Tarantino & Woody Allen

Στο να θεωρηθεί μια ταινία πολύ καλή συνήθως εναπόκειται υποκειμενικά με τις απαιτήσεις αλλά και τις προτιμήσεις του κάθε παρακολουθητή.

Ένα συστατικό όμως υπερισχύει, γιατί όσο κακή και μέτρια μπορεί να θεωρείται  μια ταινία, η μουσική της μπορεί να ανατρέψει τα πάντα. Αυτές οι ταινίες γεννιούνται για την μουσική, ενώ γίνονται θρύλοι λόγω και της μουσικής.

Παρ’ όλα αυτά, όταν έχεις να κάνεις με τον Tarantino και τον Woody Allen, οι ταινίες και οι μουσικές που τους ακολουθούν, ξέρεις πως τους κατέστησαν, ως  τα τέρατα του Κινηματογράφου.

Κάθε κινηματογραφιστής που σέβεται τον εαυτό του θα δημιουργήσει την πιο όμορφη και καταλυτική σύμπραξη κάμερας και μουσικής. Και αυτοί οι δυο;

Το έχουν καταφέρει σχεδόν σε όλες τους τις ταινίες.

woody-allen

Η σκηνοθετική ικανότητα του Κουέντιν είναι γνωστή, όπως και το γούστο του στη μουσική, αφού οι επιλογές του είναι πάντα προσεγμένες και άψογες.

Το γρέζι, το ροκαμπίλι και ο αισθησιασμός χαρακτηρίζουν τις προτιμήσεις του Ταραντίνο. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο τα τραγούδια που έχει επιλέξει να επενδύσει αλλά και να δέσει μέσα στις ιδιόμορφες σκηνές του, έχουν πλέον καταστεί ως τα πιο πολυξακουσμένα και επιλεγμένα τραγούδια. Αδιαμφισβήτητα έχει βρει το κλειδί για την πόρτα της επιτυχίας.

https://www.youtube.com/watch?v=9RFOqajBBfI

 

Σκεφτείτε μόνο τι θα ήταν το «Pulp Fiction» χωρίς τη «Misirlou», το «Jackie Brown» χωρίς το «Across 110th Street» του Μπόμπι Γούμακ, το «Kill Bill» χωρίς το «Bang Bang» της Νάνσι Σινάτρα.

«Ενα από τα πράγματα που κάνω όταν ξεκινάω μια ταινία ή όταν γράφω μια ταινία ή όταν έχω μια ιδέα για μια ταινία είναι να ψάχνω τη δισκοθήκη μου και να αρχίζω να ακούω τραγούδια, ψάχνοντας να βρω την προσωπικότητα της ταινίας, το πνεύμα της ταινίας. Και ξαφνικά ακούω ένα, δύο ή τρία τραγούδια ή ένα συγκεκριμένο τραγούδι που θα μπορούσε να είναι το τέλειο εναρκτήριο τραγούδι.

https://www.youtube.com/watch?v=Ic7Ibl9I5CQ

quentin-tarantino

Ο Κουέντιν Ταραντίνο κάποτε είχε δηλώσει:

«Ενα από τα πράγματα που κάνω όταν ξεκινάω μια ταινία ή όταν γράφω μια ταινία ή όταν έχω μια ιδέα για μια ταινία είναι να ψάχνω τη δισκοθήκη μου και να αρχίζω να ακούω τραγούδια, ψάχνοντας να βρω την προσωπικότητα της ταινίας, το πνεύμα της ταινίας. Και ξαφνικά ακούω ένα, δύο ή τρία τραγούδια ή ένα συγκεκριμένο τραγούδι που θα μπορούσε να είναι το τέλειο εναρκτήριο τραγούδι.

Για μένα οι τίτλοι της αρχής είναι πολύ σημαντικοί γιατί αυτός είναι ο μόνος χρόνος ατμόσφαιρας που οι περισσότερες ταινίες επιτρέπουν στον εαυτό τους. Μια κουλ εναρκτήρια σκηνή και η μουσική που ακούγεται δίνει τον απαραίτητο για σένα τόνο για την ταινία. Οπότε, προσπαθώ πάντα να βρω το σωστό τραγούδι για την αρχή και το τέλος από νωρίς, όταν σκέφτομαι ακόμη την ιστορία. Μόλις το βρω με οδηγεί στην προσωπικότητα της ταινίας, στο ρυθμό που πρέπει να έχει.

https://www.youtube.com/watch?v=TitGdoeoEtU

 woody_allen_ilustracja

Δεν χρειάζεται να χρησιμοποιείς μουσική. Μπορεί να είναι και μόνο σιωπή. Εννοείται! Αλλά είναι σημαντικό, πως μερικές φορές είναι ο ρυθμός και περίπου η προσωπικότητα που προσπαθείς να έχει το φιλμ.

