Συνομιλώντας με τον ηθοποιό Χρήστο Θάνο: Η πιο κοντινή εξ’ αποστάσεως συνέντευξη | Πάστα Φλώρα

Αν με ρωτούσε κάποιος  τι σου έχει λείψει  περισσότερο καθ’ όλη αυτή την περίοδο, χωρίς καθυστέρηση θα απαντούσα το… άγγιγμα.

Την στιγμή που όλοι είμαστε με το ένα χέρι στο πόμολο, όπως άκουσα, έτοιμοι να βγούμε έξω και να απολαύσουμε όσα μας στερούνται, εκείνο που νομίζω πως λείπει περισσότερο είναι η επαφή, η δυνατότητα να αφήσουμε κάτι, κάποιον να μας αγγίξει, να διαπεράσει τις στιβάδες δέρματος, να φτάσει ως  το μεδούλι και να μας ζεστάνει, ελεύθερα, ανεπιτήδευτα – δύο  επίθετα που έχω λαχταρήσει τόσο πολύ και προσπαθώ να τα χρησιμοποιώ σαν αντίδοτα των ημερών ∙ όλων αυτών των ημερών που ξερνούν φόβο, αστυνόμευση, απαγορεύσεις, συμμόρφωση, αλλά και φως, αλήθεια, δύναμη, παιδικότητα.

Έτσι, καθώς  ξεκίνησα να ήλθα αυθόρμητα μπροστά στην φράση «Νόστιμον  Ήμαρ», η οποία και σημαίνει  «η ημέρα της επιστροφής». Σε μια προσπάθεια να έλθω λίγο πιο κοντά στην ημέρα αυτή, να αρχίσω να τη γεύομαι, καθώς την περιεργάζομαι σαν σοκολατάκι με ποτό  στο στόμα μου – την ξέρεις αυτή την αίσθηση σωστά;

Η σοκολάτα αρχίζει να λιώνει και τότε η γεύση του λικερ σκάει ανεπάντεχα μα και τόσο φίνα  στον ουρανίσκο- σκέφτηκα ότι  θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας μια συζήτηση με τον Χρήστο Θάνο, τον ηθοποιό και σκηνοθέτη, που χωρίς  να το γνωρίζει αποτέλεσε την παρθενική μου συνάντηση με την θεατρική σκηνή των Αθηνών.  

Ο τρόπος που κατάφερε να αποδώσει το μετα- κείμενο σχεδόν με ενθουσίασε, ενώ την ίδια στιγμή ξεκλείδωσε πολλαπλά ντουλάπια προβληματισμών μέσα μου. 

Ως εκ τούτου πιστεύω ότι είναι εκείνος  που μπορεί να μας συνοδεύσει στην διαδρομή μας από την «Απαγόρευση Επιστροφής» στο «Νόστιμον Ήμαρ».

Αγαπητοί μου αναγνώστες, ο Χρήστος Θάνος στο Pastafloramag, στην πιο κοντινή εξ’ αποστάσεως συνέντευξη που θα μπορούσαμε να έχουμε.


Θέλοντας να σας γνωρίσω λίγο καλύτερα, θα χαιρόμουν πολύ να μου χαρίσετε μια σύντομη περιήγηση στον πυρήνα σας.

Ομολογώ ότι εδώ και πολλά χρόνια περιστρέφομαι γύρω από τον πυρήνα μου, ως ένας δορυφόρος του, αδυνατώντας, παρά τις επίπονες προσπάθειες, να τον προσεγγίσω. Συνεπώς, το να αναλάβω τον ρόλο του ξεναγού, προσφέροντας μια περιήγηση σε αυτόν, θα ήταν μάλλον άστοχο, αφού παραμένει μάλλον ξένος και σε μένα τον ίδιο.

Παρ’ όλα αυτά, θα έλεγα πως η επιδίωξη ανάγνωσης του βάθους ενός ανθρώπου δεν μπορεί να προκύψει εύκολα από θεωρητικές αναλύσεις ή λογικές επεξηγήσεις, αλλά από την αίσθηση που μπορεί να εκλάβει κανείς, αρκεί να είναι ευαίσθητος δέκτης.

Ένας καλλιτέχνης θα έλεγα ότι αποτελεί πιο πρόσφορο έδαφος για κάτι τέτοιο, αφού η αλήθεια τού, αχαρτογράφητου και για τον ίδιο, πυρήνα του εκφράζεται μέσω της αίσθησης που αποπνέει το εκάστοτε δημιούργημά του. Άρα και η διερεύνηση του δικού μου θα απαιτούσε τουλάχιστον τη συνύπαρξη σε έναν καλλιτεχνικό τόπο.

