5 βιβλία για να αρχίσεις να διαβάζεις ποίηση | Πάστα Φλώρα

Η ποίηση είναι λέξεις που αγάπησε ένας ποιητής και της έδωσε δώρο στο φιλόμουσο κοινό του. Κάποιες φορές συγκινεί, άλλες ξενίζει. Η ποίηση στέκεται απέναντι στον πεζό λόγο με ό,τι αυτό σημαίνει φιλολογικά και συναισθηματικά. Οι ποιητές ελεύθεροι από φόρμες πλάθουν με λέξεις καινούργιους κόσμους που θα ξεδιψάσουν την ψυχή.

Τα κείμενα που μπορεί να έρθει σε επαφή ένας «αρχάριος» εξαρτώνται από την θέληση του για μελέτη. Μιλάω για το background του δημιουργού, τις φιλοσοφικές ή θρησκευτικές πεποιθήσεις του, καθώς και το πολιτικό πλαίσιο που ίσως υπερασπίστηκε.

Παρακάτω όμως, θα βρείτε μερικά από τα βιβλία που μπορεί κανείς εύκολα να αποκωδικοποιήσει μαζί με μερικά αποσπάσματα. Μία πρώτη επαφή με ποιήματα που αγγίζουν διαχρονικά θέματα, όπως η φθορά και ο έρωτας, κάνοντας τον αναγνώστη να περιδιαβαίνει με ευχαρίστηση τα λυρικά σύμπαντα χωρίς να ανησυχεί για δυσνόητες εκφράσεις.

Πάμπλο Νερούδα, «Είκοσι Ερωτικά Ποιήματα», εκδ. Πατάκης

Ο Χιλιανός ποιητής, βραβευμένος με Νόμπελ λογοτεχνίας, φαίνεται να ζει στο έπακρο, καθώς διαβάζουμε τον πλούτο συναισθημάτων σε γραμμές που αποθεώνουν την γυναίκα. 

Η βασίλισσα

Σε ονόμασα βασίλισσα.
Υπάρχουν ψηλότερες από σένα, ψηλότερες.
Υπάρχουν αγνότερες από σένα, αγνότερες.
Υπάρχουν ομορφότερες από σένα, ομορφότερες.
Αλλά εσύ είσαι η βασίλισσα.

Όταν περπατάς στο δρόμο
κανείς δε σε αναγνωρίζει.
Κανένας δε βλέπει το κρυστάλλινο σου στέμμα, κανένας δεν κοιτάζει
το από κόκκινο χρυσό χαλί
που πατάς καθώς περνάς,
το χαλί που δεν υπάρχει.

Κι όταν εμφανίζεσαι
όλοι οι ποταμοί ακούγονται
στο κορμί μου, καμπάνες
σείουν τον ουρανό
κι ένας ύμνος γεμίζει τον κόσμο.

Μονάχα εσύ κι εγώ,
μονάχα εσύ κι εγώ, αγάπη μου,
τον ακούμε.

Γιάννης Ρίτσος, «Η Σονάτα του Σεληνόφωτος», εκδ. Ίκαρος

Μία εκτενής ποιητική σύνθεση που έχει να κάνει με τον χρόνο και την απώλεια. Η γερασμένη ηρωίδα αναπολεί μια ζωή που έφτασε στο τέλος, ικετεύοντας έναν νέο να λυτρωθεί από την φθορά της.

«Εδώ, όσο σιγά κι αν περπατήσω μες στην άχνα της βραδιάς,

είτε με τις παντόφλες, είτε ξυπόλυτη,

κάτι θα τρίξει, – ένα τζάμι ραγίζει ή κάποιος καθρέφτης,

κάποια βήματα ακούγονται, – δεν είναι δικά μου.

Έξω, στο δρόμο μπορεί να μην ακούγονται τούτα τα βήματα, –

η μεταμέλεια, λένε, φοράει ξυλοπάπουτσα, –

κι αν κάνεις να κοιτάξεις σ’ αυτόν ή στον άλλον καθρέφτη,

πίσω απ’ τη σκόνη και τις ραγισματιές,

διακρίνεις πιο θαμπό και πιο τεμαχισμένο το πρόσωπό σου,

το πρόσωπό σου που άλλο δε ζήτησες στη ζωή παρά να το κρατήσεις

καθάριο και αδιαίρετο».

Ντίνος Χριστιανόπουλος, «Ποιήματα», εκδ. Ιανός

Ένας προκλητικός ποιητής που κατάφερε να απενεχοποιήσει λέξεις και να δείξει όχι μόνο το σκληρό πρόσωπο του έρωτα, αλλά και των ανθρώπων.

Ἑνὸς λεπτοῦ σιγή

Ἐσεῖς ποὺ βρήκατε τὸν ἄνθρωπό σας
κι ἔχετε ἕνα χέρι νὰ σᾶς σφίγγει τρυφερά,
ἕναν ὦμο ν᾿ ἀκουμπᾶτε τὴν πίκρα σας,
ἕνα κορμὶ νὰ ὑπερασπίζει τὴν ἔξαψή σας,

κοκκινίσατε ἄραγε γιὰ τὴν τόση εὐτυχία σας,
ἔστω καὶ μία φορά;
Εἴπατε νὰ κρατήσετε ἑνὸς λεπτοῦ σιγή
γιὰ τοὺς ἀπεγνωσμένους;

Μάτση Χατζηλαζάρου, «Ποιήματα 1944-1985», εκδ. Ίκαρος

Η Μάτση Χατζηλαζάρου αναζητούσε πάντα τις σωστές λέξεις και υπερασπιζόταν την ειλικρίνεια μέσα από το έργο της. «Είναι μια ποίηση γυναικεία, όλο παραφορά», είχε πει ο Χατζηδάκης.

«Απόψε πονάω σ’ όλες μου τις απογνώσεις

κάνει πολύ κρύο κάτω απ’ τη σκιά

της ζωής μου που γέρασε

βαθιές γουλιές οι μελαγχολίες

είναι πληρωμένοι δολοφόνοι

ας οργανωθεί πια η σφαγή

απ’ ό’τι αγαπάω ακόμα».

Κωνσταντίνος Καβάφης, «Ο έρωτας του Καβάφη», εκδ. Πηγή

Μια συλλογή ποιημάτων με τολμηρές πτυχές από τον ποιητή της μνήμης. Ο Καβάφης δεν είναι απλά και μόνο ελληνικός· το έργο του διέπεται από οικουμενικότητα. 

Στες Σκάλες

Την άτιμη την σκάλα σαν κατέβαινα,
από την πόρτα έμπαινες, και μια στιγμή
είδα το άγνωστό σου πρόσωπο και με είδες.
Έπειτα κρύφθηκα να μη με ξαναδείς, και συ
πέρασες γρήγορα το πρόσωπό σου κρύβοντας,
και χώθηκες στο άτιμο το σπίτι μέσα
όπου την ηδονή δεν θά ’βρες, καθώς δεν την βρήκα.

Κι όμως τον έρωτα που ήθελες τον είχα να σ’ τον δώσω·
τον έρωτα που ήθελα — τα μάτια σου με το ’παν
τα κουρασμένα καί ύποπτα — είχες να με τον δώσεις.
Τα σώματά μας αισθανθήκαν και γυρεύονταν·
το αίμα και το δέρμα μας ενόησαν.

Aλλά κρυφθήκαμε κ’ οι δυο μας ταραγμένοι.

Γράφει η Χριστίνα Χανιώτου

Photo Credits: dreama_project on Instagram

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top