Ο ρόλος της γυναίκας στην πολιτική ηγεσία | Πάστα Φλώρα

Παρά το γεγονός ότι την τελευταία δεκαετία έχουν σημειωθεί μεγάλες αλλαγές σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο, η σύγχρονη ιστορία των γυναικών σε θέσεις ηγεσίας κρατών παραμένει σημαντικά μικρή. Η έλλειψη εκπροσώπησης των γυναικών στην πολιτική εξουσία είναι επίσης ένα φαινόμενο πολύ πιο σύγχρονο από ό,τι φανταζόμαστε. Τόσο στην αρχαιότητα όσο και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, οι γυναίκες διατηρούσαν εξαιρετικά σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της κληρονομικής ισχύος των μοναρχιών.

Ωστόσο, τα κοινωνικά στερεότυπα δεν επιτρέπουν στο γυναικείο φύλο να κατέχουν θέσεις ηγετικού χαρακτήρα και τις θεωρούν ανίκανες να λάβουν σημαντικές αποφάσεις. Όλο και περισσότερες έρευνες καταδεικνύουν το αυξανόμενο έλλειμμα αποτελεσματικών και εμπνευσμένων ηγετών, σε όλον τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Επίσης, παρόλο που οι γυναίκες έχουν την ικανότητα και την φιλοδοξία να αναρριχηθούν σε ηγετικές θέσεις, είναι πολύ πιο απίθανο να τα καταφέρουν γιατί δυσδιάκριτα εμπόδια ανακόπτουν την πορεία τους. 

Η πρόοδος της ισότητας των φύλων στο ανώτερο ιεραρχικό επίπεδο και σε μερικούς τομείς έχει οπισθοδρομήσει, κατά την διάρκεια της παγκόσμιας ύφεσης. Πέρα από την ανισότητα που διαιωνίζεται, η σύγχρονη ιστορία της πολιτικής εκπροσώπησης των γυναικών χαρακτηρίζεται από ένα ακόμη παράδοξο: οι χώρες που έχουν αγκαλιάσει και εμπιστευθεί την ηγεσία σε γυναίκες δεν είναι αυτές που θα περίμενε κάποιος. 

Από τη Σιριμάβο Μπανταρανάικε στη Σρι Λάνκα, την πρώτη γυναίκα παγκοσμίως που έγινε μη κληρονομική επικεφαλής κυβερνήσεως, μέχρι την Μπεναζίρ Μπούτο στο Πακιστάν, την πρώτη γυναίκα επικεφαλής κυβερνήσεως μουσουλμανικής χώρας, πολλά κράτη πρωτοπόρησαν τις δεκαετίες του ’60 και ’70, σπάζοντας τα σύγχρονα στερεότυπα της ανδροκρατούμενης πολιτικής εξουσίας. 

Το 1980, η Γιουτζίνια Τσαρλς εξελέγη πρωθυπουργός του εξωτικού νησιού της Δομίνικα, και κατ’ επέκταση ανεδείχθη ως πρώτη γυναίκα αρχηγός κράτους στην αμερικανική ήπειρο. Σαράντα χρόνια μετά, οι ΗΠΑ δεν έχουν ακόμη καταφέρει να φτάσουν σε αυτό το σημείο της πολιτικής εκπροσώπησης, καθώς η Χίλαρι Κλίντον, η μόνη γυναίκα υποψήφια μεγάλου κόμματος στην ιστορία της χώρας, έχασε τις προεδρικές εκλογές του 2016 από τον Ντόναλντ Τραμπ. Η χώρα μας ανήκει και αυτή στη λίστα των κρατών που εξακολουθούν να μην εμπιστεύονται γυναίκες σε ηγετική θέση.

Παρόλο λοιπόν, που οι γυναίκες αποτελούν σημαντικό τμήμα του ενεργού ανθρώπινου δυναμικού στις περισσότερες χώρες, το ποσοστό των γυναικών σε ανώτατες θέσεις, σε επίπεδο ιεραρχίας και αμοιβής, δεν αντιστοιχεί στο ποσοστό συνολικής συμμετοχής τους στις επιχειρήσεις. Οι  γυναίκες έχουν πολύ χαμηλό ποσοστό παρουσίας στην Ηγεσία των Επιχειρήσεων και της Πολιτικής. 

Πιο συγκεκριμένα, ενώ ο αριθμός των γυναικών αυξάνεται συνεχώς στις χαμηλές και μεσαίες διοικητικές θέσεις, οι προσπάθειες τους να επιτύχουν υψηλότερα επίπεδα στην ιεραρχία εμποδίζονται. Οι προκαταλήψεις, τα στερεότυπα και οι παραδόσεις είναι ανασταλτικός παράγοντας  σε μεγάλο βαθμό και εμποδίζουν την επαγγελματική τους εξέλιξη, παρά το γεγονός ότι διαθέτουν τις γνώσεις, την εμπειρία τους, τις ικανότητες και την θέληση που απαιτείτε, οι οποίες είναι εφάμιλλες ή και κάποιες φορές πολύ ανώτερες κάποιων ανδρών συναδέλφων τους, που  καταλήγουν στην κορυφή της ηγεσίας.

Η ίση συμμετοχή και των δύο φύλων στην πολιτική σκηνή αποτελεί σημαντική προϋπόθεση για μια ουσιαστική δημοκρατία και λειτουργική διακυβέρνηση. Εκτός από την ενίσχυση και βελτίωση του δημοκρατικού συστήματος, η συμμετοχή περισσότερων γυναικών στη λήψη  πολιτικών αποφάσεων έχει σημαντικό θετικό αντίκτυπο στην κοινωνία, ο οποίος μπορεί να συμβάλει στη βελτίωση της ζωής όλων. Στα οφέλη συγκαταλέγονται δικαιότερες κοινωνίες και πιο συμμετοχική διακυβέρνηση, υψηλότερο βιοτικό επίπεδο, θετικές εξελίξεις στους τομείς της παιδείας, της υγείας και των υποδομών, καθώς και περιορισμός της πολιτικής διαφθοράς.

Στην πολιτική, ο ίσιος δρόμος είναι αδιάβατος – Χάρολντ Μακμίλλαν

Βρετανός πρωθυπουργός (1894-1986).

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top