5+1 από τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές του Λουίς Μπονιουέλ | Πάστα Φλώρα

Έλεγε ότι έφτιαχνε ταινίες «για να ενοχλεί». Ευχαριστούσε το Θεό που ήταν άθεος. Δεν τον πείραζε να μεγαλώνει γιατί εξάλλου, «αν δεν είσαι τυρί, η ηλικία δε μετράει». Πιστός στο λόγο του, ο Λουίς Μπονιουέλ ήξερε να ενοχλεί, να γίνεται αιρετικός, να χλευάζει τη διακριτική γοητεία μιας μπουρζουαζίας και να αναζητά σκοτεινά αντικείμενα που γεννούν τον πόθο.

Γεννήθηκε στις 22 Φεβρουαρίου του 1900 στην Καλάντα της Ισπανίας, και μεγάλωσε στη Σαραγόσα. Συνδέθηκε με το κίνημα του υπερρεαλισμού ενώ εκτός από αναρχικός καλλιτέχνης, υπήρξε υποστηρικτής αναρχικών πεποιθήσεων.

Στο Hollywood δεν κατάφερε να στεριώσει αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να χαράξει τη δική του μοναδική πορεία στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Εξάλλου, το Hollywood παραήταν clean και mainstream για να αντέξει το αναρχικό του ταμπεραμέντο. Αντ’ αυτού, γύρισε ταινίες στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και το Μεξικό και συνεργάστηκε με σπουδαίους Ευρωπαίους καλλιτέχνες της εποχής όπως η Κατρίν Ντενέβ, ο Μισέλ Πικολί, η Ζαν Μορό, αλλά και ο Σαλβατόρ Νταλί

Ο Λουίς Μπονιουέλ εισήγαγε τον υπερρεαλισμό στον κινηματογράφο και δικαιώθηκε. Βραβεύτηκε με Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες, με Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας, με βραβείο Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας και BAFTA, κερδίζοντας επάξια μια θέση στο Πάνθεο των μεγαλύτερων κινηματογραφιστών του 20ου αιώνα. 

Εδώ εξερευνούμε 5+1 από τις καλύτερες κινηματογραφικές στιγμές του Λουίς Μπονιουέλ. Σαν να λέμε 5+1 καλούς λόγους να αγαπήσουμε τον υπερρεαλισμό στον κινηματογράφο.  

Un chien Andalou (Ανδαλουσιανός Σκύλος) – 1929

Ο «Ανδαλουσιανός Σκύλος» είναι μια μικρού μήκους, βωβή ταινία που αποτελεί μια από τις πιο iconic στιγμές του υπερρεαλιστικού κινηματογράφου. Και πώς να μην είναι, αφού έχει προκύψει από την καλλιτεχνική συνεργασία του Μπονιουέλ με τον Σαλβατόρ Νταλί. Στην ουσία μιλάμε για 21 λεπτά απόλυτης παράνοιας, και μάλλον για την πιο επιτυχημένη προσπάθεια του δημιουργού να προκαλέσει το κοινό του.  


La Belle du Jour (Η ωραία της ημέρας) – 1967

Μια νοικοκυρά που μην αντέχοντας την πλήξη αποφασίζει να εκδοθεί, ένας γάνγκστερ και μια Κατρίν Ντενέβ στα καλύτερά της. Και πάνω σε αυτή τη βάση (που δεν τη λες και κακή) ο Λουίς Μπονουέλ σκηνοθετεί μια από τις πιο χαρακτηριστικές ταινίες της καριέρας του. 


El ángel exterminador (Εξολοθρευτής Άγγελος) – 1962

Μεξικό. Οι αριστοκρατικοί προσκεκλημένοι μιας δεξίωσης ανακαλύπτουν ότι δεν μπορούν (για κάποιο λόγο που καλύτερα να μην τον ψάξεις γιατί άκρη δεν θα βγάλεις) να βγουν από το δωμάτιο του δείπνου. Με τη μια αλλοπρόσαλλη σκηνή να διαδέχεται την άλλη και με αποκορύφωμα τη στιγμή που μια γαλοπούλα εισβάλει στο πλατό, ο Εξολοθρευτής Άγγελος αποτελεί χαρακτηριστικότατο δείγμα Μπονιουελικής τέχνης. 


Le charme discret de la bourgeoisie (H διακριτική γοητεία της Μπουρζουαζίας) – 1972

Από τον τίτλο και μόνο καταλαβαίνεις ότι ο δημιουργός δεν τα πήγαινε και πολύ καλά με τις συμβάσεις και με οτιδήποτε bourgeois. Αυτή η ασυμβατότητα ήταν που γέννησε τη ιδέα για την εν λόγω ταινία, που δεν είναι παρά μια ωδή στη μεσοαστική Γαλλική κοινωνία των ‘70s. Πλοκή δεν υφίσταται, παρά μόνο μια παρέα μεσηλίκων αστών συνδαιτημόνων που προσπαθεί μάταια (και πάλι θα σε παροτρύνω να μην αναζητήσεις τα αίτια αυτής της ματαιότητας) να γευματίσει.


Cet Obscure Objet du Désir (Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου) – 1977

Και δεν είναι στην ουσία «το» αλλά «τα» γιατί δεν μιλάμε για ένα αλλά για δύο σκοτεινά αντικείμενα: το Bond girl Καρόλ Μπουκέ και την Ισπανίδα καλλονή Άντζελα Μολίνα. Οι δύο ηθοποιοί εναλλάσσονται στον ίδιο ρόλο, ενσαρκώνοντας την ίδια γυναίκα σε μια εμβληματική ταινία, δείγμα καθαρού υπερρεαλισμού.  


Le Journal d’une femme de chambre (Το Ημερολόγιο μιας Καμαριέρας) – 1964

Όντως, η αυστηρή φυσιογνωμία της Ζαν Μορό δεν μας προϊδεάζει για το σουρεαλισμό των 90 αυτών κινηματογραφικών λεπτών. Στην τελική όμως, τέτοιου είδους αντιφάσεις δεν είναι που συνθέτουν την πεμπτουσία του σουρεαλισμού; Με μια (όπως πάντα) εξαιρετική Ζαν Μορό να περιπλανιέται σε μια έπαυλη εκτελώντας χρέη καμαριέρας και επιδιώκοντας να ξεσκεπάσει τον ένοχο ενός ειδεχθούς εγκλήματος, έχουμε ήδη λόγους να αντέξουμε τα 90 αυτά λεπτά.

Γράφει η  Ελένη Σωτηράκου

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top