Ανακαλύπτοντας την εικαστικό Μαρία Καρατζά | Πάστα Φλώρα

Γνωρίσαμε την εικαστικό Μαρία Καρατζά μέσα από τα έργα της που είναι ανερτημένα στο Instagram. Ο ενθουσιασμός της για την ζωγραφική δεν κρύβεται μέσα από τα λόγια της! Πάμε να την γνωρίσουμε λοιπόν και να δούμε το πάθος της για την τέχνη, όπως πώς ένα νεαρό κορίτσι ξεκίνησε τον δικό της καλλιτεχνικό δρόμο με σταθμό εκκίνησης το νησί από όπου κατάγεται!

Πώς ξεκίνησες τα πρώτα σου βήματα ως ζωγράφος;

Μιας και έχω λίγο συγκεκριμένα τη λέξη «ζωγράφος» στο μυαλό μου, και επειδή ακόμα το σπουδάζω, θα σου απαντήσω στο πώς εν τέλει το επέλεξα και θέλω να γίνω. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μπλοκ, μαρκαδόροι και ξυλομπογιές ηταν τα αγαπημενα μου δώρα σε γενέθλια και γιορτές. 

Αργότερα στο σχολειο παρατηρήθηκε ότι έχω μια κλιση στη ζωγραφική και κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα. Βέβαια να σου πω οτι εγώ πιστευω στην καλλιτεχνική φλέβα του νονού μου, και ένας παραπάνω λογος στο να μου αρέσει και να αγαπώ αυτό που κάνω ειναι εκείνος, μιας και ήταν ο πρώτος δάσκαλος που με επηρέασε. 

Να τονίσω στο συγκεκριμένο σημείο πως στη Χίο από όπου κατάγομαι δεν γνώριζαν καν ότι υπήρχε η Ανωτάτη Σχολή της Καλών Τεχνών. Τότε είναι που ξεκίνησα κάποια μαθήματά ζωγραφικής ερασιτεχνικά και πήρα μέρος σε ομαδικες εκθεσεις στη Χίο και σε ζωγραφικούς διαγωνισμούς. Ήθελα να δουν τι κάνω και ας μην ήταν κάτι τέλειο ή σωστό. Έκανα και την πρώτη μου ατομική έκθεση σε roof-bar στη Χίο και μόλις τελείωσε το καλοκαίρι ανέβηκα Αθήνα να δώσω εξετάσεις στην Σχολή χωρίς να έχω καμιά ιδέα στο τι γίνεται.

Πήρα κάρβουνα τα οποία δεν είχα ξαναχρησιμοποιήσει, τα ακρυλικά και τα πινέλα μου και πήγα πέντε μερες για να δω τι μπορώ να καταφέρω και αν δεν τα καταφέρω, να δω τι πρέπει να κάνω.

Εννοείται οτι δεν πέρασα, όμως μέσα από αυτό έμαθα ότι πρέπει να κάνω προετοιμασία σε φροντιστήριο. Έτσι μετακόμισα Αθήνα, όπου ξεκινησα τη προετοιμασια μου, και έτσι άρχισα ενα δίχρονο κομμάτι στη ζωή μου που δε θα το ξεχάσω ποτέ, μιας και άλλαξε την καθημερινότητά μου. Κάπως έτσι άρχισε να διαμορφώνεται ο χαρακτήρας μου και οι ικανότητες μου στη ζωγραφική. Περνάω με τη δεύτερη στη σχολή μου και ενα τικ συμπληρώνεται δίπλα από το πρώτο μου όνειρο, ερχόμενη έτσι πιο κοντά στον στόχο μου.

Τώρα είμαι στο 4ο ετος της σχολής και έχω πολύ μεγαλύτερο ενθουσιασμό σε σχέση με το πρώτο έτος, καθώς συνεχώς πειραματίζομαι για το πώς θα πετύχω ως ζωγράφος. 

