Spider-Man: Brand New Day | Movie Review

Με τις τρεις αυτόνομες ταινίες του αλλά και τις συμμετοχές του σε άλλες παραγωγές της Marvel, ο Tom Holland έχει φορέσει τη μάσκα του Spider-Man έξι φορές. Σήμερα, λίγο πριν από την έλευση της νέας ταινίας των Avengers, επιστρέφει στον πιο εμβληματικό ρόλο της καριέρας του, πέντε χρόνια μετά το No Way Home. Το αποτέλεσμα είναι το Spider-Man: Brand New Day (⭐⭐⭐⭐), το τέταρτο κεφάλαιο του αραχνοσύμπαντός του.

Αμέσως μετά τα γεγονότα του No Way Home και την απόφαση του Peter Parker να διαγράψει κάθε ίχνος της ύπαρξής του από τη μνήμη όσων αγαπά, ο Spider-Man ζει απομονωμένος, αφοσιωμένος αποκλειστικά στην προστασία της Νέας Υόρκης. Η καθημερινότητά του έχει μετατραπεί σε εμμονή. Κάθε λεπτό της ζωής του ανήκει στον άνθρωπο πίσω από τη μάσκα, σε σημείο που ο Peter Parker μοιάζει να έχει πάψει να υπάρχει. Πιστεύει πως μπορεί να ελέγξει τα πάντα και να προστατεύσει τους πάντες, μέχρι που μια νέα, αόρατη σχεδόν απειλή έρχεται να γκρεμίσει το εύθραυστο οικοδόμημα που ο ίδιος έχτισε, απειλώντας όχι μόνο τον ίδιο αλλά και εκείνους που κάποτε θυσίασε για να τους κρατήσει ασφαλείς.

Αν η Marvel και η Sony είχαν δείξει την ίδια συνέπεια και φροντίδα σε όλα τα υπόλοιπα franchise τους, το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel θα ήταν σήμερα πολύ διαφορετικό. Η τριλογία που πλέον έγινε τετραλογία παραμένει η πιο στιβαρή και ολοκληρωμένη σειρά ταινιών της σύγχρονης Marvel. Παρά τις επιμέρους αδυναμίες τους, οι προηγούμενες τρεις ταινίες διατηρούν αναλλοίωτη τη γοητεία τους, γιατί κάθε μία είχε έναν σαφή αφηγηματικό πυρήνα και ταυτόχρονα φρόντιζε να εξελίσσει οργανικά τον ήρωα και τον κόσμο του, αντί να τον επανεκκινεί. Ακόμη και το πολυσυζητημένο εύρημα της συνύπαρξης των τριών κινηματογραφικών Spider-Man στο No Way Home λειτούργησε ως φυσική κορύφωση της ιστορίας και όχι ως ένα φτηνό νοσταλγικό τέχνασμα, όπως συνέβη με το The Flash. Με έναν τρόπο σχεδόν αθόρυβο, οι ταινίες του Spider-Man ήταν εκείνες που κράτησαν ζωντανό το ενδιαφέρον του κοινού για τη Marvel, αποδεικνύοντας κάθε φορά ότι, όταν η εταιρεία θέλει πραγματικά, μπορεί ακόμη να παραδώσει κάτι που ξεχωρίζει.

Έτσι, το Spider-Man: Brand New Day φροντίζει από τα πρώτα κιόλας λεπτά να ξεκαθαρίσει ότι ο πυρήνας του δεν βρίσκεται στις σκηνές δράσης, όσο εντυπωσιακές κι αν είναι, αλλά σε μια βαθιά εσωτερική σύγκρουση. Όπως ακριβώς και το ίδιο το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel, έτσι και ο ήρωάς του αρνείται αρχικά να αποδεχτεί ότι ο κόσμος γύρω του αλλάζει. Σταδιακά, όμως, αντιλαμβάνεται πως η εξέλιξη δεν είναι ήττα ούτε άνευ όρων παράδοση, αλλά αναπόφευκτο στάδιο της ωρίμανσης. Πάνω σε αυτή την ιδέα χτίζεται ολόκληρη η ταινία: δεν μπορείς να ελέγχεις τα πάντα για πάντα, δεν μπορείς να αποφασίζεις εσύ για τη ζωή των άλλων και δεν μπορείς να ωριμάσεις χωρίς να αποδεχτείς την εξέλιξη. Με αυτά τα τρία αξιώματα βρίσκεται διαρκώς αντιμέτωπος ο Peter Parker, χρησιμοποιώντας αρχικά τον Spider-Man ως ασπίδα απέναντι στην πραγματικότητα.

