Χρήστος Λιακόπουλος: Το Θέατρο μας βοηθάει να εξανθρωπιστούμε | Δώρα Αναστασίου

Ο Χρήστος Λιακόπουλος μας μιλάει για την παράστασή του Αυτοκράτωρ Αδριανός, αναδεικνύοντας παράλληλα την επίγευση που μας αφήνει η συνειδητοποίηση της πραγματικής ουσίας της ζωής.  Ας τον απολαύσουμε.


Με αφορμή την παράστασή του “Αυτοκράτωρ Αδριανός”, η οποία διανύει τον 3ο χρόνο επιτυχίας και παρουσιάζεται κάθε Κυριακή στις 9 το βράδυ, στο θέατρο Αλκμήνη. Συνάντησα τον κύριο Χρήστο Λιακόπουλο στον Πειραιά, όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. Από παιδί θυμάται τον εαυτό του να έχει ανησυχίες σχετικά με την ανθρώπινη συμπεριφορά και τον άνθρωπο γενικότερα. Τον γοήτευε ανέκαθεν να ερευνά, ν’ αναλύει τον εαυτό του και τους άλλους και να μαθαίνει τον τρόπο σκέψης τους. Βρέθηκε λοιπόν να σπουδάζει Ψυχολογία και Κοινωνιολογία, δύο επιστήμες που πίστευε ότι θα τον βοηθούσαν στην εξερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής. Κάνοντας πράξη όσα διάβαζε, άκουγε και παρατηρούσε, υποδυόταν διάφορους ρόλους στην καθημερινότητά του, θέλοντας έτσι να πλησιάσει, να προσεγγίσει και να εντρυφήσει ακόμα περισσότερο σε τους χαρακτήρες και τις συμπεριφορές. Κάποια στιγμή ήρθαν στα χέρια του δύο τόμοι της μεθόδου Στανισλάφσκι, η οποία είναι μια συστηματική προσέγγιση όλων των πλευρών της υποκριτικής, για την εκπαίδευση των ηθοποιών. Ξεκίνησε να διαβάζει και όσο περισσότερο διάβαζε, τόσο περισσότερο μαγευόταν. Αυτό του έδωσε το κίνητρο να γραφτεί στη δραματική σχολή, για να βαδίσει και ο ίδιος στους δρόμους της τέχνης και της υποκριτικής.

liakopoulos-banner-viva.jpg


Τι σας έκανε να επιλέξετε το επάγγελμα του ηθοποιού;

Όταν πήγα στη σχολή, αυτό που μας δίδασκαν κυρίως, ήταν κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές που πρέπει να έχει ένας ηθοποιός σύμφωνα με τον Στανισλάφσκι, όπως ας πούμε η παρατηρητικότητα. Να παρατηρεί τους γύρω του και να προσπαθεί να καταλάβει γιατί φέρονται όπως φέρονται και ποιοι είναι οι λόγοι που τους κάνουν να έχουν αυτήν τη συμπεριφορά. Πρέπει κάποιος να προσπαθεί να μπει μέσα στο μυαλό και την ψυχή του προκειμένου να ενσαρκώσει έναν ήρωα. Δεν τον έχεις γνωρίσει από κοντά, οπότε πρέπει να διαβάσεις ό,τι μπορείς γι’ αυτόν και μετά, με τη φαντασία σου, να πλάσεις το πως πιστεύεις ότι αυτός ο άνθρωπος ήταν/είναι. Να το βιώσεις ο ίδιος δηλαδή, για να μπορέσεις να το κάνεις. Προσωπικά, από μικρός, έκανα αυτό ακριβώς! Παρατηρούσα τους ανθρώπους, συζητούσα μαζί τους για να καταλάβω πως λειτουργούν, ποια είναι τα κίνητρα δηλαδή της δράσης τους και πολλές φορές προσπαθούσα να συμπεριφερθώ όπως αυτοί για να δω πως θα νιώσω.