Πότε ανακάλυψες το δικό σου στυλ ζωγραφικής; Πόσο χρονικό διάστημα σου πήρε μέχρι να το βρεις;

Στις βόλτες που συνήθιζα να κάνω στην Ακρόπολη, ξεκίνησα να σκιτσάρω στο sketchbook διάφορα πρόσωπα με μια συνεχόμενη γραμμή. Λόγω του αστιγματισμού και της υπερμετροπίας τα σχέδια βγαίναν αρκετά πιο παραμορφωμένα. Με αυτό το τρόπο άρχισα να εξελίσσω το συγκεκριμένο στυλ, ώσπου άρχισαν τα πρόσωπα που έφτιαχνα να παίρνουν μορφή χάρη στους όγκους, και στις γραμμές, όπως και με τις ματιέρες. Δεν πιστεύω πως έχω κάποιο συγκεκριμένο στυλ μιας και ακόμα διαμορφώνομαι σαν προσωπικότητα και έχω πολλά να ανακαλύψω ακόμη.

Πώς είναι να είσαι ζωγράφος στη σημερινή μας εποχή; Ειδικά σε μια χώρα που θέλει να καταργήσει τα καλλιτεχνικά μαθήματα;

Στην εποχή μας είναι αρκετά επαναστατικό να ασχοληθεί κανείς με τη ζωγραφική, με βάση τα δεδομένα της κοινωνίας μας. Πιστεύω θα έπρεπε να δίνεται η ίδια βαρύτητα που δίνεται και στις άλλες επιστήμες, από τη στιγμή που οι περισσότεροι έχουν να εκφράσουν πολλά μέσω οποιασδήποτε μορφής τέχνης.

Σκέψου πως εγώ έφυγα από τη Χίο και ήρθα στην Αθήνα να το σπουδάσω, και στο νησί μου ούτε που ήξεραν πως υπάρχει μια τέτοια σχολή. Νιώθω περίεργα, θυμό και στεναχώρια. Παρόλα αυτά όμως γνωρίζω πως ο κόσμος της τέχνης είναι μαγεία, ένας κόσμος που δίνει κάτι τελείως διαφορετικό από αυτό που ζεις και σε μεγαλώνει επίσης τελείως διαφορετικά.

Αν κάποιος έχει μια τέτοια κλίση για έμενα θα πρέπει να  την ακολουθήσει όσο περισσότερο μπορεί ασχέτως του τι γίνεται στα σχολεία και πιστεύω ότι αργά ή γρήγορα θα ανταμηφθεί για αυτό. 

Η παραμόρφωση των μορφών όπως παρατηρώ και μέσα από τα έργα σου – και η χρήση μελαγχολικών χρωμάτων είναι βασικά στοιχεία στα έργα σου. Έχει μια άμεση σύνδεση με τον κόσμο στον οποίο ζούμε σήμερα;

Αρχικά ο κόσμος στον οποίο ζούμε θα μπορούσε να είναι πολύ αλλιώς, πιο αισιόδοξος και πιο ειρηνικός. Βέβαια εγώ στην παρούσα φάση προσπαθώ να αποτυπώσω κάτι πιο στιγμιαίο. Θέλω να δώσω έμφαση στο συναίσθημα της μιας στιγμής είτε σε ένα βλέμμα, όπως αυτό που ακούς για ένα ευχάριστο νέο, είτε σε μια στιγμή που μπορεί να σκέφτεσαι κάτι συγκεκριμένο στο σαλόνι του σπιτιού σου.

Η παραμόρφωση στα πρόσωπα, αν και είναι κάτι που ξεκίνησα κάπως τυχαία, πλέον προσπαθώ να την κάνω να αποκτήσει αυτό το συναίσθημα που με ενδιαφέρει, και όχι τόσο να παριστάνει κάποιον άνθρωπο είτε όμορφο είτε άσχημο.

