The perks of being a wallflower: Τα προτερήματα του να είσαι στο περιθώριο | Πάστα Φλώρα

Σεπτέμβριος. Ο μήνας των στόχων και της αλλαγής. Μία μικρή πρωτοχρονιά θα έλεγε κανείς. Η εποχή που ανασυντάσσεσαι, αφήνεις πίσω σου τις καλοκαιρινές τρέλες και προσπαθείς να επιστρέψεις στην όποια κανονικότητα σου έχει πλέον απομείνει.

Μέσα σε αυτόν τον αρκετά αγχώδη μήνα, που εσύ και οι περισσότεροι φίλοι σου αρχίζετε να ανακτάτε τις δυνάμεις σας και να ελαττώνεται έστω και λίγο της βόλτες λόγω φόρτου εργασίας, μία – ίσως και αναπόφευκτη – βραδινή παρέα για πολλούς είναι το ζάπινγκ. Ο στόχος; Η εύρεση μιας σειράς, μιας ταινίας ή ενός προγράμματος που θα αφήσει το μυαλό να ξεχαστεί και να χαλαρώσει.

Κάπως έτσι, ανάμεσα στη συνεχή εναλλαγή των καναλιών, βρέθηκα και εγώ μπροστά σε μία ταινία που σημάδεψε νομίζω μια μεγάλη ποσότητα των εφήβων του 2000: Τα προτερήματα του να είσαι στο περιθώριο ή, όπως είναι γνωστό με τον αγγλικό του τίτλο: The perks of being a wallflower.

~~~

You are a wallflower. You see things. You keep quiet about them. And you understand.
{Είσαι στο περιθώριο. Παρατηρείς γύρω σου αλλά δεν μιλάς. Όμως καταλαβαίνεις.}

~~~

Η μεταφορά του ομότιτλου αυτού βιβλίου του Στίφεν Τσμπόσκυ από τον ίδιο στην μεγάλη οθόνη μας ταξιδεύει σε μία παλαιότερη εποχή, στην εποχή των 90s.

Ο πρωταγωνιστής είναι ο Charlie, ένα 15χρονο αγόρι που ξεκινά το Λύκειο μετά από μία τραυματική εμπειρία: την αυτοκτονία του καλύτερού του φίλου. Η ταινία εξελίσσεται με τον Charlie να προσπαθεί να αντιμετωπίσει τους δικούς του δαίμονες μαζί με την παρέα του αναδύοντας ταυτόχρονα παλαιότερες αναμνήσεις από το παρελθόν. Επιθυμεί να έχει όμως μία επικοινωνία με τον νεκρό του φίλο για αυτό και συνεχίζει να του γράφει γράμματα και να μοιράζεται μαζί του την καθημερινότητα, της ανησυχίες και τους προβληματισμούς του.

Ο Charlie δημιουργεί εφηβικές σχέσεις, φιλικές και ερωτικές, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να προσαρμοστεί στην καινούρια περίοδο της ζωής του: το Λύκειο.

Σας ακούγετε σαν μία κλισέ αμερικάνικη ρομαντική-κομεντί;

Εδώ ο Στίφεν έρχεται για να ανατρέψει τέτοιους ισχυρισμούς. Πρόκειται για μία κοινωνική-δραματική ταινία που ο κάθε χαρακτήρας έχει τα δικά του προσωπικά και δύσκολα προβλήματα να αντιμετωπίσει. Και καθώς εξελίσσεται η πλοκή της ταινίας και αναπτύσσεται η προσωπικότητα του κάθε χαρακτήρα ένα ερώτημα δημιουργείται συνεχώς από τον συγγραφέα: Γιατί οι καλοί άνθρωποι επιλέγουν να έχουν στη ζωή τους καλούς ανθρώπους;

~~~

-Why do I, and everyone I love, pick people who treat us like nothing?
-We accept the love we think we deserve.