 Νομίζω ότι αυτή είναι και η έννοια του ηθοποιού. Ετυμολογικά ηθοποιός σημαίνει αυτός που ποιεί το ήθος, δηλαδή αυτός που διαπλάθει χαρακτήρες. Πρέπει λοιπόν να μπορεί να μπαίνει στη θέση κάποιου, να τον καταλάβει πρώτα, για να μπορέσει έπειτα να τον ενσαρκώσει;

Το σίγουρο είναι πως όταν προσπαθεί κανείς να καταλάβει τους άλλους ανθρώπους διευκολύνει γενικά τη ζωή του, είτε είναι ηθοποιός, είτε κάνει οτιδήποτε άλλο. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πολύπλευρες και η αντίληψη τού να κατανοούμε ο ένας τον άλλον, θα μας βοηθήσει ό,τι κι αν κάνουμε.

Άρα ηθοποιός θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι ο συνδετικός κρίκος, κατά μία έννοια πολύ ευρύτερη, μεταξύ των ανθρώπων; Κάποιος που εμβαθύνει σε χαρακτήρες;

Νομίζω ότι ένας από τους στόχους και τα αποτελέσματα μιας θεατρικής παράστασης, και του θεάτρου γενικότερα, είναι να σου δείξει γιατί ένας άνθρωπος φέρεται όπως φέρεται και ποιες είναι οι συνθήκες που τον αναγκάζουν να κάνει αυτό που κάνει. Να σου φωτίσει την ψυχοσύνθεσή του.


Γιατί απ’ έξω μπορούμε πολύ εύκολα να κατακρίνουμε τους άλλους και οι άλλοι εμάς. Οπότε το θέατρο βοηθάει σ’ αυτό πολύ. Στο να εξανθρωπιστούμε περισσότερο και γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Το βλέπω και στην παράσταση μου. Κάποια στιγμή είχε έρθει ένα ζευγάρι να την παρακολουθήσει, το οποίο καθόταν στην πρώτη σειρά και είχαν μια μικρή απόσταση μεταξύ τους. Όσο περισσότερο προχωρούσε η παράσταση, τόσο τα σώματα τους πλησίαζαν πιο κοντά και προς το τέλος μάλιστα είχαν σφιχταγκαλιαστεί. Προφανώς τους συγκίνησε αυτό που έβλεπαν και κατάλαβαν πολλά για τη ζωή τους· για τη σχέση τους, πως μπορεί να την έχουν παραμελήσει, να έχουν δημιουργήσει απόσταση ανάμεσά τους… και να κατάλαβαν πόσο σημαντικό είναι αυτό που έχουν και ότι δεν πρέπει να το αφήσουν να φθαρεί και να χαθεί.

album5


Αναφερθήκατε πριν στη μέθοδο Στανισλάφσκι. Θα θέλατε να μας πείτε λίγα πράγματα παραπάνω γι αυτή;

Ήταν ένας Ρώσος σκηνοθέτης στο θέατρο της Μόσχας, που προσπάθησε να κάνει το θέατρο λίγο πιο αληθινό. Οι ηθοποιοί δηλαδή να μην ενσαρκώνουν μόνο το εξωτερικό περίβλημα των ηρώων που υποδύονται, αλλά να εμβαθύνουν περισσότερο στο χαρακτήρα και στην ψυχοσύνθεσή των ηρώων, για να αποδώσουν στο σύνολο καλύτερα το κεντρικό νόημα του κάθε θεατρικού έργου. Γιατί ο συγγραφέας που το έγραψε περνάει κάποιο μήνυμα, θέλει κάτι να πει.

Είναι η τρίτη χρονιά τής παράστασής σας Αυτοκράτωρ Αδριανός. Ο μονόλογος είναι ένα από τα πιο δύσκολα και ιδιαίτερα κομμάτια τέχνης με πολλές απαιτήσεις. Τι ήταν αυτό που σας οδήγησε στην επιλογή του;