Προσπαθώ με έναν τρόπο να εξηγήσω ότι τίποτα δεν είναι ό,τι φαίνεται ή ότι σίγουρα ποτέ δεν μπορούμε να δούμε όλες τις πτυχές κάποιου ανθρώπου. Μέσα επομένως από μια χειρονομία ή ένα κοίταγμα προσπαθώ να το πετύχω. Με ενδιαφέρει ο άνθρωπος και κάθε σχέση με τους ανθρώπους, γιατί είναι παράγοντας που μας επηρεάζει στο να εξελιχθούμε. Βέβαια την ίδια σημασία δίνω και στο περιβάλλον το οποίο βρίσκεται η μορφή, όπως και το γεγονός που εκτελίσσεται. Τώρα όσο για τα χρώματα δεν τα θεωρώ σε προσωπικό επίπεδο μελαγχολικά, πρόκειται για πειραματισμούς που ενέχουν περιθώρια αμφισβήτησης, μέχρι να βγει το αποτέλεσμα που μου αρέσει.

Έχεις κάποιο συγκεκριμένο καλλιτέχνη που αποτελεί πηγή έμπνευσης για έσενα;

Μου αρέσουν πολλοί καλλιτέχνες και με έχουν επηρεάσει. Ο εξπρεσιονισμός είναι ένα κίνημα που το έχω παρακολουθήσει αρκετά, μιας και πιστεύω ότι μου ταιριάζει. Ανάμεσα στους εξπρεσιονιστές έχω ξεχωρίσει ιδιαίτερα τον γερμανό ζωγράφο Emil Nolde. Επίσης το κίνημα Cobra και ο φοβισμός είναι εξίσου κινήματα που έχω δει ότι μου ταιριάζουν ως προς τις χειρονομίες. Μου αρέσει πολύ επίσης η Frida Kahlo, γιατί έχει μια ιστορία τόσο βιωματική στους πίνακες της, που με καθηλώνει. Στη γλυπτική ο Thomas Shutte, με τη δουλειά του με έχει κάνει να θέλω και εγώ να ασχοληθώ για να φτιάξω τις δικές μου μορφές, και ανθρώπους με τα χέρια μου. 

Πες μας λίγα πράγματα για τα projects που έχεις αναλάβει μέχρι σήμερα. Ποιο πιστεύεις σου άρεσε περισσότερο;

Στη Χίο που έμενα είχα συμμετάσχει σε κάποιες ομαδικές εκθέσεις, και αργότερα έκανα την ατομική μου έκθεση με τίτλο «Ασπρόμαυρες σκέψεις». Στο δεύτερο έτος της σχολής μου συμμετείχα στη Κυψέλη σε ομαδική έκθεση με τίτλο «Sketchbook – εικονογραφημένα ημερολόγια», ενώ το 2019 ανέλαβα την εικονογράφηση του βιβλίου «Την νύχτα που τα παππούτσια ζωντανεύουν» της Βίκυ Σγουρέλη. Πάντως η εικονογράφηση μου αρέσει πολύ μιας και λατρεύω να αποτυπώνω παραστατικά τις μορφές στο μυαλό μου ώστε να τις αποδώσω και στο χαρτί, έχοντας ήδη μια ιστορία. 

Τι φιλοδοξίες έχεις για το μέλλον;

Το μόνο που μπορώ να σου απαντήσω με απόλυτη σιγουριά είναι ότι δεν πρόκειται να παρατήσω αυτό που κάνω, και θα το προσπαθώ συνεχώς, δεδομένης της κατάστασης που επικρατεί, μιας και ανατρέπονται τα δεδομένα συνέχεια. 

Τι συμβουλή θα έδινες σε έναν νέο καλλιτέχνη;

Να έχει γερό στομάχι μιας και θα έχει να αντιμετωπίσει πολλές δυσκολίες, να δουλεύει συνεχώς, μιας και το ταλέντο από μόνο του δεν αρκεί. Και να προχωρά γεμάτος με στόχους, όνειρα και να δημιουργεί μιας και αυτό είναι κάτι που τον ανανεώνει, και είναι αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο.

Social media όπου θα μπορούσαμε να σε βρούμε.

Έχω δημιουργήσει μια σελίδα στο instagram που λεγεται _ mariakaratza _ και προσπαθώ να ανεβάζω εκεί συνεχώς την δουλειά μου. Οπότε ό,τι καινούριο κάνω θα το δείτε εκεί.

Συνέντευξη στην Αθηνά Γεωργακοπούλου

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top