκείας) είναι αίτιος της αρχής της ανθρώπινης ζωής, καθώς και το τέλος-ή μη- αυτής. 

Εδώ οφείλεται να επισημανθεί πως γίνεται αναφορά κυρίως στις θρησκείες, οι οποίες έχουν προκύψει από τον Ιουδαϊσμό, δηλαδή τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ, που έχουν ως σημείο αναφοράς τον πρώτο, επομένως και αρκετά κοινά στοιχεία. Όπως είναι λογικό, γίνεται μια γενίκευση, καθώς υπάρχουν εκατοντάδες θρησκείες ανά τον κόσμο (Ταοϊσμός, Ινδουισμός, Βουδισμός, Αφρικανικά Θρησκεύματα κ.α.), οι οποίες ενδεχομένως να έχουν διαφορετικές απόψεις λόγω των φιλοσοφιών τους. Κατά κύριο λόγο, όμως, οι τρείς προαναφερθείσες μεγάλες θρησκείες του Ανατολικού και του Δυτικού κόσμου, κρατούν πανομοιότυπες στάσεις.

Στον αντίλογο, δεν αποκλείεται κάποιος θετικός επιστήμων, να ασπάζεται κάποιο θρήσκευμα, καθώς υπάρχουν ακόμη μελανά κοσμικά σημεία, που ακόμη και η ίδια η επιστήμη δεν έχει προχωρήσει τόσο, ώστε να τα εξιχνιάσει και να απομυθοποιηθούν. Κάποιοι άλλοι δε, μπορεί να συμμερίζονται τόσο τις επιστημονικές απόψεις, αλλά να επιθυμούν να πιστεύουν σε κάποια θρησκεία, ως σημείο άντλησης προσωπικής δύναμης, καθώς επίσης και σαν στάση και φιλοσοφία για την ζωή τους. Ας μην ξεχνούμε πως αρκετές είναι οι θρησκείες, οι οποίες προωθούν την ειρήνη κάνοντας λόγο για την αγάπη προς το περιβάλλον, τον αλληλοσεβασμό, την προσωπική αυτοσυγκράτηση, ώστε να μην γίνεται κατάχρηση της φύσης, ακόμη και τη συλλογική προσπάθεια για την επίτευξη του «καλού».  

Από την πλευρά των πιστών ατόμων σε μία θρησκεία, αλλά και των εκπροσώπων της (ανθρώπων που κηρύττουν ή ασκούν κάποιο θρησκευτικό επάγγελμα) , οι ίδιοι κάνουν χρήση επιστημονικών εκφάνσεων, όπως είναι η τεχνολογία και η ιατρική, προκειμένου να βελτιώσουν την ποιότητα ζωής τους και το επάγγελμά τους. Ένα πολύ απλό παράδειγμα είναι πως μπορεί κανείς να κάνει χρήση του διαδικτύου προκειμένου να προωθήσει την εργασία, θρησκευτική φιλοσοφία του και να έρθει σε επικοινωνία με ομοϊδεάτες του, γεγονός το οποίο υφίσταται στην σημερινή κοινωνία.

Καλό θα ήταν η θρησκεία να μην απαξιώνει την επιστήμη, καθώς επωφελείται από αυτήν σε πρακτικά ζητήματα, αλλά και η επιστήμη να σέβεται τις επιμέρους θρησκείες. Είναι αξιοσημείωτο πως η θρησκεία αποτελεί πολιτισμική κληρονομιά για τον κάθε λαό και αναπόσπαστο κομμάτι της ιδιοσυγκρασίας και του τρόπου σκέψης του. Ακόμη και τα άτομα, που δεν ταυτίζονται με κάποιο θρήσκευμα, έχουν επηρεαστεί υποσυνείδητα από την θρησκεία του τόπου τους. Μελετώντας επιστημονικά την θρησκεία, μπορεί κανείς να φθάσει σε ανθρωπολογικά συμπεράσματα για τον τρόπο εξέλιξης του κάθε λαού, ακόμη και το πώς η ίδια θρησκεία μπορεί να έχει διαφορετικές πτυχές σε δύο διαφορετικά κράτη λόγω γεωγραφικής τοποθεσίας. Το παραπάνω, αποτελεί ένα υγιές παράδειγμα συνεργασίας της επιστήμης και της θρησκείας.

Καταληκτικά, μπορούμε να συμπεράνουμε από όσα έχουν αναφερθεί, πως ο τρόπος συνύπαρξης δύο τόσο αντικρουόμενων αντικειμένων είναι ένας: ο σεβασμός, ακόμη κι όταν δεν υπάρχει συμφωνία ή κάποιο κοινό σημείο αναφοράς. Είναι ενδεικτικό της δημοκρατικής συνείδησης, εξάλλου, το να δίνεται βήμα σε απόψεις διαφορετικού τύπου, είτε τεκμηριωμένες επιστημονικά, είτε φιλοσοφικά. Είναι στην προσωπική ευχέρεια του καθενός ποια στάση θα ακολουθήσει και για ποιες αιτίες.

Κωνσταντίνα Φύτα

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top