Όταν αποφάσισα να κάνω κάποιο θεατρικό δρώμενο, ήθελα να ανεβάσω κάτι έτσι όπως εγώ θα το ήθελα και για το οποίο θα είχα την αποκλειστική ευθύνη, είτε άρεσε αυτό, είτε όχι. Προσπάθησα λοιπόν να βρω κάποιο έργο το οποίο να με ενθουσιάσει, γιατί έτσι επιλέγω να κάνω τα πράγματα στη ζωή μου. Όταν ενθουσιάζομαι, όταν αισθάνομαι ότι έχω κάτι να πω. Δεν έβρισκα κάτι να μου αρέσει, ώσπου έλαβα μια πρόσκληση από το διευθυντή του Νομισματικού και Επιγραφικού Μουσείου Αθηνών, με αφορμή μια έκθεση ρωμαϊκών νομισμάτων, για να διαβάσω το ποίημα του Φ. Πεσσόα, Αντίνοος, κι ένα άλλο αφήγημα που επίσης αφορούσε στη σχέση Αντίνοου και Αδριανού. Ενθουσιάστηκε ο κόσμος, ενθουσιάστηκα κι εγώ, και στο τέλος με πλησίασαν παρευρισκόμενοι και με ρώτησαν αν είχα διαβάσει για τη ζωή του Αδριανού. Τους είπα πως όχι και με προέτρεψαν να ενημερωθώ περαιτέρω. Διάβασα λοιπόν για τη ζωή του κι αισθάνθηκα ότι ταίριαζα σε πολλά με τον Αδριανό, και στον χαρακτήρα και στον τρόπο θέασης του κόσμου, κι αποφάσισα να γράψω ένα μονόλογο για την ζωή του, που θα τον ενσαρκώσω ο ίδιος.

Δημιουργήσατε δηλαδή ένα μονόλογο-παρουσίαση της ζωής του Αδριανού;

Δε χρησιμοποίησα μόνο τα καθαρά ιστορικά στοιχεία, γιατί τότε θα έκανα μια διάλεξη κι εγώ δεν είμαι ούτε ιστορικός, ούτε αρχαιολόγος, ούτε είχα σκοπό να κάνω μια διατριβή. Είχα σκοπό να κάνω μια θεατρική παράσταση· και μια θεατρική παράσταση έχει αυτό που λέμε μύθο, όπως έλεγε και ο παππούς μας ο Αριστοτέλης, μύθος δεν σημαίνει το πως διαδραματίστηκαν πραγματικά τα γεγονότα αλλά πως θα μπορούσαν να είχαν γίνει. Δηλαδή έγινε ένα πάντρεμα ιστορικών με μη ιστορικών στοιχείων, όπου δίνω τη δική μου ερμηνεία σε γεγονότα που δεν έχουν εξηγηθεί ιστορικά. Ο Αντίνοος βρέθηκε νεκρός στο Νείλο σε ηλικία 20 ετών, αλλά κανείς δεν γνωρίζει το λόγο. Πνίγηκε μόνος του; Τον έπνιξαν; Γλίστρησε; Τον σκότωσαν; Δεν ξέρει κανείς. Οπότε έδωσα τη δική μου ερμηνεία μέσα από την παράσταση· τέτοια γεγονότα είναι που δίνουν ενδιαφέρον σε ένα θεατρικό έργο ή μια ταινία.

Παράλληλα, προβάλετε και την πολιτιστική μας κληρονομιά και ό,τι έχει να κάνει με τη χώρα μας και νομίζω ότι κι αυτό είναι πολύ βασικό.

Βέβαια, γιατί ο Αυτοκράτορας Αδριανός ήταν μεγάλος φιλέλληνας και λάτρης του ελληνικού πνεύματος, κυρίως των Ελλήνων φιλοσόφων των Στωικών, του Επίκτητου, του Φαβορίνου και του Επίκουρου. Τις διδαχές τους εφάρμοζε στη ζωή του και ήταν λάτρης των τεχνών και των γραμμάτων, προσπάθησε να μεταλαμπαδεύσει τον ελληνικό πολιτισμό σε όλο τον τότε κόσμο και μάλιστα στη Σύγκλητο τον φώναζαν με το παρατσούκλι “το ελληνάκι”, επειδή αγαπούσε τόσο πολύ τους Έλληνες. Ήταν ο πρώτος αυτοκράτορας που άφησε την κοντή γενειάδα προς τιμήν των Ελλήνων φιλοσόφων που τόσο λάτρευε. Η Ελλάδα είχε ισοπεδωθεί από τους Ρωμαίους όταν την πρωτοκατέλαβαν όμως ο Αδριανός ολοκλήρωσε το ναό του Ολυμπίου Διός που επί 650 χρόνια παρέμενε ημιτελής, έφτιαξε ένα μεγάλο υδραγωγείο που ξεκινούσε από τους πρόποδες της Πεντέλης και της Πάρνηθας κι έφτανε μέχρι αυτό που λέμε σήμερα “δεξαμενή” στο Κολωνάκι. Αυτό το υδραγωγείο ύδρευε την Αθήνα περίπου μέχρι το 1930. Επίσης έφτιαξε μια πολύ μεγάλη βιβλιοθήκη που δώρισε στην Αθήνα η οποία βρίσκεται δίπλα στο σταθμό του Μοναστηρακίου.

