Ακούγοντας τον Ben Harper | Πάστα Φλώρα

Γράφει ο Θανάσης Πάνου

Φαντάζομαι ότι όσοι παίζουν κάποιο μουσικό όργανο, αγαπούν τα τραγούδια ή τις διασκευές που παίζονται εξ ολοκλήρου με αυτό το όργανο. Γι’ αυτό και τους αρέσουν οι καλλιτέχνες που έχουν μια παραπάνω κλάση στο παίξιμό του. Ή τέλος πάντων αυτοί που το χρησιμοποιούν διαφορετικά, που έχουν δώσει ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού τους τόσο στην δεξιοτεχνία όσο και στον ήχο τους. Συγκινεί και γαληνεύει όποιον το ακούει και τον παροτρύνει να παίξει και αυτός με τον ίδιο τρόπο, να μιμηθεί και να δημιουργήσει, να αφομοιώσει και να εξελίξει τις γνώσεις του.

Έτσι, λοιπόν, κι εγώ δέκα χρόνια τώρα παιδεύω μια κιθάρα κι όποτε τυχαίνει να ακούσω τον καθαρό ή τον βρώμικο ήχο της σε μουσικά κομμάτια, κάτι με πιάνει και ορθώνω το ανάστημά μου πάνω από ολόκληρη την γη έχοντας την σιγουριά ότι μπορώ να την κυβερνήσω και να με κυβερνήσει. Όλο το σύμπαν μου ανήκει, όλα παράγονται από εμένα, όλα εγώ τα κουλαντρίζω, τα ξεκινώ και τα τελειώνω. Ο ήχος της ακόμη και μέσα στο μυαλό μου με ανατριχιάζει, με νικάει δίχως να αντιστέκομαι, είναι η αρχή και το τέλος μου, είναι τα πάντα μέσα στο άπειρο και στο ασήμαντο τίποτα. Ένας απλός συνδυασμός από τα τάστα της μπορεί να με συντροφεύει για μέρες, ίσως για εβδομάδες, για μήνες και για χρόνια.

Μπορεί και για πάντα. Η κιθάρα είναι για μένα ό,τι θυμάμαι κι ό,τι έχω ξεχάσει. Ό,τι ήμουν και δεν ήμουν, ό,τι είμαι και δεν είμαι, ό,τι θέλω να γίνω κι ό,τι απεχθάνομαι. Είναι ό,τι αγαπώ κι ό,τι μισώ ταυτόχρονα. Είναι ό,τι με πλήγωσε κι ό,τι μ’ έκανε να κλάψω από χαρά. Η υπόστασή μου και το ανυπόστατο. Η συνείδηση και το υποσυνείδητό μου.

Κάπως έτσι νιώθω κι όταν ακούω τον Ben Harper να σκαλίζει μελωδίες πάνω στο τίμιο ξύλο του, συνοδεύοντας τις μαχαιριές των στίχων του παρέα με την φωνή του. Από τις μπαλάντες μέχρι τα πιο σκληρά τραγούδια του, όλα έχουν μια εφευρετικότητα που πηγάζει από άγνωστους και ανείπωτους δρόμους.

Ξεκίνησα να τον ακούω πριν κανά δυο χρόνια με πάθος, ύστερα τον ξέχασα τελείως ένα διάστημα, και ήρθε ξανά στο μυαλό μου πριν από μερικούς μήνες όπου ξαναθυμήθηκα τους λόγους για τους οποίους τον αγάπησα, έχοντας πάρει την απόφαση πια να τον μελετήσω και να του μοιάσω. Να παίζω κι εγώ σαν κι αυτόν με ταπεινότητα και πάθος, με τα μάτια κλειστά και τα δάχτυλα να χορεύουν σε ρυθμούς που δεν υπήρχαν μέχρι τότε, να φαντάζομαι ιστορίες με αγγέλους που έρχονται να με σώσουν όποτε θέλω να δραπετεύσω και να φύγω μακριά, να πάψω να είμαι ένας ακόμα ίσκιος.

Σε μια συνέντευξη που παρακολούθησα σχετικά πρόσφατα, έπαιζε live τα (τότε) καινούρια τραγούδια που έφτιαξαν με τους “The innocent criminals”, μόνο με μια κιθάρα. Μετά από κάτι τέτοιες στιγμές, το παίρνω απόφαση ότι είμαι ένας αρχάριος κιθαρίστας και παλεύω να ξεπεράσω τον εαυτό μου ελευθερώνοντας τα χέρια μου πάνω στον μακρύ λαιμό της. Ακούγοντας τον Ben Harper ένιωσα ευγνώμων για το γεγονός ότι δεν θα πάψουν ποτέ να υπάρχουν άνθρωποι που θα μας πάνε ένα βήμα παραπέρα σε τόπους γνωστούς ή άγνωστους για να γνωρίσουμε κάτι που δεν φανταζόμασταν ότι υπάρχει, κάτι που δεν ξέρουμε τι είναι ακριβώς αλλά μας αρέσει. Στην τέχνη οι επιδέξιοι ελιγμοί είναι γοητεία, ενθουσιασμός κι έκπληξη με απώτερο σκοπό την έκσταση και την πληρότητα.

Τον θεωρώ έναν απ’ τους σπουδαιότερους τραγουδοποιούς που έχουν αντιληφθεί τα αυτιά μου, κρατώντας πάνω από μια εικοσαετία την έντασή του σταθερή και την έμπνευσή του αστείρευτη, σε μια μουσική βιομηχανία όπως είναι η αμερικανική, που προτιμάει την εμπορικότητα της επίδειξης και σνομπάρει τον προβληματισμό και την εσωτερική διεργασία.

Όπως, μάλλον, καταλάβατε σε αυτό το κείμενο ο Ben Harper είναι η αφορμή για να εξομολογηθώ το πάθος μου για την κιθάρα και εν γένει τα τραγούδια που έχει την τιμητική της. Ο Harper είναι ένας μουσικός που λατρεύω όχι μόνο για αυτόν τον λόγο, αλλά και για την ποιητικότητα των στίχων του και γι’ αυτά που αφηγείται. Είναι ένα από τα δεκάδες alter ego μου που καταφέρνει να βάζει σε μια σειρά όσα εγώ χάνω μέσα στη σύγχυση του ονειροπαρμένου μου νου, πλησιάζοντας μ’ ένα τρίλεπτο παραμύθι όλα εκείνα που μπορούν να ειπωθούν μόνο με τα αγκάθια της αλήθειας στο λαιμό σου.

Ο Ben Harper αυτά τα αγκάθια τα έκανε πινέλα ζωγραφικής και στιγμάτισε την καρδιά και την μνήμη μας με την βαθύτερη εσωτερική μας δύναμη που ξεκλειδώνουν μόνο οι ιστορίες που κάπου μέσα τους βρισκόμαστε κι εμείς.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top