Το να έχεις τη «Misirlou» στους τίτλους αρχής, είναι κάτι τόσο έντονο που απλά σου λέει «βλέπεις ένα έπος, βλέπεις αυτό το μεγάλο παλιό φιλμ, κάθισε αναπαυτικά στη θέση σου». Είναι τόσο δυνατό και σε προκαλεί, είναι μια υπόσχεση στην οποία το φιλμ πρέπει να ανταποκριθεί. Αυτό είναι ένα από τα πράγματα του να χρησιμοποιείς μουσική στις ταινίες που είναι τόσο κουλ. Αν το κάνεις σωστά, αν βρεις το σωστό τραγούδι για τη σωστή σκηνή. Οταν τοποθετείς σωστά τα τραγούδια σε μια σκηνή, είναι ό,τι πιο κινηματογραφικό μπορείς να κάνεις.

https://www.youtube.com/watch?v=8rE2mqTudyI

Και όταν το κάνεις σωστά, το αποτέλεσμα είναι πως δεν μπορείς να ακούσεις ξανά αυτό το τραγούδι χωρίς να σκεφτείς τη σκηνή στην οποία ακουγόταν. Δεν ξέρω αν ο Τζέρι Ράφερτι εκτίμησε απαραίτητα τη σύνδεση που έκανα με το «Stuck in the Middle With You». Πιο πιθανό είναι να μην…»

Μέγας συλλέκτης βινυλίου και λάτρης vintage μουσικών, ο Ταραντίνο είναι ως γνωστόν υπεύθυνος για την αναβίωση όσων κομματιών (και genres) όσο και ξεχασμένων ηθοποιών. Δε θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο από έναν άνθρωπο που γεννήθηκε και ζει μες στο σελιλόιντ, από το να ντύνει μουσικά οτιδήποτε κάνει. «Όταν γράφω ένα σενάριο, ένα από τα πρώτα πράγματα που κάνω είναι να βρίσκω τη μουσική που θα παίζει στην εναρκτήρια σεκάνς.»

https://www.youtube.com/watch?v=Y8yQuivSEio

 

Από την άλλη έχουμε να κάνουμε μ’ έναν Woody Allen συνεσταλμένη κλασάτο παλιομοδίτη και ρομαντικό αλλά κα φυσικά ένα τεράστιο δαιμόνιο αφού χαρίζει σε κάθε σκηνη, σε κάθε ταινία το απολυτό της κόσμημα. Το ιδανικό τραγούδι.

Πλέον μια ‘’γουντιαλενική’’ ταινία, είτε είναι γυρισμένη στα σοκάκια της Νέας Υόρκης είτε στην Βαρκελώνη, το Παρίσι και την Γαλλική Ριβιέρα, έχει μια ξεκάθαρη ταυτότητα και προσωπικότητα: Το ύφος, οι νευρώσεις, ο ρυθμός, οι τζαζ μελωδίες, ο ψυχαναλυτικός συγκερασμός δράματος και κωμωδίας, αυτοί οι αξιολάτρευτοι ήρωες που περπατούν, φλυαρούν και υπεραναλύουν, αυτοσαρκάζονται, πνίγονται στις ανασφάλειές τους και αναδύονται ξανά, όλα αυτά και μερικά ακόμα συνθέτουν το ιδιαίτερο και πολύ οικείο γουντιαλενικό σύμπαν. Όπως φυσικά και η γραμματοσειρά των τίτλων τέλους: Written and Directed by Woody Allen.

https://www.youtube.com/watch?v=bmVTnLR02Nc

quentin_jerome_tarantino_by_dobermannru-d72x0hj

– Αγαπημένο του τραγούδι, που χρησιμοποιεί συχνά στις ταινίες του είναι το «September Song» του Jimmy Durante.