Για όλα αυτά τα έργα, οι Αθηναίοι για να τον τιμήσουν, έφτιαξαν μια πύλη προς τιμήν του που ονομάζεται Πύλη του Αδριανού. Επίσης ήθελα να αναφέρω ότι επειδή έβλεπε τη διχόνοια των Ελλήνων είχε θεσπίσει το Πανελλήνιον, όπου μία φορά το χρόνο θα συνέρχονταν όλες οι Πόλεις-Κράτη της Ελλάδας για να αποφασίσουν τα της Πατρίδας τους. Αυτό έγινε την πρώτη φορά στο Ναό του Ολυμπίου Διός με την παρουσία του Αδριανού, αν και μόλις έφυγε διαλύθηκε. Είχε προσπαθήσει δηλαδή να ενώσει τους Έλληνες γιατί έβλεπε ότι δεν είναι ενωμένοι, αλλά παρόλα αυτά απέτυχαν οι προσπάθειές του.


Αυτό δυστυχώς είναι ένα φαινόμενο που βλέπουμε και σήμερα, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι η παράστασή σας είναι επίκαιρη;

Ναι, είναι επίκαιρη. Είναι σαν να ζει κανείς σήμερα. Ο Αυτοκράτορας Αδριανός μόλις ενθρονίστηκε, διέγραψε τα χρέη των πολιτών προς το κράτος. Αυτό δε λέμε και σήμερα ότι θα ήταν κάτι πολύ επωφελές; Μοίρασε επίσης στους φτωχούς αγρότες κτήματα που οι μεγάλοι γαιοκτήμονες είχαν αφήσει ακαλλιέργητα. Κατάργησε τους πολύ σκληρούς νόμους και τροποποίησε τους μη λειτουργικούς. Αύξησε την ελευθερία των γυναικών και απαγόρευσε να σκοτώνουν και να κακομεταχειρίζονται τους δούλους. Αναβάθμισε την αποτελεσματικότητα των δημοσίων υπαλλήλων και ξεκίνησε να κάνει δημόσια έργα: θέατρα, τείχη, βιβλιοθήκες, υδραγωγεία, λουτρά, κ.ά. Αυτό που ονομάζουμε δημόσιες επενδύσεις τρόπον τινά, το έπραξε πολύ τότε. Βοήθησε πολύ το λαό του, ήταν ουμανιστής, άνθρωπος δηλαδή που αγαπούσε την ειρήνη. Τα χρόνια της παραμονής του στο θρόνο, ήταν τα πιο ειρηνικά χρόνια της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.

Μια παράσταση λοιπόν που εκτός όλων όσων αναφέραμε έχει και τεράστιες κοινωνικές προεκτάσεις. Βαθύτατα ευαισθητοποιημένη προάγει με ένα μοναδικό τρόπο την πολιτιστική και πολιτισμική μας ταυτότητα και κληρονομιά. Και αν δεν κάνω λάθος νομίζω ότι είναι και η πρώτη φορά που η ζωή του Αυτοκράτορα Αδριανού παρουσιάζεται μέσα από μία θεατρική παράσταση.

