Οι μονόχρωμες πλευρές μας | Πάστα Φλώρα

«Κάθε τέλος  σηματοδοτεί μία νέα αρχή».

«Πάντα το δικό μου ποτήρι μοιάζει μισοάδειο». 

Διαβάζοντας τις παραπάνω δύο φράσεις, θα μπορούσε να πει κανείς πως αποτελούν τις δύο όψεις ενός νομίσματος. Η μία όψη αποκαλύπτει την αισιόδοξη και θετική εικόνα των πραγμάτων, την ελπίδα και το κουράγιο με το οποίο ένας ή πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν τις μεγάλες και μικρές αλλαγές που εμφανίζονται στον δρόμο της ζωής τους.

Η άλλη όψη προτιμά μία πιο απαισιόδοξη, διστακτική, αν θες, εμφάνιση, η οποία παραπέμπει σε πεσιμισμό και κάποιες δόσεις αρνητικότητας.

Μια διαδεδομένη διάκριση ανάμεσα στους ανθρώπους είναι αυτή, η οποία θέλει κάποιους να είναι αισιόδοξοι και άλλους απαισιόδοξοι. Δεκτή αυτή η διάκριση, μα όχι απόλυτη. Είναι στιγμές που αυτές οι δύο εκφάνσεις συνυπάρχουν σε ένα μόνο άτομο. Εκείνες οι στιγμές που το λευκό υπερισχύει του μαύρου ή και το αντίστροφο.

Καλώς ή κακώς, στον ανθρώπινο οργανισμό, στην ψυχοσύνθεση την δική μου, την δική σου, των άλλων υπάρχει και το πολύχρωμο και το μονόχρωμο.

Υπάρχουν οι στιγμές που η θετική σου σκέψη, η πίστη στις ικανότητες σου, στον ίδιο σου τον εαυτό θα φτάνουν στο απόγειο τους και άλλες στιγμές που η μονοτονία και η μονοχρωμία των συναισθημάτων σου θα σε καταβάλλει ξανά και ξανά μέχρι να βρεθεί πάλι μια κηλίδα χρώματος.

Πιθανόν, σε κάποιο παλιό σπίτι –το δικό σου ή και της γιαγιάς- να έχεις παρατηρήσει ένα κλασσικό ρολόι με αυτό τον περιβόητο κούκο να εμφανίζεται κάθε φορά που ρυθμίζεις το ρολόι.

Οι άνθρωποι όμως δεν είμαστε έτσι. Δεν υπάρχει κανένας μηχανισμός, καμία ρύθμιση, με την οποία θα είσαι μονίμως χαρούμενος και αισιόδοξος. Και δεν πρέπει να υπάρχει, αν με ρωτάς.

Αντί να προσπαθούμε διαρκώς και αδιαλείπτως να είμαστε χαρούμενοι, οφείλουμε να ακούμε και τις άλλες πλευρές του εαυτού μας. Εκείνες που σου ζητάνε λίγο χώρο και χρόνο.

Εκείνες που σου ζητάνε απλά μια ανάσα για μία, δύο, τρείς μέρες ή ώρες. Εκείνες τις πλευρές σου που θέλουν να κλείσουν τα μάτια τους στο χρώμα και την ζωντάνια και ζητάνε μανιωδώς το γκρι και το μαύρο.

          Δεν είναι αντίπαλοι αυτές οι πλευρές σου.

          Το αντίθετο.

Αυτές οι πλευρές είναι που θα σε βοηθήσουν να γίνεις πιο δυνατός, πιο θετικός, πιο πείσμων, όπως θέλεις πες το. Θα βυθιστείς σε αυτές τις πλευρές σου και μέσα τους, αν πραγματικά το θέλεις, αν πραγματικά το προσπαθήσεις, θα ανακαλύψεις νέα σου κομμάτια.

Θα μπορέσεις να ανακαλύψεις ένα μέρος της δύναμης σου που ίσως εσύ ο ίδιος κατέπνιγες. Αγκαλιάζοντας αυτές τις μαύρες, γκρίζες, χλωμές πλευρές σου, θα διαπιστώσεις πως στη ζωή δεν έχει νόημα να ψάχνεις τρόπο απομάκρυνσης από την θλίψη, τον πόνο, την αποτυχία.

Θα έρθουν. Θέλεις, δεν θέλεις. Καλά κάνουν και θα έρθουν. Το ζητούμενο είναι όταν θα έρθουν πως θα τα χειριστείς. Πως θα τα ονομάσεις.

          Είναι εκείνοι που θα ονομάσουν την «αποτυχία», αποτυχία.

          Είναι κι εκείνοι που θα την ονομάσουν «ευκαιρία για νέα προσπάθεια».

          Είναι εκείνοι που θα δουν στην θλίψη, το αδιέξοδο.

          Είναι κι εκείνοι που θα κάνουν αυτό το αδιέξοδο, νέο μονοπάτι.

Είναι πολλοί οι δρόμοι και πολλές οι όψεις. Κάθε μέρα δεν είναι ίδια, κάθε κατάσταση δεν κρύβει ίδιες δυσκολίες. Όρισε τες όπως εσύ νομίζεις. Κι αν κάπου, κάπου βλέπεις το μαύρο να επιμένει, δως του χρόνο να περάσει. Άνοιξε του εσύ τον δρόμο να περάσει χωρίς να το δικάζεις.

Ζαχαρούλα Κατσικαντάμη

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top