Το  «Οφις και Κρίνο»  είναι  το πρώτο λογοτεχνικό έργο του Ν. Καζαντζάκη έχει τη μορφή ημερολογίου, όπου περιγράφονται σ’ αυτό ανησυχίες του για τη ζωή και τον θάνατο, τη γυναίκα και τον έρωτα. Τι συμβολίζουν για εσάς οι 3 αυτές μορφές (ο έρωτας, ο θάνατος και η γυναίκα) και  πως  μορφοποιούνται στον σύγχρονο κόσμο;

Είμαι πεπεισμένος πλέον ότι κάνουμε έρωτα για να ξορκίσουμε τον θάνατο. Συνεπώς, έρωτας και θάνατος αποτελούν τα δύο μεγάλα αντίπαλα δέη. Πρόκειται για μία σχέση απόλυτης αλληλοεξάρτησης, η οποία αναδεικνύει, όσο τίποτα, την ίδιο τη ζωή.

Ο θάνατος, ως η μοναδική αυταπόδεικτη πραγματικότητα, μάς κάνει να νιώθουμε ζωντανοί ακριβώς επειδή δεν είμαστε νεκροί. Από την άλλη, ο έρωτας αποτελεί την πιο πλήρη έκφανση της ζωής.

Για τον άντρα, έρωτας και θάνατος συνυπάρχουν ισοδύναμα μέσα σε ένα σώμα, αυτό της γυναίκας.

Ο έρωτας γεννά τη ζωή με ένα γυναικείο βλέμμα, ένα άγγιγμα, έναν αναστεναγμό και ο θάνατος τη στερεί με μια γυναικεία σιλουέτα να απομακρύνεται και τέλος να χάνεται στρίβοντας στην επόμενη γωνία.

Στον σύγχρονο κόσμο επικρατεί μία εμμονή με την εικόνα και την ταχύτητα. Συμβαίνουν όλα “αμέσως πλην εμμέσως”, χωρίς να προλαβαίνουμε να εμβαθύνουμε. Δεν έχουμε τον χρόνο (ή αποφεύγουμε να τον βρούμε) να καθίσουμε και να αντιληφθούμε ότι η ζωή δεν είναι παρά μια απειροελάχιστη παραφωνία μέσα στον ωκεανό του θανάτου και να ερωτευτούμε άνευ όρων τη γυναίκα που περνάει δίπλα μας, κατασπαράζοντας λυσσαλέα την κάθε απόλαυση που αυτή παραφωνία προσφέρει. 

Η τέχνη είναι ίσως μια από τις πιο θεραπευτικές διαδικασίες, καθώς όπως είχα διαβάσει από εσάς «οι άνθρωποι εμβαθύνουμε περισσότερο, ανακαλύπτουμε πιο πολύ την ουσία της ύπαρξής μας και μαθαίνουμε να εστιάζουμε στον ίδιο τον άνθρωπο». Πιστεύετε ότι η περίοδος που διανύουμε θα αλλάξει τη σχέση του κοινού με το θεατρικό κείμενο; Και αν ναι προς ποια κατεύθυνση;

Έχω την ελπιδοφόρα πεποίθηση ότι η στερητική περίοδος που διανύουμε θα ενεργοποιήσει τη βαθύτερη ανάγκη του φιλότεχνου κοινού για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη επαφή με τις παραστατικές τέχνες. Με αυτό δηλαδή το κομμάτι του πολιτισμού που βασίζεται στην αλληλεπίδραση μεταξύ σκηνικής δράσης και θεατή. Με την τέχνη που, πέρα από πνευματική ανάγκη, αποτελεί και κοινωνική διέξοδο.

Δεδομένης της κατάστασης που διανύουμε, πλέον το σπίτι μας έχει μετατραπεί στο προσωπικό μας  μπαρ, αναγνωστήριο, καφέ, εστιατόριο, κοκ. Πως  βιώνετε εσείς αυτή την στροφή προς το εσωτερικό;

Δεν υπήρξα ποτέ ιδιαιτέρως εξωστρεφής. Αντιθέτως, θα χαρακτηριζόμουν μάλλον εσωστρεφής. Παρ’ όλα αυτά, ομολογώ πως με ενοχλεί κάπως το γεγονός ότι αυτή η διάθεση για εσωτερικότητα δεν είναι αποτέλεσμα προσωπικής επιλογής αλλά επιβεβλημένη. Έτσι λοιπόν διανύω ίσως την πιο εξωστρεφή μου περίοδο. Ωστόσο, χαίρομαι που έχω περισσότερο χρόνο για να παίξω πιάνο, να διαβάσω, να κρατήσω σημειώσεις.

