5 Ταινίες του Ταραντίνο για να δεις το Σαββατοκύριακο | Πάστα Φλώρα

Το 2019 ο Ταραντίνο είχε την τιμητική του, αφού μετά από αρκετά χρόνια απουσίας του στη σκηνοθεσία δημιούργησε το Once upon a time in Hollywood. Οι εντυπώσεις που μας άφησε η ταινία ήταν αμφιλεγόμενες  απέσπασε όμως την αίγλη που άξιζε στον Ταραντίνο. Είναι ο μετρ της σκηνοθεσίας και αυτό είναι αδιαμφισβήτητο. Καμία ταινία του δεν είναι μισητή. Η κάθε μία έχει το δικό της θαυμαστή και όλες έχουν ένα δικό του χαρακτηριστικό. Όλα τα χρόνια της καριέρας του έχει δημιουργήσει έναν κολοσσό ταινιών, αποτέλεσμα του ταλέντου του.  Είναι δύσκολο να ξεχωρίσεις ποια ταινία του είναι η καλύτερη, όμως παρακάτω θα βρεις 5 σκηνοθετικά «διαμάντια» του για να δεις το Σαββατοκύριακο σου. 

  • Κill Bill (Vol. 1 & 2) (2003-2004)

Πρωταγωνίστρια και των δύο ταινιών είναι η μούσα του Ταραντίνο Ούμα Θέρμαν. Μπορεί η κάθε ταινία να βγήκε με τη διαφορά ενός έτους, όμως στην πραγματικότητα είναι σα να βλέπουμε μία. Η υπόθεση είναι σχεδόν γνωστή. Όλα ξεκίνησαν όταν η «νύφη», όντας έγκυος, δέχθηκε επίθεση την ημέρα του γάμου της από τον μέλλοντα σύζυγο και εργοδότη της, Μπιλ. Μετά από 5 χρόνια κατά τα οποία βρισκόταν σε κώμα και τη θεωρούσαν νεκρή, η «νύφη» αναστήθηκε, συνειδητοποίησε ότι έχασε το παιδί της και ορκίστηκε ότι θα εκδικηθεί όλους τους δολοφόνους που συμμετείχαν στην επίθεση που είχε γίνει εναντίον της. Βλέπουμε ένα ρεσιτάλ μονομαχίας και καράτε. Γνήσιο χαρακτηριστικό του Ταραντίνο. Εκείνο που ξεχωρίζει περισσότερο στην ταινία είναι η αριστουργηματική επιλογή της μουσικής συνοδείας που λάτρεψαν πολλοί. Το Kill Bill , μουσικά, μας προσέφερε κάποιες αξέχαστες στιγμές. Παίζοντας αναρχικά ανάμεσα στο rock n roll, to r’n’b, το rockabilly και γενικά αναπροσδιορίζοντας τα όρια μεταξύ kitsch και cool. η δράση ήταν κραυγαλέα, με φοβερές μάχες, και στάμπες αίματος παντού στην κιτρίνη φόρμα α λα Bruce Lee της Thurman. 

  • Reservoir Dogs (1992)

Η πρώτη ταινία του Ταραντίνο που βγήκε στις κινηματογραφικές αίθουσες. Δεν είναι σαν τα υπόλοιπα υπερθεάματά του, όμως αξίζει να μια θέση στο Σαββατοκύριακο αφιέρωμά σας στον Κουέντιν.  Στο ντεμπούτο του αναλύει μια ληστεία που πήγε στραβά. Η κηρία διαφοροποίηση της ταινίας αυτής με τις υπόλοιπες του είδους είναι ότι δείχνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια ταινία εγκλήματος -με τις ληστείες, τους φόνους, τα βασανιστήρια- και στο αληθινό έγκλημα. Δυνατό χαρτί της ταινίας είναι το εκπληκτικό cast, με τον κάθε ρόλο να είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του ηθοποιού. Το μαγικό είναι πως όλη η ταινία γυρίστηκε σε 35 ημέρες λόγω του μικρού προϋπολογισμού της. Φυσικά εδώ η ευφυΐα του Ταραντίνο που κατάφερε αρκετά σύντομη την κινηματογράφηση. Σε αυτό τον βοήθησε και το γεγονός πως σχεδόν όλη η ταινία γυρίστηκε στο ίδιο κτίριο.

