Περί έρωτος | Πάστα Φλώρα

Γράφει ο Harry Leoncini

«Ο έρωτας είναι γνώση. Πολύτιμη. Είναι ευγένεια και αρχοντιά. Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν.»

Όταν μιλάς για τον έρωτα, το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορείς να βρεις δεκάδες ορισμούς για να δώσεις. Ο κάθε άνθρωπος τον βιώνει διαφορετικά. Ο κάθε άνθρωπος τον εκφράζει μοναδικά. Ακόμα και οι μεγάλοι ποιητές που έχουν αφιερωθεί με τις σκέψεις και το έργο τους σε αυτή την αστείρευτη πηγή της ζωής, σε αυτό τον φτερωτό θεό, μας δείχνουν κάθε φορά κι από μια διαφορετική του όψη. Ο καθένας με τον τρόπο του. Ο καθένας με τα προσωπικά του βιώματα. Όλοι περνούν και χάνονται. Ο έρωτας όμως εκεί. Αθάνατος.

Ποιο είναι το γεγονός που καθιστά τον έρωτα αθάνατο; Μα φυσικά δεν υπάρχει άλλη σκέψη. Απλά επιμένει να είναι αόριστος.

Τι θα γινόταν άραγε, εάν βρισκόταν αυτός ο ένας, που θα πετύχαινε να τον ορίσει; Τι θα γινόταν μετά;

Ίσως την επόμενη ημέρα να βρισκόμασταν μπροστά σε μια κοσμογονική αλλαγή. Ίσως να μιλούσαμε για μια στροφή της ανθρώπινης ύπαρξης. Φανταστείτε όλους τους ανθρώπους, να συρρέουν κατά εκατοντάδες χιλιάδες, άλλοι μεμονωμένα, άλλοι σε ομάδες σε ατελείωτες ουρές, για να επισκεφθούν τον τόπο όπου χτίστηκε το πιο σπουδαίο μνημείο στη γη. «Το μνημείο του Έρωτα». Φανταστείτε όλη την ανθρωπότητα, να θέτει σκοπό ζωής το προσκύνημα στην περίτεχνη και σύγχρονη παγκόσμια Μέκκα, μόνο και μόνο για να αποθέσουν ένα λευκό τριαντάφυλλο.

Φυσικά και κάτι τέτοιο δεν θα το ήθελε κανείς, γιατί πολύ απλά θα σήμαινε και το τέλος του έρωτα. Θα άλλαζε πραγματικά την ανθρώπινη υπόσταση. Την προσέγγιση για την ίδια τη ζωή.

Ωστόσο κατά καιρούς, πολλοί είναι εκείνοι που έχουν δώσει τον ορισμό στον έρωτα. Απλοί άνθρωποι, καλλιτέχνες αλλά πιο συγκεκριμένα οι ποιητές που ασχολήθηκαν με σθένος. Ο πλήρης και ο ακριβής ορισμός του έρωτα. Η έννοια του ορισμού δηλαδή, είναι αυτή που βασάνισε πολλούς ανά τους αιώνες για να την ανακαλύψουν.

Ο ορισμός λοιπόν που δόθηκε στον έρωτα και που όλοι οι ποιητές τον διατύπωσαν με τα δικά του λόγια ο καθένας, είναι ο εξής:

«Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις.»
Να φεύγεις, αλλά πώς φεύγεις είναι το θέμα. Εδώ μιλάμε για κάτι που θέλει μεγάλη και ιδιαίτερη προσοχή, γιατί ποτέ δεν μπορείς να ξέρεις τα αποτελέσματα. Ο ορισμός αυτός είναι σαν ένα γεμάτο όπλο, που το παίζει στα χέρια του ένα μικρό παιδί. Το παίζει στα χέρια του με μία αφέλεια. Με μία άγνοια. Χωρίς να ξέρει τι είναι και τι μπορεί να προκαλέσει αν εκπυρσοκροτήσει.

Έρωτας είναι η τέχνη του να φεύγεις με τέτοιον τρόπο, που η σφαγή που θα νιώθεις, να είναι πολύ πιο «σφαγερή» από τη σφαγή που νιώθει ο σύντροφος που αφήνεις. Αν εκείνος πονάει τρεις, εσύ να πονέσεις δέκα. Αν εκείνος δεν ξέρει τι πρέπει να κάνει, εσύ να μην ξέρεις αν θέλεις να ζήσεις.

