Διαβάσαμε: Sawbones της Catherine Johnson | Πάστα Φλώρα

O δεκαεξάχρονος Έζρα ΜακΆνταμ έχει πολλή ευγνωμοσύνη μέσα του, που του δόθηκε η ευκαιρία να γίνει μαθητευόμενος χειρούργος ενός γνωστότατου γιατρού στο Λονδίνο. Οι γνώσεις του από ανθρώπινη ανατομή και οι ικανότητές του στο τραπέζι νεκροτομίας θα του δώσουν δουλειά για όλη του τη ζωή. Ωστόσο, όλα αλλάζουν όταν μια μυστηριώδης διάρρηξη στο σπίτι του δασκάλου του πυροδοτεί μια σειρά από παράξενα και άκρως ανησυχητικά γεγονότα, σχετιζόμενα με τυμβωρυχία, κλοπή πτωμάτων και…φόνο. Η δυναμική, ενθουσιώδης νεαρή Λάβντει Φιντς, κόρη του διάσημου, και πλέον νεκρού, μάγου σε τσίρκο, προσλαμβάνει τον Έζρα να τη βοηθήσει να ερευνήσει το θάνατό του, που μάλλον καθόλου τυχαίος δεν ήταν. Τα μυστήρια φέρνουν τα δύο παιδιά από το Θέατρο Εγχειρίσεων στα κατεστραμμένα Κολντμπαθ Φιλντς, από τους δρόμους του Κλέρκενγουελ στα σκοτεινά μονοπάτια της Φυλακής Νιούγκειτ, και τέλος, στην Οθωμανική Πρεσβεία, που μοιάζει να κρατά το κλειδί για όλα αυτά τα γεγονότα.


Για όσους με γνωρίζουν προσωπικά, είναι κοινώς αποδεκτό ότι κάθε ματωμένη, spooky ιστοριούλα με ενθουσιάζει σε απίστευτο βαθμό. Επίσης, είναι αρκετά γνωστό ότι από τότε που διάβασα το Sawbones, δε σταμάτησα ποτέ να το αναφέρω, αλλά αντίθετα, «υιοθέτησα» τους δύο πρωταγωνιστές, και τώρα θα τους προστατέψω με κάθε κόστος. Αυτή η μικρή ιστορία γεμάτη στροφές στην ομίχλη, μυστηριώδεις θανάτους, χειρουργικά εργαλεία και δυνατές φιλίες μου έφερε τόση χαρά και αγάπη που απλά δεν μπορώ πλέον να τη βγάλω από την καρδιά μου. Μου είναι ακόμα δύσκολο να πιστέψω πως ένα βιβλίο μόλις περίπου 200 σελίδες μου προκάλεσε τόσα διαφορετικά συναισθήματα, και με τράβηξε τόσο βαθιά στην ιστορία.

Αν γενικά δεν έχετε και το πιο γερό στομάχι, δεν θα σας το πρότεινα, γιατί έχει διάσπαρτες λεπτομερέστατες περιγραφές εγχειρίσεων στο 18ο αιώνα, καταστάσεις εξέτασης πτωμάτων και νεκροψίας, διάφορες ενδιαφέρουσες και άκρως ανατριχιαστικές ιατρικές πληροφορίες. Προσωπικά λατρεύω κάτι τέτοια, αλλά ξέρω ότι δεν είναι για όλους.

Κάτι άλλο αρκετά σημαντικό είναι ότι ένα μεγάλο μέρος του βιβλίου είναι εμπνευσμένο από το μουσείο Χαντέριαν, που είναι γεμάτο θαύματα φυσικής ιστορίας. Γενικότερα, το γράψιμο κάνει την ιστορία να μοιάζει πολύ με ταινία του Τιμ Μπάρτον, και η συγκεκριμένη αισθητική είναι από τις αγαπημένες μου, οπότε, σε συνδυασμό με την αγωνιώδη πλοκή και τους εξαιρετικούς χαρακτήρες, με γέμισε με ευτυχία.

Ακόμη, κάτι που με χαροποίησε είναι ότι παρά την πληθώρα κρίπι πραγμάτων, αυτή η ιστορία ήταν αξιοθαύμαστα γλυκούλα, γιατί είχε πρωταγωνιστές εφήβους, δυνατές πλατωνικές σχέσεις, αποδοχή για τον εαυτό και ανακάλυψη των ταλέντων, και ένα σωρό σημαντικές συζητήσεις όπως ο ρατσισμός, το πένθος, η επιλογή επαγγέλματος, η «death positivity» και η οικογένεια. Δεν ξέρω τι άλλο να πω για αυτό το βιβλίο, οπότε θα πω απλά ότι όπως και το Βιβλίο του Νεκροταφείου, για spooky ιστορία, εμπεριείχε αναπάντεχη ζεστασιά. Το προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του Τιμ Μπάρτον.

Βαθμολογία: 5/5 

Μαρία Επισκόπου

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top