  • Django ο Τιμωρός (2012)

Ο Ταραντίνο στο Djako κάνει μια στάση λίγο πριν τον αμερικάνικο εμφύλιο, με τον σκηνοθέτη να μετασχηματίζει την εμμονή του με τα σπαγγέτι γουέστερν σε φαντασίωση εκδίκησης για το ένοχο παρελθόν της Αμερικής με την σκλαβιά. Μια αντισυμβατική ταινία το αίμα, η στυλιζαρισμένη βία, οι exploitation αναφορές και τα λεκτικά ακροβατικά που την κάνουν απολαυστική. Η ταινία βέβαια δεν είναι καθαρόαιμο γουέστερν. Αν όμως κοιτάξει κανείς προσεχτικότερα θα βρει όλα τα συστατικά που συνθέτουν την καρδιά του γουέστερν: την καταπίεση του συστήματος, την ευτέλεια της ανθρώπινης ζωής, την αγριότητα της ανομίας που οπλίζει το χέρι του ήρωα στην εκδίκηση/αυτοδικία. Το μεγαλείο και την ευγένεια της ανδρικής φιλίας . Από σκηνοθετικής άποψης η πλανοθεσία και τα καδραρίσματα όλα είναι εξαιρετικά, όπως και ο γενικότερος, στιλιστικά τολμηρός, σχεδιασμός της παραγωγής, αλλά κάτι πρέπει να κάνει πλέον με την υπερβολική χρήση μουσικής.

  • Once upon a time in Hollywood (2019)

O QT πηγαίνει κατευθείαν στην πηγή, επισκέπτεται το Λος Άντζελες του 1969, όπου όλα αλλάζουν, όταν ο διάσημος τηλεοπτικός αστέρας Rick Dalton (Leonardo DiCaprio) και ο επί χρόνια κινηματογραφικός του «παρτενέρ», που εκτελεί χρέη κασκαντέρ, Cliff Booth (Brad Pitt) βρίσκονται σε μια βιομηχανία που δεν μπορούν πλέον να αναγνωρίσουν, ενω παράλληλα προσπαθούν να “χτίσουν” ένα όνομα για τον εαυτό τους γύρω από το χρονικό των δολοφονιών του Manson το 1969. Δεν έχει καμία σχέση με ότι έχει κάνει ο Tarantino στις προηγούμενες του ταινίες, όχι σαν θεματολογία και περιεχόμενο μόνο, αλλά και γενικότερα σαν στυλ. Είναι περιττό να πούμε φυσικά πως για μια ακόμα φορά τα πλάνα του Tarantino είναι αφοπλιστικά και νιώθεις πως είσαι μέσα στα 60s. Tα κάδρα του είναι παροιμιώδη και πάλι, φυσικά προσπαθώντας σε κάθε ένα από αυτά να δώσει κάτι στον θεατή. Δεν έχει αλλάξει ταυτότητα σε καμία περίπτωση, ωστόσο εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ταινία η οποία διαθέτει πολλά από τα στοιχεία του προς τις παλαιότερες δεκαετίες (και συγκεκριμένα εδώ στα 60s). Eνώ πραγματικά το μοντάζ του είναι εξαιρετικό, καθώς έχει πάρει μερικές σκηνές από κλασικές ταινίες και έχει προσθέσει τον Leonardo DiCaprio σε αυτές. Και δεν μπορείς καν να καταλάβεις την διαφορά.

  • Pulp Fiction (1994)

Για το τέλος έμεινε η «Βίβλος» του Ταραντίνο. Η ταινία που έχει αποκομήσει τις καλύτερες κριτικές. Χωρίς κανένα ψεγάδι με την πιο απροσδόκητη πλοκή. Το σενάριο αποτελείται από τρεις διαφορετικές ιστορίες οι οποίες ξεδιπλώνονται με άναρχη χρονολογική σειρά και ωστόσο συνδέονται μεταξύ τους. Ο γκάνγκστερ που εμπιστεύεται την γυναίκα του στο πρωτοπαλίκαρό του προκειμένου να την ψυχαγωγήσει και να την προσέχει χωρίς φυσικά να επιτρέπεται να την αγγίξει, ο πυγμάχος που συμφωνεί σε έναν βρώμικο αγώνα προκειμένου να βγάλει χρήματα, οι δύο επαγγελματίες εκτελεστές σε ένα οδοιπορικό βίας, είναι μοτίβα που έχουμε δει στην οθόνη. Ο Ταραντίνο ανέλαβε την ευθύνη της σκηνοθεσίας αυτού του φιλόδοξου και επίφοβου σεναρίου και διέπρεψε. Οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη απόλυτα ολοκληρωμένες και απαιτούν την αφοσίωσή μας προκειμένου να μην μπερδευτούμε με τα παιχνίδια του χρόνου, οι εκπλήξεις έρχονται η μία μετά την άλλη για να αποδημήσουν όλα τα κλισέ που έχουμε στο μυαλό μας. Είναι αδιαμφισβήτητα η καλύτερη ταινία του ευρηματικού μας σκηνοθέτη. Τα περιέχει όλα δράση, ψυχεδέλεια, χιούμορ και φυσικά μια γερή δόση γράνγκστερ σκηνών που δε λείπουν από καμία δημιουργία του. Σε αυτήν την επιτυχημένη του προσπάθεια συνετέλεσε ένα παλιό ελληνικό τραγούδι. Η “Mισιρλού” σε διασκευή του Ντικ Ντέηλ.

Αναστασία Σωφρόνη

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top