Ποιος φτιάχνει τα ρούχα μας; | Πάστα Φλώρα

Κινούμενοι σε μια εποχή πληροφοριακού βομβαρδισμού και ακώλυτης ενημέρωσης σχετικά με οτιδήποτε μας είναι άγνωστο ή ασαφές, είναι άτοπο να υποστηρίξουμε πως δεν έχουμε επίγνωση ενός προβλήματος ειδικά όταν αυτό εκτείνεται σε παγκόσμια εμβέλεια. Τι συμβολίζει λοιπόν το σύνθημα «Who made my clothes» που φιγουράρει με μαύρα, έντονα γράμματα σε φωτογραφίες, τίτλους άρθρων ή σε χαρτιά που κρατούν μπροστά στην κάμερα διάφορα άτομα από όλο τον κόσμο;

Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα εκ πρώτης όψεως δεν είναι τόσο δύσκολη στο να απαντηθεί. Κοιτώντας το ταμπελάκι στα ρούχα μας μπορούμε αμέσως να κατονομάσουμε τη μάρκα, το μέγεθος και τον τόπο παραγωγής. Όμως, η αναζήτηση μας δε σταματά ή έστω, δε θα έπρεπε να σταματά εκεί. Η μόδα αποτελεί και θα συνεχίσει να αποτελεί μια από τις μεγαλύτερες και πιο ανεπτυγμένες βιομηχανίες παγκοσμίως, όχι μόνο λόγω της αυτονόητης ανάγκης όλων για ένδυση αλλά και εξαιτίας της τάσης έκφρασης μας μέσω του ενδυματολογικού μας στυλ.

Η βιομηχανία της μόδας μέχρι και τα 70’s έφερε την ταμπέλα μιας «αργής» βιομηχανίας με την παραγωγή να γίνεται στο χέρι και με πολύ πιο αργούς ρυθμούς σε σχέση με εκείνη που άρχισε να αναπτύσσεται μετά την βιομηχανική ανάπτυξη και την εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων που συμμετείχαν στην παραγωγή. Τα άλλοτε σπάνια και ακριβά υλικά αντικαταστάθηκαν από άλλα φθηνότερα υλικά με την εργασία να γίνεται πολύ πιο εύκολη με την εισαγωγή μηχανών στην διαδικασία καθιστώντας την μόδα εύκολα προσβάσιμη στις μάζες. Πως όμως από μια μόδα «αργή», ηθική και απλώς προσβάσιμη καταλήξαμε σε μια μόδα «γρήγορη» και μαζική;

Η «γρήγορη μόδα» ή αλλιώς το fast fashion δεν είναι απλώς μια τάση της εποχής αλλά μια ορολογία που εκφράζει την οδυνηρή πραγματικότητα. Σε μια εποχή οικονομικής κρίσης όπου το κέρδος πρέπει να διατηρηθεί, πολυεθνικές καθιερώθηκαν στις προτιμήσεις των καταναλωτών και αύξησαν το κέρδος τους χάρη στις πλήρως προσιτές τιμές τους και την κομψότητα των ρούχων τους που δυστυχώς, δεν είναι τίποτε παραπάνω από μια απομίμηση ρούχων επώνυμων σχεδιαστών σε σχέδιο και κατώτερης ποιότητας υλικά. Μπροστά λοιπόν στον βωμό του κέρδους και της δόξας, θυσιάζεται η περιβόητη ηθική.

Εργοστάσια σε χώρες του τρίτου κόσμου που δεν τηρούν κανόνες υγιεινής και προστασίας τόσο των εγκαταστάσεων όσο και των ίδιων των εργαζομένων τους, με την πλειοψηφία αυτών να είναι μικρά παιδιά που λαμβάνουν λιγότερο από το 1/10 του ποσού που εμείς θα πληρώσουμε στο ταμείο. Επιπλέον, η χρήση υφασμάτων από τοξικά αλλά πάνω απ’ όλα φθηνά υλικά, όταν αυτά διατίθενται σε τεράστιες ποσότητες προς παραγωγή, δεν καθιστούν απλώς «ανήθικη» τη μόδα αλλά και την δεύτερη μεγαλύτερη περιβαλλοντική απειλή μετά την βιομηχανία πετρελαίου. Πιο συγκεκριμένα, χρειάζονται 2.700 λίτρα νερό για να φτιαχτεί ένα βαμβακερό T-Shirt, τα οποία είναι αρκετά για να ζήσει κάποιος 900 μέρες.

Ποιος όμως είναι αυτός που φέρει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης; Είναι μόνο τα μαγαζιά και οι εταιρείες που προωθούν το fast fashion; Εάν δεν είχαν την αποδοχή του κοινού θα μπορούσαν άραγε να είχαν επιβιώσει; Ισόποσο μερίδιο ευθύνης φέρουμε και εμείς ως καταναλωτές. Αγοράζοντας ένα φθηνό προϊόν δεν επενδύουμε σε κάτι που θα διατηρηθεί στον χρόνο αλλά σε ένα προϊόν μιας χρήσης που αργά η γρήγορα θα το πετάξουμε χωρίς τύψεις, εξαιτίας της χαμηλής τιμής του.

Είναι πολύ δύσκολο σε μια περίοδο οικονομικής πίεσης να επιλέγουμε ρούχα και αξεσουάρ σε υψηλές τιμές από απλησίαστα μαγαζιά, τα οποία όμως δεν αποτελούν απλώς μια αγορά αλλά μια επένδυση που θα διαρκέσει στο πέρασμα του χρόνου. Μια άλλη λύση είναι εκείνη της ανακύκλωσης ρούχων αλλά όχι εκείνης που ίσως φανταζόμαστε καθώς μόνο τα ρούχα που αποτελούνται από 100% βαμβάκι μπορούν να ανακυκλωθούν. Ανακύκλωση θεωρείται και το λεγόμενο thrifting που κατοικεί σε μαγαζιά δεύτερης διαλογής, τα λεγόμενα secondhand/vintage shops όπου κάθε ρούχο κουβαλάει μια ιστορία που μπορεί να διηγηθεί και ακόμα και αν αποτελεί προϊόν του fast fashion, περνάει από χέρι σε χέρι και δεν πετιέται, από σεβασμό κυρίως σε όσους δούλεψαν για να φτάσει στα χέρια μας.

Εάν λοιπόν είμαστε ό, τι σκεφτόμαστε, ό, τι τρώμε και ό, τι πιστεύουμε, γιατί να μην είμαστε και ό, τι φοράμε; Ακόμη και αν φαίνεται τεράστια η διαδρομή την οποία πρέπει να διανύσουμε, η αρχή δεν είναι απλώς το ήμισυ του παντός αλλά και μια επιτακτική επανάσταση.

Ειρήνη Σαμαρά

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top