https://www.youtube.com/watch?v=a-ldVj34Sfo

Τα περισσότερα από τα σάουντρακ των ταινιών του τα έχει φτιάξει ο ίδιος, χτίζοντάς τα με ήχους που ξεκινούν από τις προσωπικές του παιδικές αναμνήσεις πίσω στη δεκαετία του ’30 και φτάνουν ως το Manhattan των 50ς, σκηνοθετώντας έτσι τα συναισθήματα και τις αγωνίες του. Και από την άλλη, με το πάθος του ερασιτέχνη μουσικού που παίζει Dixieland κλαρίνο (ή κλαρινέτο, αν το προτιμάτε έτσι! ) για πολλά χρόνια, κάθε Δευτέρα βράδυ, στο cafe του «Carlyle Hotel», αφήνει τις εικόνες των «ηρώων» του, του Sidney Bechet και του George Lewis, να ξεχύνονται μέσα από κάθε νότα του «Wild Man Blues» ή του «By the Light of the Silvery Moon».

https://www.youtube.com/watch?v=du2n-NNFTRs

 

Αυτό που βγάζει –κι αυτό που παίζει– η New Orleans Jazz Band του Woody Allen έχει τις βάσεις του στη Νέα Ορλεάνη και στο Δέλτα του Μισισιπή, ξεπερνάει όμως το γραφικό «ρετρό», μετατρέποντας την ιστορική folk «νοσταλγία» σε ζωντανό και τρυφερό urban συναίσθημα.

Μπένι Γκούντμαν, Άρτι Σο, Τόμι Ντόρσεϊ, Ντιουκ Έλινγκτον, Κόουλ Πόρτερ, Τελόνιους Μονκ, Τζον Κολτρέιν, Τζάνγκο Ράινχαρντ και φυσικά Τζορτζ Γκέρσουιν στο «Μανχάταν». Μερικά μόνο από τα θρυλικά ονόματα της τζαζ που επανέρχονται διαρκώς στις ταινίες του Νεοϋορκέζου σκηνοθέτη, ο οποίος εμπνέεται ήρωες, σκηνές και αφηγηματικό ρυθμό από τη μουσική και τα τραγούδια τους.

https://www.youtube.com/watch?v=wqdzGBCo9Bo

 

Αν και αυτά συνοδεύουν διαρκώς τις εικόνες του (πρωτότυπη μουσική τού έχουν γράψει οι Μάρβιν Χάμλις και Μάντελ Λόουι, περάσματα και μελωδίες συνοδείας ο Ντικ Χάιμαν σε πολλά φιλμ του ’80 και του ’90, και ο Φίλιπ Γκλας στο «Όνειρο της Κασσάνδρας» ), ο ίδιος τοποθετεί συχνότερα την πλοκή των ταινιών του στο χώρο του σινεμά και του θεάτρου παρά σε εκείνον της μουσικής.

Κάποτε είχε πει και αυτός πως… «Προτιμώ την ιδιότητα του μουσικού αλλά με την προϋπόθεση ότι θα παίζω μόνο σε μικρά τζαζ κλαμπ ή μόνος μου. Ξέρετε, οι δικές μου εμφανίσεις δεν είναι συναυλίες. Μπαίνω στη σκηνή και παίζω με τους φίλους μου στην μπάντα. Και ξέρετε, όλοι τους είναι πολύ καλύτεροι από εμένα.

https://www.youtube.com/watch?v=FQ53_eYYImo

 

Στην πραγματικότητα, η μουσική πάντα βοήθησε τις ταινίες μου και αυτή τη φορά, στην Κατάρα του Πράσινου Σκορπιού, ακούγεται ακόμα και το Sunrise του Γκλεν Μίλερ, ενός γίγαντα της παιδικής μου ηλικίας, στο φινάλε, που κρύβει μία μικρή ανατροπή. Και είναι αλήθεια ότι μου αρέσει να μπερδεύω την κωμωδία με το σασπένς και τη δράση. Με φαντάζομαι σαν ένα Μπομπ Χόουπ ή έναν Μπιγκ Κρόσμπι αγκαλιά με τον Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ και τον Τζέιμς Κάγκνεϊ, δεδομένου ότι δεν υπήρξα ποτέ τόσο όμορφος όσο ένας Μάρλον Μπράντο.»

https://www.youtube.com/watch?v=fCi1oytNvp4

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top