~~~
Η απάντηση του σκηνοθέτη είναι αρκετά ρεαλιστική: αποδεχόμαστε την αγάπη που θεωρούμε ότι αξίζουμε, όσο και αν αυτό που εμείς πιστεύουμε ότι μας αξίζει μπορεί να μην αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Είναι σαν να στεκόμαστε απέναντι από έναν καθρέφτη: το άτομο που καθρεφτίζεται διεκδικεί αυτό που θεωρεί ότι αξίζει στην αντανακλώμενη εικόνα, όπως την βλέπει μέσα από τα δικά του μάτια.

Η μέθοδος του αντικατοπτρισμού φαίνεται πως επιδρά σε όλους τους βασικούς χαρακτήρες.

Ο Charlie αγαπούσε την θεία του αφόρητα παρ’ όλο που, όπως αποκαλύπτεται στο τέλος της ταινίας, αυτή τον παρενοχλούσε. Η Sam, η συμπρωταγωνίστρια και καινούρια φίλη του Charlie, μπλέκεται σε μία σχέση με ένα αγόρι που τελικά την απατά.

Η ίδια σε μικρότερη ηλικία είχε επίσης υποστεί σεξουαλική κακοποίηση. Ο Patrick, ο θετός αδερφός της Sam, ερωτεύεται έναν συνομήλικο και συμμαθητή του ο οποίος, μετά από την αποκάλυψη στον πατέρα του ότι είναι ομοφυλόφιλος και τον ξυλοδαρμό του από αυτόν, χλευάζει και χτυπά μαζί με την υπόλοιπη παρέα του τον Patrick. H Candace, η αδερφή του πρωταγωνιστή, βρίσκεται σε μία βίαιη σχέση…

Βέβαια, η ταινία παρουσιάζει και άλλη μία γνωστή θεωρία, την θεωρία του κύκλου, της δράσης-αντίδρασης: ό,τι δέχεσαι θα το διαιωνίσεις, θα το περάσεις σε άλλους ανθρώπους. Για αυτό και αναφέρεται πως η θεία του Charlie είχε η ίδια υποστεί σεξουαλική κακοποίηση ενώ το αγόρι του Patrick τον χτύπησε μετά την βίαιη διαπλοκή με τον πατέρα του που δεν μπορούσε να αποδεχθεί τις σεξουαλικές προτιμήσεις του παιδιού του.

Η βία λοιπόν φέρνει βία και δύσκολα βγαίνεις από αυτόν τον κύκλο.

Αυτό όμως τι σημαίνει; Ότι ένας άνθρωπος που έχει υποστεί βία αναγκαστικά θα την αναπαράγει; Φυσικά και όχι. Ο πρωταγωνιστής δίνει την μάχη του απέναντι στην μετατραυματική διαταραχή (PTSD) – επακόλουθο της αυτοκτονίας του φίλου του – αναδύει τις οδυνηρές αναμνήσεις του παρελθόντος και, κατανοώντας πλέον πως η θεία του τον παρενοχλούσε, προσπαθεί να θεραπευτεί.

Γράφει το τελευταίο του γράμμα στον φίλο του λέγοντας πως θα επικεντρωθεί στο τώρα και θα αφήσει το παρελθόν· θα επικεντρωθεί στη ζωή. Καταλαβαίνει πως είναι κάτι παραπάνω από μία σύνθεση των τραγικών γεγονότων της ζωής του και δεν τα αφήνει να τον καθορίσουν. Καταλαβαίνει πως είναι άνθρωπος και, ως άνθρωπος, είναι απέραντος.

~~~

I can see it. This one moment when you know you’re not a sad story. You are alive, and you stand up and see the lights on the buildings and everything that makes you wonder. And you’re listening to that song on that drive with the people you love most in this world. And in this moment I swear, we are infinite

{Τώρα το βλέπω. Είναι αυτή η στιγμή που νιώθεις ότι δεν είσαι απλώς μια λυπητερή ιστορία. Είσαι ζωντανός και σηκώνεσαι και βλέπεις τα φώτα των σπιτιών· όλα αυτά σου προκαλούν δέος. Και ακούς αυτό το τραγούδι από εκείνο το ταξίδι μαζί με τους ανθρώπους που αγαπάς πιο πολύ σε αυτόν τον κόσμο. Αυτή τη στιγμή το ορκίζομαι, είμαστε απέραντοι.

Άννα Κούρα Μανώλη

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top