Κρίνο & Αγκάθι | Ο ΑΝΤ1 ξέρει πια μόνο να κοιτάζει πίσω

Υπάρχει κάτι οξύμωρο με το Κρίνο & Αγκάθι. Είναι μια σειρά που, βλέποντας το πρώτο διπλό επεισόδιο, έχει αρκετά πράγματα για να σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις να τη βλέπεις, την ίδια στιγμή όμως έχεις διαρκώς την αίσθηση ότι κάπου την έχεις ξαναδεί. Και όχι επειδή πρόκειται για διασκευή της τουρκικής σειράς Aşk ve Mavi, αλλά επειδή ο ΑΝΤ1 μοιάζει πλέον να έχει βρει τη δική του ασφαλή συνταγή για τη μυθοπλασία και να αρνείται πεισματικά να βγει από αυτήν.

Η ιστορία μεταφέρεται στην Αρκαδία του 1959 και περιστρέφεται γύρω από δύο οικογένειες, τους Αρβανιταίους και τους Δρογουταίους, που κουβαλούν εδώ και χρόνια έναν φόνο, μια βεντέτα και ένα παρελθόν γεμάτο μυστικά. Ο Μάρκος επιστρέφει έπειτα από χρόνια στη φυλακή και η Λευκή επιστρέφει επίσης, έχοντας μεγαλώσει με την απώλεια του αδελφού της και την ανάγκη να αποδώσει τη δική της δικαιοσύνη. Ανάμεσά τους γεννιέται ένας έρωτας που, από την πρώτη στιγμή, είναι καταδικασμένος να κουβαλάει το βάρος όσων προηγήθηκαν. Και κάπου εκεί αρχίζει το παιχνίδι ανάμεσα στην εκδίκηση, την ενοχή και την αλήθεια, χωρίς το πρώτο επεισόδιο να βιάζεται να ανοίξει όλα τα χαρτιά του.

Αυτό είναι ίσως το πρώτο θετικό της σειράς. Το Κρίνο & Αγκάθι ξέρει τι ιστορία θέλει να αφηγηθεί. Δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με τεχνάσματα, ούτε να φορτώσει από την πρώτη ώρα τον θεατή με δεκάδες παράλληλες ιστορίες. Χτίζει έναν κόσμο, τοποθετεί τους χαρακτήρες του απέναντι ο ένας στον άλλον και αφήνει την κεντρική σχέση να λειτουργήσει ως κινητήριος δύναμη. Η παραγωγή έχει την απαραίτητη ατμόσφαιρα και η σκηνοθεσία του Ανδρέα Μορφονιού δείχνει να καταλαβαίνει το είδος που υπηρετεί.

Μέσα σε αυτόν τον κόσμο, η Αναστασία Παντούση είναι ίσως η πιο άμεση παρουσία. Η Λευκή της δεν χρειάζεται να φωνάξει για να δηλώσει ότι κουβαλάει θυμό, απώλεια και μια ολόκληρη ζωή χτισμένη πάνω σε μια υπόσχεση. Υπάρχει μια αμεσότητα στον τρόπο που στέκεται απέναντι στους υπόλοιπους χαρακτήρες, που την κάνει να ξεχωρίζει από το κάπως πιο προβλέψιμο περιβάλλον γύρω της.

Εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο πρόβλημα του Κρίνο & Αγκάθι. Όχι απαραίτητα στη σειρά, αλλά στον ίδιο τον ΑΝΤ1.

Από τις Άγριες Μέλισσες μέχρι τις Ψυχοκόρες και τώρα το Κρίνο & Αγκάθι, ο σταθμός μοιάζει να έχει εγκλωβιστεί σε ένα συγκεκριμένο είδος ιστορίας εποχής: οικογένειες, κοινωνικές τάξεις, πατριαρχία, καταπίεση, έρωτες που απαγορεύονται, μυστικά που περνούν από γενιά σε γενιά και χαρακτήρες που παλεύουν να ξεφύγουν από το κοινωνικό περιβάλλον στο οποίο γεννήθηκαν. Δεν είναι πρόβλημα ότι όλα αυτά υπάρχουν. Το πρόβλημα είναι ότι αρχίζουν να μοιάζουν μεταξύ τους. Οι Άγριες Μέλισσες άνοιξαν έναν δρόμο, οι Ψυχοκόρες τον συνέχισαν και το Κρίνο & Αγκάθι μοιάζει να περπατά πάνω στα ίδια ίχνη, αλλάζοντας εποχή, τόπο και πρόσωπα.