Ναι είναι η πρώτη φορά. Και ουσιαστικά, με αφορμή τον Αυτοκράτορα Αδριανό, προάγει και πράγματα που θέλω να πω κι εγώ ο ίδιος, όπως η πορεία του ανθρώπου πάνω στη γη, από τη γέννηση ως το τέλος, δηλαδή το θάνατό του. Δηλαδή, η παράσταση προσπαθεί να καταδείξει ποια είναι τα σημαντικά πράγματα και ποια είναι αυτά που μπορεί να φαντάζουν σημαντικά αλλά δεν είναι. Όπως πίστευαν και οι Έλληνες Στωικοί Φιλόσοφοι, η ευτυχία έρχεται μόνο μέσα από τον άνθρωπο. Δε μπορείς να τη βρεις έξω από αυτόν, σε χρήματα, εξουσία, θέσεις, σχέσεις με άλλους ανθρώπους, γιατί όλα αυτά έρχονται και παρέρχονται. Δε μπορεί δηλαδή η ευτυχία του ατόμου να εξαρτάται από αυτά, πρέπει να πηγάζει από μέσα του, οπότε πρέπει να είναι ολιγαρκής, δε χρειάζεται δηλαδή να υπερκαταναλώνει για να είναι ευτυχής. Και πάνω απ’ όλα, αυτό που έχει σημασία είναι οι αληθινές ανθρώπινες σχέσεις. Το να αγαπήσει κανείς και ν’ αγαπηθεί πραγματικά κι ανθρώπινα κι αν είναι τυχερός να αποδεχθεί το τέλος του και να πορευτεί προς το θάνατό του ήρεμα και στωικά.

Σκέφτεστε να συνεχίσετε τις παραστάσεις σας γι’ αρκετά χρόνια ακόμη; Έχετε σκεφτεί να παρουσιάσετε το έργο σας και εκτός Αθηνών;

Το σκέφτομαι και θέλω να συνεχίσω. Είναι κάτι που έχω γεννήσει, έχω φτιάξει, εμπεριέχει πολύ εμένα μέσα, τις ιδέες μου, αυτά που πιστεύω, ας πούμε ότι είναι το παιδί μου και θα ήθελα να παιχτεί και αλλού: και εκτός Αθηνών, στην Αττική αλλά και σε όλη την Ελλάδα! Κι αν μπορέσω και εκτός Ελλάδας.

Μιλήστε μας λίγο περισσότερο για την τέχνη του ηθοποιού.

Η τέχνη του ηθοποιού είναι πολύ δύσκολη και η εκπαίδευση σ’ αυτήν δε σταματάει ποτέ.


Πρέπει να εκπαιδεύεις τη φωνή σου, τα εκφραστικά σου μέσα, πρέπει να μπορέσεις μέσα από διάβασμα, παρατήρηση -όπως έλεγα νωρίτερα-  συζήτηση, ή οποιονδήποτε άλλον τρόπο, να εμβαθύνεις στις ψυχές των ανθρώπων, να τους κατανοήσεις… για να καταφέρνεις κάθε φορά που καλείσαι να ενσαρκώσεις κάποιον ήρωα να παρουσιάσεις έναν άνθρωπο με σάρκα και οστά, με επιθυμίες, ανάγκες, φόβους κι ανασφάλειες. Όλα όσα χτίζουν δηλαδή την ψυχοσύνθεση του κάθε ανθρώπου ξεχωριστά.

Θα ήθελα να έχω την προσωπική σας εκτίμηση για τη μέχρι τώρα πορεία σας.

Πρώτα απ’ όλα πιστεύω ότι έγινα ηθοποιός, για να γίνω καλύτερος και πιο ελεύθερος άνθρωπος και κατ’ επέκταση αυτό που έχω εισπράξει να προσπαθήσω να το μεταλαμπαδεύσω και στους άλλους, να γίνουν οι ζωές τους πιο ουσιώδεις, πιο ζωντανές. Νομίζω ότι πολλές φορές κυκλοφορούν γύρω μας ζωντανοί νεκροί, που έχουν θάψει τα όνειρά τους, που έχουν καταπιέσει τον εαυτό τους, που κάνουν πράγματα που δε θέλουν να κάνουν γιατί νομίζουν ότι πρέπει -τους έχουν πει ότι πρέπει-, που δεν είναι ο εαυτός τους κι αυτό μπορεί να φέρει μόνο δυστυχία και μαρασμό. Ο στόχος μου, κι αυτό που μ’ αρέσει να πράττω τελικά, είναι να προσπαθώ να κάνω τους ανθρώπους -γενικότερα, αλλά και τους θεατές που έρχονται στις παραστάσεις στις οποίες συμμετέχω, όπως και σ’ αυτή του Αυτοκράτορα Αδριανού-, να δουν τη ζωή με άλλα μάτια. Να τους βοηθώ να εμβαθύνουν στην ουσία, να μη μένουν στο περιτύλιγμα που πολλές φορές είναι μεν φανταχτερό αλλά δεν έχει να τους προσφέρει τίποτα περισσότερο.

