Το Μάτι, καρδούλα μου | Πάστα Φλώρα

Γράφει η Βασιλική Βλαχογιώργου

18/08/18-22/08/18

Πέρυσι, μια  εβδομάδα μετά το κλείσιμο των σχολείων «Θα σας πάω κάπου εδώ κοντά για μια εβδομάδα, πριν φύγουμε τον Αύγουστο», τους είχα πει κι έκλεισα ένα ξενοδοχείο στο Μάτι, κοντά στη Νέα Μάκρη. Δεν είχα πάει ποτέ. Θυμάμαι όμως, πόσο μου άρεσαν οι φωτογραφίες που έβλεπα, είναι και κοντά. Στο Μάτι λοιπόν που έμελλε να γίνει ο Παράδεισος μας και ένα μήνα σχεδόν μετά η Κόλαση, με πρόσωπο και φωνή.

Τι θυμάμαι από το Μάτι; Θυμάμαι μικρά σπιτάκια σε πολύ στενούς κατάφυτους δρόμους, φιλόξενους ανθρώπους, το ταβερνάκι μας πάνω στο κύμα στο κόκκινο λιμανάκι, εκεί που σκαρφάλωναν στα βράχια για να βρουν κανέναν κακομοίρη αχινό ή καμιά πεταλίδα. Τον γυρισμό στο ξενοδοχείο μετά το φαγητό και την απαραίτητη στάση στο mini market όπου αγόραζαν ότι υπήρχε σε γαριδάκι, πατατάκι, ζελεδακια, κι ο κύριος πάντα κάθε μέρα «Δύο γλειφιτζούρια κερασμένα από μένα». Επιστροφή στο ξενοδοχείο και βουτιές και παιχνίδι με ντόπια πιτσιρίκια που έρχονταν για την πισίνα. Γέλια και γέλια και βουτιές και «Κοίτα μια χελιδονοφωλιά». Δεν την χαλάμε ποτέ, μας είχε πει ο κύριος στο μπαρ, είναι το γούρι μας. Ακόμα την έχω φωτογραφία στο κινητό μου, όπως το κόκκινο λιμανάκι.

Σκέφτομαι τι μπορώ να γράψω σήμερα. Δεν είμαι ικανή ούτε και θέλω να κάνω μνημόσυνο σε κανέναν. Απλά θυμήθηκα την σπαραχτική φωνή της μάνας μου στο τηλέφωνο, ένα μήνα αφού είχαμε γυρίσει από τον παράδεισο μας.. «Κλείσε παιδί μου την τηλεόραση, καίγεται το Μάτι!» Θυμάμαι πως της είχα πει πως τα παιδιά έβλεπαν παιδικό και να ρωτάω σαστισμένη ποιο Μάτι «Το δικό σας καρδούλα μου, εκεί που πήγες τα παιδιά. Και μάλλον έχει και νεκρούς».

Θυμάμαι την Ιωάννα να μου φωνάζει, «Τι έπαθε το Μάτι, μαμά;»

Πως να κρυφτείς απ’ τα παιδιά που λέει και το τραγούδι. Θυμάμαι τις μέρες που ακούγαμε τα νέα, που βλέπαμε όσα μπορούσαμε να δούμε κι από την άλλη άκουγα τα γέλια των παιδιών μου, που είχαν γίνει ξαφνικά ουρλιαχτά άλλων παιδιών. Καθόμουν και σκεφτόμουν «Κι αν ήμουν τώρα εκεί; Τα παιδιά μου!» Και με στοιχειώνει ακόμα αυτή η κραυγή της μάνας, του πατέρα, της γιαγιάς και του παππού.

Δεν θέλω να αναφερθώ σε υλικές ζημιές, αποζημιώσεις, ανθρώπους που έχασαν τους κόπους μιας ζωής, αυτό ας το κάνουν οι αρμόδιοι. Θέλω να ζητήσω σήμερα ένα μεγάλο συγνώμη. Γιατί ήμουν μικρή και λίγη και δεν άντεξα στον ανθρώπινο πόνο. Όχι, δεν ήμουν ανάμεσα στους εθελοντές. Η αδερφή μου όμως που ήταν, γύρισε άλλος άνθρωπος. Αμίλητη. Μια βδομάδα έκλαιγε. «Δεν αντέχονται αυτά που είδα κι αυτά που άκουσα, αδερφή μου».

Ένας χρόνος μετά και κάνεις από τους 102 μάρτυρες δεν ξαναγύρισε. Ένας χρόνος μετά κι ακόμα άνθρωποι κλαίνε και θα κλαίνε για όσο τους απομένει. Ένας χρόνος μετά κι ακόμα η ξεσπιτωμένη γιαγιά που έχασε τα εγγόνια της τα περιμένει στις αυτοσχέδιες κατεστραμμένες κούνιες του σπιτιού που στέκει φάντασμα ορθό.

Συγνώμη, γιατί ακόμα ακούω τα γέλια των παιδιών μου, γιατί ακόμα βλέπω τα καταπράσινα στενάκια, γιατί  ακόμα και τώρα δεν έχω πει στην Ιωάννα πως η Εβίτα που γνώριζε από την Α. Ε. Κ. είναι το κορίτσι που πηδηξε από τον βράχο για να σωθεί.

Συγνώμη, που δεν ήμουν μετά εκεί που έπρεπε. Συγνώμη που έκρυψα από φόβο την ανθρωπιά μου. Συγνώμη, για όλα τα συγνώμη του κόσμου που πρέπει να σας ζητήσουν. Για μένα το Μάτι θα είναι πάντα μια μικρή εκδρομή με τα παιδιά μου, που θα μου θυμίζει πόσο μηδαμινοί είμαστε μπροστά στην φύση. Μια κραυγή. «Με το τρία όποιος κάνει την πιο καλή βουτια. Τρέξε παιδί μου!»

Μάτι, 23 Ιουλίου 2019.

«Τρέξε, παιδί μου!»

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top