Μου αρέσει πολύ το ταίριασμα των χρωμάτων με τις καταστάσεις ζωής. Θα σας ζητήσω λοιπόν, αν μπορείτε, να μου περιγράψετε με ένα χρώμα ή και με περισσότερα καθεμιά από τις παρακάτω στιγμές:

  • οι  πρόβες – ένα ασπρόμαυρο ουράνιο τόξο
  • τη στιγμή της σύλληψης  μιας ιδέας – λευκό
  • όταν διαβάζετε ένα νέο κείμενο – εξαρτάται από τις ποιότητες του εκάστοτε κειμένου
  • τη  στιγμή που η αυλαία ανοίγει – το μπλε του πάγου
  • τη στιγμή που τα φώτα κλείνουν και η αίθουσα αδειάζει – βαθύ κροκί
  • την πρώτη σας  εμπειρία ως ηθοποιός – βαθύ μπλε

Ας  πάμε σε κάτι λίγο πιο ανάλαφρο… Αγαπημένος θεατρικός συγγραφέας, ηθοποιός, ταινία, θεατρικό έργο και το αγαπημένο σας σημείο στην Αθήνα.

Αγαπημένος θεατρικός συγγραφέας: Έχω μία ιδιαίτερη αδυναμία στους υπαρξιστές, δηλαδή στον Σαρτρ, τον Μπέκετ, τον Ανούιγ και φυσικά στον Καμύ για τον οποίον τρέφω μια βαθιά αγάπη γενικότερα ως συγγραφέα.

Ηθοποιός: Θα προτιμήσω να αναφερθώ σε συγκεκριμένες ερμηνείες σε ταινίες…

Ulrich Muhe – Οι Ζωές των άλλων
Jean Pierre Marielle – Όλα τα πρωινά του κόσμου

Anthony Hopkins – Τα απομεινάρια μιας μέρας

Javier Bardem – Biutiful

Viggo Mortensen – Μακριά από τους ανθρώπους

Jeremy Irons – Οι διχασμένοι

Ταινία: Ο Μπέργκμαν για μένα είναι ο κορυφαίος των κορυφαίων. Με διακατέχει μία λατρεία για την ασπρόμαυρη περίοδό του από την οποία θα ξεχώριζα την Περσόνα και τη Σιωπή.

Θεατρικό έργο: Ο Καλιγούλας του Καμύ

Αγαπημένο σημείο στην Αθήνα: Η πλατεία Αυδή

«Ζήσε σαν καλλιτέχνης». Αλήθεια πως ζει ένας καλλιτέχνης;

Μέσα σε μία διαρκή ανησυχία, παρατηρώντας και αναζητώντας.

Σε ασφυκτικούς καιρούς, οι ανάσες είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Ποιες είναι οι δικές σας ανάσες; 

Η μουσική και η κόρη μου.

Βλέποντας το River του Jez Butterworth ήλθα αντιμέτωπη με το κυνήγι των φαντασμάτων μας. Αναρωτήθηκα λοιπόν πόσο εύκολο είναι άραγε για έναν άνθρωπο να απεμπλακεί από αυτή την αέναη αναζήτηση του απόμακρου, εκείνου που κάποτε μπορεί να γεύτηκε, αλλά έχασε; Ισοδυναμεί αυτό το κυνήγι με μια μορφή καταστολής ή μπορεί να αποτελέσει έναυσμα δράσης;

Θεωρώ ότι δεν είναι απλώς δύσκολο να απεμπλακείς από αυτή την αναζήτηση αλλά και ακατόρθωτο. Πόσο μάλλον όταν το αντικείμενο της αναζήτησης δεν είναι κάτι που έχεις χάσει αλλά κάτι που δεν έχεις εν τέλει βρει ποτέ.

Από εκεί και πέρα, οι συνέπειες εξαρτώνται από τα ζητούμενα του εκάστοτε περιπλανητή. Μπορεί το αδιάκοπο αυτό κυνήγι να λειτουργεί είτε κατασταλτικά είτε εμπνευστικά. Συνήθως όμως επικρατεί μία εσωτερική πάλη μεταξύ δράσης και αδράνειας.

Κλείνοντας θα ήθελα μια ευχή από εσάς για το 2021, μία προσπάθεια να ζεστάνουμε το έσω μας, τώρα που το έξω κρυώνει.

Εύχομαι, μετά την έξοδο από αυτή τη δυστοπική πραγματικότητα που βιώνουμε, να μην παραμείνουμε μουδιασμένοι και αδρανείς, αλλά να αντιδράσουμε μέσα από μία δημιουργική εκτόνωση σε όλα τα πεδία της ζωής μας, που θα μας συντροφεύει στις επόμενες δεκαετίες.

Εύχομαι να αποκτήσουμε μεγαλύτερη ενσυναίσθηση των γύρω μας και του γύρω μας. Να κατανοήσουμε ότι είμαστε μέρος ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου και να συνδράμουμε προς την καλυτέρευσή του.

Να αντιληφθούμε ότι είμαστε αναπόσπαστο κομμάτι της φύσης που μας περιβάλλει και να την αντιμετωπίσουμε με σεβασμό και συγκίνηση. Και κάπως έτσι να έρθουμε πιο κοντά στον ίδιο μας τον εαυτό και να τον αγαπήσουμε. Ίσως τώρα να είναι μια ευκαιρία.

Μαίρη Μαθιουδάκη

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top