Θρησκευτική Τρομοκρατία: Η ψυχοσύνθεση ενός τρομοκράτη | Πάστα Φλώρα

Γράφει η Λία Διαμαντοπούλου

Όταν σήμερα αναφερόμαστε στην τρομοκρατία, η προσοχή μας στρέφεται σε ένα συγκεκριμένο και οργανωμένο φαινόμενο με τοπικές και παγκόσμιες διαστάσεις. Μέσα τρομοκράτησης μπορεί να είναι ο λόγος, η δολιοφθορά, διάφορες μορφές εκβιασμού, οι απαγωγές αλλά και η απειλή του θανάτου. Κύριος παρανομαστής όλων αυτών είναι η χρήση βίας. Οι αναφορές της τρομοκρατίας, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τον εαυτό της, η θυσία των μελών της, ο ορισμός των σκοπών της και γενικότερα ο τρόπος που ενεργεί θυμίζουν έναν εκδικητή Θεό ο οποίος παρεμβαίνει ριζοσπαστικά και καταστροφικά επιδιώκοντας την ανατροπή των πάντων.

Οι τρομοκρατικές οργανώσεις αναδύονται από τα σπλάχνα συγκεκριμένων λαών είτε για λόγους αστάθειας και διασφάλισης της κρατικής τους οντότητας είτε για λόγους συμπαράστασης προς τους καταπιεσμένους λαούς. Στην περίπτωση αυτή σκοπός είναι η εκδίκηση όσων καταδυναστεύουν λαούς με τη χρήση «νόμιμης» τρομοκρατίας ή η πίεση για την επίλυση προβλημάτων. Κύρια χαρακτηριστικά αυτής της τρομοκρατικής δράσης είναι ο έντονος θρησκευτικός χαρακτήρας και η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής των ίδιων των μελών των τρομοκρατικών οργανώσεων στο όνομα της επιτυχίας των στόχων της («καμικάζι»). Η αυτοθυσία είναι το πιο ισχυρό της όπλο. Σε αυτή την περίπτωση είναι αναγκαία η χρήση της θρησκείας ως μέσο επιβολής και αιτιολόγησης της αυτοθυσίας που κατανοείται ως προϋπόθεση για μια καλύτερη μεταθανάτια τύχη.

Σήμερα είναι επιβεβαιωμένο ότι υπάρχει θρησκεία που παρέχει τις θεολογικές και ηθικές βάσεις για την ανάπτυξη της τρομοκρατίας. Και αυτή είναι ο Ισλαμισμός. Αυτό δεν μαρτυρείται μόνο από όσους λόγω πολιτικής ιδιοτέλειας το υποδεικνύουν ως υπόβαθρό της, αλλά κυρίως από τη διακηρυγμένη προσφυγή των ηγετικών στελεχών στα θρησκευτικά του προστάγματα και βεβαίως από την διεθνή βιβλιογραφία. Η τρομοκρατία είναι πιστός ακόλουθος του θρησκευτικού φανατισμού. Το αρνητικό περιεχόμενο της έννοιας του φανατισμού σηματοδοτεί και το περιεχόμενο της τρομοκρατίας. Κύρια χαρακτηριστικά του φανατισμού αυτού είναι η ταύτιση του τρομοκράτη με την ιδέα, το ιδανικό και το καθήκον.

