Πράσινη Επανάσταση | Πάστα Φλώρα

Η «Πράσινη Επανάσταση» είναι μια επιστημονική πρόταση η οποία υλοποιήθηκε με εντυπωσιακά αποτελέσματα, στις αρχές του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα, σε χώρες με μεγάλο πληθυσμιακό αριθμό. Στηρίχτηκε στην εξασφάλιση εκτάσεων γης, οι οποίες καλλιεργούνται προκειμένου να θρέψουν τον συνεχώς αυξανόμενο πληθυσμό της Γης.

Τα βασικότερα συστατικά της Πράσινης Επανάστασης ήταν η χρήση Ποικιλιών Υψηλής Απόδοσης ( προϊόντα βελτίωσης φυτών) όπως σιταριού, ρυζιού και καλαμποκιού που αποτελούν τη βάση διατροφής, καθώς και η χρήση «ενεργειακών εισροών», όπως χημικά λιπάσματα, αρδευτικά έργα, γεωργικά φάρμακα και μηχανήματα. Αυτό το μοντέλο ανάπτυξης άρχισε να προωθείται από τότε τόσο στις ανεπτυγμένες χώρες (Ευρώπη, Αμερική), όσο και στις αναπτυσσόμενες χώρες της Αφρικής, της Ασίας και της Ν. Αμερικής, όπου η πρακτική αυτή φάνηκε να είναι πολύ αποτελεσματική, προάγοντας σημαντική αύξηση στην παγκόσμια παραγωγή τροφίμων.

Πώς όμως δημιουργήθηκε αυτό το σχέδιο;

Όλα άρχισαν τη δεκαετία του 1940, όπου ο Αμερικανός επιστήμονας Norman Borlaug διεξήγαγε έρευνα στο Μεξικό από την οποία επεδίωξε να αναπτύξει νέες ποικιλίες σίτου, υψηλής απόδοσης και περισσότερο ανθεκτικές.

Αυτό το έργο βασίστηκε σε παλαιότερες ανακαλύψεις τρόπων για την πρόκληση γενετικών μεταλλάξεων στα φυτά και οι μέθοδοι του οδήγησαν στη σύγχρονη  αναπαραγωγή των φυτών. Με το συνδυασμό των ποικιλιών σιταριού και με νέες μηχανοκίνητες γεωργικές τεχνολογίες, το Μεξικό ήταν σε θέση να παράγει περισσότερο σιτάρι από ό, τι απαιτείται για την κάλυψη των αναγκών σίτισης των πολιτών, με αποτέλεσμα τη δεκαετία του 1960 να γίνει εξαγωγέας σιταριού. 

Λόγω της επιτυχίας της Πράσινης Επανάστασης στο Μεξικό, οι τεχνολογίες εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο τις δεκαετίες του 1950 και του 1960. Αποτέλεσμα αυτής της επιτυχίας ήταν οι χώρες σε όλο τον κόσμο με τη σειρά τους να επωφεληθούν από το έργο Πράσινης Επανάστασης.

Ο Norman Ernest Borlaug, γεννήθηκε στις 25 Μαρτίου 1914, κοντά σε Saude, Iowa, ΗΠΑ και πέθανε στις 12 Σεπτεμβρίου 2009, Ντάλας, Τέξας, βραβεύτηκε με το Νόμπελ για την ειρήνη το 1970. Γνωστός ως «Ο πατέρας της Πράσινης Επανάστασης», ο Borlaug βοήθησε να τεθούν τα θεμέλια για τις γεωργικές και τεχνολογικές εξελίξεις που ανακούφισαν την παγκόσμια πείνα. 

Τα πρώτα χρόνια της Πράσινης Επανάστασης συνοδεύτηκαν από μεγάλο ενθουσιασμό παγκοσμίως, καθώς οι πρακτικές της υπόσχονταν την εξάλειψη της πείνας στα αναπτυσσόμενα έθνη, με το 90% της αύξησης στην παγκόσμια παραγωγή στη δεκαετία του 1960, το 70% περίπου στη δεκαετία του 1970 και το 80% στη δεκαετία του 1980. Στις μέρες μας λιγότεροι παραγωγοί διατρέφουν πολύ περισσότερους καταναλωτές από οποιαδήποτε προηγούμενη περίοδο.

Η αυξημένη στρεμματική απόδοση συμβάλλει επίσης στη διατήρηση της βιοποικιλότητας καθώς ευνοεί τη διάσωση σημαντικών εκτάσεων δάσους, βοσκοτόπων, υγροτόπων κ.ά. Ωστόσο η εντατικοποίηση των καλλιεργειών οδήγησε στην κατάχρηση χημικών λιπασμάτων, αρδευτικού νερού, φυτοφαρμάκων και μηχανικής επεξεργασίας του εδάφους, στην εγκατάλειψη της αμειψισποράς και στην απώλεια πολύτιμου γενετικού υλικού φυτών και ζώων. 

Καθώς η απόδοση μιας καλλιέργειας δεν μπορεί να αυξηθεί πάνω από ένα ορισμένο όριο, η συνεχής αύξηση της χρήσης των παραπάνω πόρων και μέσων (όπως νερό, λιπάσματα, φυτοφάρμακα, εντομοκτόνα) κρίνεται όχι μόνο περιττή αλλά και επιβλαβής.

Σύμφωνα με την Ένωση Προστασίας του Περιβάλλοντος των Η.Π.Α, η γεωργία θεωρείται ο σημαντικότερος παράγοντας ρύπανσης του νερού.  Τα τελευταία 50 χρόνια η κατανάλωση ορυκτών καυσίμων σε αγροκαλλιέργειες τετραπλασιάστηκε, οι αρδευόμενες περιοχές τριπλασιάστηκαν, η χρήση λιπασμάτων δεκαπλασιάστηκε, ενώ η χρήση εντομοκτόνων αυξήθηκε κατά 30 φορές. Πλέον, οι αγροκαλλιέργειες καταναλώνουν το 8% περίπου της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου, ενώ χωρίς μεγάλες δόσεις λιπασμάτων και νερού οι νέες ποικιλίες έχουν στην πραγματικότητα χαμηλότερη απόδοση από τις παραδοσιακές. 

Στις μέρες μας ωστόσο η κύρια απειλή για την παγκόσμια παραγωγή δεν είναι η έλλειψη ποικιλιών υψηλής απόδοσης και η ανεπάρκεια νερού, ενέργειας, λιπασμάτων και φυτοφαρμάκων, αλλά οι επιβλαβείς συνέπειες που έχει για το περιβάλλον η χρήση όλων αυτών σε ιδιαίτερα αυξημένες ποσότητες και η απώλεια της γενετικής ποικιλότητας.

Κατερίνα Ζάχαρη

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top