Χωρίς να αποκαλύπτει κρίσιμα στοιχεία της πλοκής, η Marvel αρχίζει παράλληλα να ενσωματώνει οργανικά την παρουσία των μεταλλαγμένων και των X-Men στο κινηματογραφικό της σύμπαν. Δεν το κάνει μόνο για να προετοιμάσει τις επόμενες ταινίες, αλλά επειδή οι θεματικές των X-Men συνομιλούν άμεσα με όσα πραγματεύεται το Brand New Day. Η αποδοχή της διαφορετικότητας, η υπέρβαση του φόβου απέναντι σε ό,τι σε κάνει μοναδικό και η συνειδητοποίηση ότι κανείς δεν χρειάζεται να σηκώνει μόνος του το βάρος του κόσμου λειτουργούν ως φυσική προέκταση της ιστορίας του Peter Parker. Γι’ αυτό και η εμφάνιση ενός συγκεκριμένου χαρακτήρα δεν λειτουργεί απλώς ως fan service, αλλά ως προμήνυμα μιας νέας εποχής για τη Marvel.

Το Spider-Man: Brand New Day επιχειρεί να προσθέσει ουσιαστικό αφηγηματικό και συναισθηματικό βάθος, αντιμετωπίζοντας τους ήρωές του ως ανθρώπους και όχι ως χάρτινα πιόνια μιας ατελείωτης κινηματογραφικής μηχανής. Και σε μεγάλο βαθμό το πετυχαίνει, χάρη κυρίως στη χημεία των Tom Holland, Zendaya και Jack Batalon. Το κινηματογραφικό αυτό τρίο εξακολουθεί να αποτελεί τη σταθερότερη δύναμη του franchise, χαρίζοντας στις κοινές τους σκηνές μια αμεσότητα και μια φυσικότητα που δύσκολα συναντά κανείς πλέον στις ταινίες της Marvel.

Ο Tom Holland, ειδικότερα, δείχνει πλέον να έχει ωριμάσει όσο και ο ίδιος ο ήρωας που υποδύεται. Κι εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας του. Η παραμονή του στον ρόλο του Spider-Man αρχίζει σταδιακά να περιορίζει το εύρος του ως ηθοποιού αντί να το διευρύνει. Έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου χρειάζεται ρόλους μεγαλύτερων απαιτήσεων, χαρακτήρες που θα δοκιμάσουν τις δυνατότητές του και θα του επιτρέψουν να εξελιχθεί. Γιατί κάποια στιγμή η συντήρηση ενός κινηματογραφικού μύθου παύει να χτίζει έναν ηθοποιό και αρχίζει να τον κρατά στάσιμο.

Το Spider-Man: Brand New Day δεν είναι η πιο φιλόδοξη ούτε η πιο θεαματική ταινία της Marvel. Είναι όμως μία από τις πιο ώριμες. Αντί να κυνηγήσει την εύκολη νοσταλγία ή τον ασταμάτητο καταιγισμό σκηνών δράσης, επιλέγει να επενδύσει στους χαρακτήρες και στις συνέπειες των επιλογών τους. Και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία της. Γιατί, ύστερα από χρόνια όπου το κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel έμοιαζε να κυνηγά διαρκώς το «μεγαλύτερο», εδώ θυμάται ότι το πραγματικά μεγάλο ξεκινά από κάτι πολύ πιο απλό: έναν άνθρωπο που αποδέχεται ότι δεν μπορεί να ελέγχει τα πάντα και αποφασίζει, επιτέλους, να προχωρήσει μπροστά.

Κάποιες φορές, το πιο γενναίο βήμα για έναν υπερήρωα δεν είναι να σώσει τον κόσμο, αλλά να αποδεχτεί ότι δεν μπορεί να τον κρατά μόνος του στους ώμους του.

Βασιλακόπουλος Χρήστος