Τα παραδείγματα ανά τα χρόνια πολλά, η θρησκευτικές πεποιθήσεις γίνονται όπλο ενάντια στην πολιτική σκηνή. Τρομοκράτες φυσικοί αυτουργοί σε συνεργασία με τρομοκράτες ηθικούς αυτουργούς σκορπίζουν τον πανικό σε ολόκληρα έθνη, αναστατώνοντας ολόκληρο τον πλανήτη. Τρίτη 11 Σεπτεμβρίου 2001 Νέα Υόρκη τα μεγαθήρια World Trade Centre «κόβονται» στη μέση από 2 αεροσκάφη, όλος ο πλανήτης παρακολούθησε το δεύτερο αεροσκάφος να «καρφώνεται» στον δεύτερο πύργο. Τα θύματα ανέρχονται 2.982 μαζί με 19 τρομοκράτες της Αλ Κάιντα η οποία ανέλαβε την ευθύνη για τα χτυπήματα αυτά. Στόχος δεν ήταν μόνο οι δίδυμοι πύργοι καθώς άλλο ένα αεροσκάφος καρφώθηκε στο Πεντάγωνο στην Virginia, ενώ άλλο ένα που ετοιμαζόταν να σπείρει τρόμο στην Ουάσιγκτον, σε προσπάθεια των επιβατών να ανακτήσουν τον έλεγχο, κατερρίφθη σε ένα χωράφι στην Πενσυλβανία. Στις 19 Αυγούστου 1978 το Ιράν είδε το «Cinema Rex» να τυλίγεται στις φλόγες μετατρέποντας σε στάχτη 400 ανθρώπους. Η κυβέρνηση επέρριψε ευθύνες σε ισλαμιστές στρατιωτικούς, ενώ η εφημερίδα Sobhe Emrooz που άνοιξε εκ νέου το θέμα, αναφέροντας πως η πυρκαγιά οφειλόταν σε ριζοσπάστες ισλαμιστές, δεν ξαναείδε φύλλο της να τυπώνεται. Μετά από 29 χρόνια το Ιράκ στις 14 Αυγούστου 2007 βιώνει 4 συγχρονισμένες επιθέσεις αυτοκτονίας σκορπίζοντας το θάνατο σε 796 ανθρώπους. Κανείς δεν ανέλαβε ποτέ την ευθύνη της επίθεσης, όμως οι ΗΠΑ τράβηξαν ακόμη μία γραμμή στην μαύρη λίστα της, δίπλα από το όνομα της Αλ Κάιντα. Την 1η Σεπτεμβρίου του 2004, μία ομάδα Τσετσένων εξτρεμιστών μπαίνουν πάνοπλοι στο «Σχολείο Νούμερο Ένα» (SNO) στην πόλη Beslan της Βόρειας Οσσετίας της Ρωσικής Ομοσπονδίας και κρατά ομήρους 1.100 ανθρώπους. Αίτημά τους, η λήξη του τσετσενικού πολέμου και η υπαναχώρηση της ρωσικής παρουσίας από τα εδάφη τους. Η ομηρία κρατά τρεις ημέρες, ενώ μετά από εκρήξεις και σημάδια πυρκαγιάς στο γυμναστήριο, οι ρωσικές δυνάμεις εισβάλλουν στο κτίριο, για να ακολουθήσει ένα πρωτοφανές μακελειό. Οι νεκροί ήταν 334 εκ των οποίων τα 186 ήταν παιδιά. Στις 11 Μαρτίου του 2004 δέκα συγχρονισμένες εκρήξεις βομβών κρυμμένων σε σακίδια πλάτης προκάλεσαν τον θάνατο 191 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων 1.800. Μπορεί η ταυτότητα των υπευθύνων να μην αποκαλύφθηκε ποτέ –οι εικασίες των αρχών κινήθηκαν στο δίπτυχο Αλ Κάιντα-Βάσκοι εξτρεμιστές. Ένα χρόνο μετά, η ιστορία επαναλαμβάνεται στο Λονδίνο, καθώς τέσσερις τρομοκράτες καταφέρνουν το μεγαλύτερο πλήγμα που έχει δεχθεί ποτέ το Ηνωμένο Βασίλειο σε επίπεδο τρομοκρατίας. Τρεις συρμοί του μετρό και ένα λεωφορείο γνώρισαν την κόλαση, 52 επιβάτες βρήκαν τον θάνατο, εκατοντάδες τραυματίστηκαν. Στην Ελλάδα δύο φονικές αεροπειρατείες έλαβαν χώρα στον εναέριο χώρο της Ελλάδας, η μία κατά την πτήση Αθήνα-Λευκωσία της Cyprus Air στις 12/10/67 και η άλλη κατά την πτήση Αθήνα-Κάιρο της Egypt Air στις 23/11/85. Στην πρώτη περίπτωση, οι τρομοκράτες αγνώστων στοιχείων προκάλεσαν τον χαμό 66 ανθρώπων πάνω από την Ρόδο, ενώ στην δεύτερη, η αιγυπτιακή «επαναστατική» οργάνωση Abu Nidal με Παλαιστινιακά εκτελεστικά όργανα πήρε την ζωή 60 ανθρώπων. Ωστόσο, δεν είναι λίγα τα περιστατικά που οφείλονται σε Έλληνες τρομοκράτες. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι η «17 Νοέμβρη», ο επαναστατικός λαϊκός αγώνας και πρόσφατα έχουμε την επόμενη γενιά οργανώσεων όπως η Σέχτα Επαναστατών και Οι Πυρήνες της φωτιάς.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονιστεί η διαφορά των Ελλήνων τρομοκρατών με τους τρομοκράτες της Αλ Κάιντα και άλλων αλλοδαπών. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ τους είναι ότι οι Ισλαμιστές δρουν βάση της Θρησκείας τους. Οι Έλληνες δρουν βάση των πολιτικών τους πεποιθήσεων και στοχοποιούν ανθρώπους με εξουσία και χρήματα.
Μελετώντας την περίπτωση του Ισλαμιστή τρομοκράτη («καμικάζι») προκύπτουν ερωτήματα που σίγουρα δεν μπορούν να απαντηθούν με γνώμονα την λογική. Πως ένας άνθρωπος μπορεί να δώσει τέλος στην ζωή του αλλά και στις ζωές πολλών ακόμα; Κύριο ερώτημα, η απάντηση βρίσκεται στο φανατισμό. Ο τρομοκράτης που μεταξύ της προσαρμογής και της εξέγερσης επιλέγει την εξέγερση, σκέφτεται και φέρεται ως το υποκείμενο αποκατάστασης της κοινωνικής αδικίας. Η αυτοθυσία είναι το πιο ισχυρό όπλο-κίνητρο καθώς την εκλαμβάνουν ως μια θρησκευτική πράξη με θεάρεστο χαρακτήρα και προϋπόθεση για μια καλύτερη μεταθανάτια τύχη. Εκπαιδεύονται και «τρέφονται» από τον φανατισμό περιμένοντας την κατάλληλή στιγμή την οποία θα τους υποδείξουν ώστε να ολοκληρωθεί ο λόγος ύπαρξής τους.

Η ψυχοσύνθεση ενός «καμικάζι» κάθε άλλο παρά ξεκάθαρη μπορεί να είναι. Στο βωμό της θρησκείας, της ιδεολογίας και του πατριωτισμού θυσιάζουν χιλιάδες ανθρώπους θεωρώντας ότι ο σκοπός τους είναι ιερός και θα ανταμειφθούν για αυτό. Ελπίζουμε πως τα φαινόμενα αυτά θα εξαλειφθούν και στοχεύουμε σε μια συνύπαρξη όλων των λαών, ανεξαρτήτως θρησκεύματος, γλώσσας και χρώματος.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top