Και κάπου εδώ ο ΑΝΤ1 θα μπορούσε να γίνει πολύ πιο ενδιαφέρων.

Γιατί όταν ένα κανάλι επενδύει τόσο επίμονα στο ίδιο κοινωνικό και ιδεολογικό πεδίο, κάποια στιγμή δεν μιλάμε πλέον απλώς για μια επιτυχημένη τηλεοπτική τάση. Μιλάμε για μια συγκεκριμένη οπτική πάνω στην Ελλάδα, την κοινωνία και το παρελθόν της, την οποία ο σταθμός μοιάζει να αισθάνεται όλο και πιο άνετα να επαναλαμβάνει. Το Κρίνο & Αγκάθι δεν χρειάζεται να απολογηθεί γι’ αυτό. Θα ήταν όμως πολύ πιο ενδιαφέρον αν ο ΑΝΤ1 τολμούσε, έστω μία φορά, να προτείνει κάτι που δεν γνωρίζουμε ήδη πώς θα μοιάζει.

Υπάρχει όμως και ένας ακόμη εγκλωβισμός, πολύ πιο πρακτικός και τελικά καθοριστικός για το αποτέλεσμα. Η παλιά συνήθεια της ελληνικής ιδιωτικής τηλεόρασης να γεμίζει το prime time με μεγάλης διάρκειας, διπλά ή σχεδόν δίωρα επεισόδια μπορεί να βολεύει το πρόγραμμα, δεν βολεύει πάντα τη μυθοπλασία. Όσο μια ιστορία απλώνεται για να καλύψει τηλεοπτικό χρόνο, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος να χαθεί η συνέπεια στον ρυθμό, να χαλαρώσει η αφηγηματική οικονομία και να αρχίσουν οι χαρακτήρες και οι συγκρούσεις να επαναλαμβάνονται αντί να εξελίσσονται. Μια σειρά μικρότερης διάρκειας, με επεισόδια που ξέρουν πότε να τελειώσουν, μπορεί να είναι πολύ πιο σφιχτή, πολύ πιο δεμένη και τελικά πολύ πιο αποτελεσματική. Το Κρίνο & Αγκάθι έχει ενδιαφέρον υλικό, μένει να φανεί αν θα του επιτρέψει ο ίδιος ο τρόπος προβολής του να αναπνεύσει ή αν, στην πορεία, θα το πληρώσει με περιττό τηλεοπτικό λίπος.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να σταματήσουν οι σειρές εποχής. Είναι να σταματήσουν να μοιάζουν σαν διαφορετικές εκδοχές της ίδιας σειράς.

Και υπάρχει και ένα ακόμη ζήτημα: το καστ. Το Κρίνο & Αγκάθι έχει ηθοποιούς με αποδεδειγμένη ικανότητα, όμως αρκετοί μοιάζουν να κουβαλούν μαζί τους τη μανιέρα που τους έκανε αναγνωρίσιμους. Μόνο που αυτό που κάποτε λειτουργούσε ως προσωπικό ερμηνευτικό χαρακτηριστικό αρχίζει να μοιάζει με αυτόματο πιλότο. Σαν να μην παίζουν πλέον τόσο τον συγκεκριμένο χαρακτήρα όσο μια ακόμη παραλλαγή του εαυτού τους μέσα σε ένα δράμα εποχής.

Το πρώτο επεισόδιο, πάντως, έχει κάτι που δεν είναι καθόλου αμελητέο: θέλει να μάθεις τι θα γίνει μετά. Και σε μια τηλεόραση που συχνά μπερδεύει τη σοβαρότητα με τη βαρύτητα, αυτό από μόνο του είναι ένα μικρό κέρδος.

Το Κρίνο & Αγκάθι δεν ανακαλύπτει ξανά την τηλεόραση. Δεν χρειάζεται κιόλας. Προς το παρόν, κάνει κάτι πολύ πιο απλό και πολύ πιο χρήσιμο: στήνει σωστά την ιστορία του, βρίσκει τους χαρακτήρες του και αφήνει μερικά ερωτήματα ανοιχτά. Το αν θα καταφέρει να ξεφύγει από τη σκιά των σειρών που προηγήθηκαν στον ίδιο σταθμό είναι το πραγματικό στοίχημα.

Γιατί το μεγαλύτερο αγκάθι της σειράς ίσως τελικά να μην βρίσκεται στην Πλατανιά της Αρκαδίας.

Βρίσκεται στο ίδιο το τηλεοπτικό χωριό του ΑΝΤ1.

Βασιλακόπουλος Χρήστος