Ο έρωτας είναι γνώση. Πολύτιμη. Είναι ευγένεια και αρχοντιά. Είναι το πώς η φύση ορίζει τον έναν, να γίνεται ατέλειωτη προσφορά και θεία στέρηση για τον άλλον.

Η ατέλειωτη μάχη και η σφαγή για χάρη του έρωτα, έχει το νόημα του να πεθάνεις τον άλλον και να τον αναστήσεις ευθύς, μέσα στα λαμπρά ερείπια των ημερών σου, όντας ο ίδιος μελαγχολικός και ακατάδεκτος.

Κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται το σύμπαν. Αν θα μπορούσαμε να μικρύνουμε την κλίμακα για να τη κάνουμε πιο κατανοητή, θα λέγαμε πως κάθε φορά που ερωτεύονται δύο άνθρωποι, γεννιέται ένας καινούριος αστερισμός με όλους τους πλανήτες του. Κάθε φορά όμως που πεθαίνει ένας άνθρωπος, τότε είναι που πεθαίνει και το σύμπαν. Μηδενίζονται όλα.

Έτσι λοιπόν επί της ουσίας, ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο όχι και τόσο απλά στοιχεία της επίγειας ζωής. Είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο ως προς την γνώση της ύπαρξης. Αν ανοίξουμε πιο πλατιά, πιο μακριά και πιο βαθιά τις έννοιες, θα αρχίσουμε να διακρίνουμε ότι ο έρωτας και ο θάνατος είναι δύο ακέραιοι και ακατάληπτοι νόμοι, ανάμεσα στους οποίους ξεδιπλώνεται η ανάλυση και η συζήτηση για την κατανόηση του σύμπαντος. Αυτές οι δύο δυνάμεις είναι η πιο δραστική προσέγγιση της ύλης. Ουσιαστικά είναι το Α και το Ω του σύμπαντος κόσμου και της θεϊκής υπόστασης. Το «είναι» και το «μηδέν» του κάθε όντος. Τα δύο μισά και κύρια συστατικά του. Το ένα είναι όλον και το όλον είναι ένα.

Έξω από τον έρωτα και τον θάνατο, δεν υπάρχει τίποτα άλλο πιο πρωταρχικό. Αλλά ούτε είναι και νοητό να υπάρχει. Πρέπει να καταλάβουμε ότι τα στοιχεία της ύλης δημιουργήθηκαν για να υπηρετήσουν τον έρωτα και τον θάνατο. Οι τέσσερεις θεμελιώδεις δυνάμεις της φύσης, λειτουργούν για να υπηρετήσουν αποκλειστικά τον έρωτα και το θάνατο.

Όλα τα όντα, τα φαινόμενα και οι δράσεις του κόσμου είναι ξεκάθαρα εκφράσεις, σαρκώσεις, μερικότητες, συντελεσμοί και ενδελέχειες του έρωτα και του θανάτου. Από εκεί ξεκινούν και εκεί καταλήγουν όλα.

Γι’ αυτό λοιπόν καταλήγουμε, στο ότι ο έρωτας και ο θάνατος είναι σαν δυο αδέρφια με αμέτρητες ομοιότητες. Είναι τα συμπληρώματα και οι δύο όψεις του ίδιου προσώπου. Ο έρωτας και ο θάνατος είναι το ίδιο πράγμα.

Είναι σαν να βλέπουμε τον μύθο του όμορφου Ενδυμίωνα. Τον ερωτευμένο με την Σελήνη νεαρό, που ο Δίας του είχε δώσει το προνόμιο να μένει αθάνατος όσο κοιμάται. Άλλοτε ξύπνιος ακουμπάει το κεφάλι του τρυφερά, στα στήθη της Σελήνης και την κοιτάει στα μάτια και άλλοτε κοιμάται τον ύπνο του νεκρού κάτω από το απέραντα αμίλητο βλέμμα της.

Το κείμενο εμπνέεται και ερωτοτροπεί με τη «Γκέμμα» του Δημήτρη Λιαντίνη.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top