Πόσο σημαντικό είναι να μπορούμε να κάνουμε τους ανθρώπους να δουν πράγματα που μόνοι τους δε μπορούν, ή δεν προλαβαίνουν λόγω των ρυθμών της καθημερινής ζωής;

Πολλές φορές, είναι τα δραματικά και άσχημα γεγονότα που μας κάνουν και «ξυπνάμε» καταστροφές, όταν χάνουμε ανθρώπους που αγαπάμε πάρα πολύ, είτε από θάνατο είτε από χωρισμό, και ακόμα περισσότερο όταν έρχονται πολύ σοβαρές αρρώστιες. Το αντιμετώπισε και ο ήρωάς μου. Ξαφνικά αλλάζει όλος ο κόσμος και βλέπεις τελικά τι πραγματικά ήταν αυτό που είχε ουσία και τι όχι. Όλοι μεγαλώνουμε σε οικογένειες με ελλείψεις κι ελαττώματα και πιθανόν να μην παίρνουμε την αγάπη και την προσοχή που θα θέλαμε, όπως θα τη θέλαμε. Όχι ότι οι γονείς μας το κάνουν επίτηδες, αλλά γιατί κι αυτοί  έτσι έχουν μάθει, γιατί έτσι τρέχει ο χρόνος και τα προβλήματα, γιατί ίσως έτσι τους συμπεριφέρθηκαν κι έτσι συμπεριφέρονται κι αυτοί, δεν το έχουν ψάξει το θέμα, δεν έχουν προλάβει ή δεν τους έχει ενεργοποιήσει κανείς προς αυτήν την κατεύθυνση… Αργότερα λοιπόν, μεγαλώνοντας, βάζουμε υψηλούς στόχους να πετύχουμε για να αποδείξουμε, κυρίως στον εαυτό μας, ότι αξίζουμε να μας προσέξουν, να αγαπηθούμε και αν μετά από μεγάλες προσπάθειες καταφέρουμε να το πετύχουμε, ενδέχεται να «καβαλήσουμε το καλάμι» και να θεωρήσουμε ότι είμαστε θεοί. Και τότε έρχονται τα χτυπήματα της μοίρας, θάνατοι αγαπημένων ανθρώπων, αρρώστιες, καταστροφές… που μας κάνουν να συνειδητοποιήσουμε πως τελικά το μόνο που αξίζει είναι οι πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις, να αγαπήσει κανείς και ν’ αγαπηθεί πραγματικά κι ανθρώπινα ως το τέλος του. Όλα αυτά τα παρουσιάζω στο έργο μου, γιατί τα έζησε ο ήρωας μου, ο Αυτοκράτορας Αδριανός, και είναι στοιχεία από τη ζωή του καθενός μας. Αυτό προσπαθώ να κάνω κι από ό,τι εισπράττω από το κοινό πετυχαίνω αυτό το στόχο και είμαι πάρα πολύ ευχαριστημένος. Αυτό μου δίνει δύναμη, θάρρος και κουράγιο να συνεχίσω.

Θα συνεχιστούν λοιπόν οι παραστάσεις στην Αθήνα και για τέταρτη χρονιά;

Έτσι θέλω να πιστεύω.

Θέλω να σας ευχαριστήσω, για όσα πραγματικά ενδιαφέροντα και εποικοδομητικά συζητήσαμε, και να τονίσω ότι είστε ένας βαθιά ευαισθητοποιημένος άνθρωπος, με περίσσεια αγάπη για τους συνανθρώπους σας κι αυτό φαίνεται από τις δικές σας ανησυχίες να τους καταλάβετε. Χαίρομαι πολύ που γνώρισα έναν ηθοποιό καλλιτέχνη όπως εσείς. Καλλιτέχνη με την κυριολεκτική σημασία της έννοιας, αφού για να δεις τι κρύβεται στην ψυχή ενός καλλιτέχνη, πρέπει πρώτα να δεις τα έργα του και τα δικά σας το φωνάζουν.

Εγώ σας ευχαριστώ!


View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top