Διαβάσαμε: To Καφενείο των Τρελών | Πάστα Φλώρα

Έχουμε ακούσει για πολλά καφενεία, αλλά κατά πόσο έχουμε ακούσει για το καφενείο των τρελών;

«Το καφενείο των τρελών» είναι ένα μυθιστόρημα του ισπανού συγγραφέα Αλφάου Φελίπε. Εκδόθηκε ξανά φέτος (2020) από τις Εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

Πάμε να δούμε την περίληψη του έργου;

«Το Καφενείο των Τρελών στο Τολέδο, πόλη μαγική, μετέωρη στο χρόνο, είναι ο χώρος συγκέντρωσης των λογοτεχνικών χαρακτήρων που δεν έχουν βρει το συγγραφέα τους…

Ο Φελίπε Αλφάου, Ισπανός μετανάστης στην Αμερική, μουσικοκριτικός και φίλος του Λόρκα, που αναγκάζεται να γράψει στα αγγλικά την ισπανική ιστορία του, συχνάζει κι αυτός, καμιά φορά, μαζί με τους αποτυχημένους συγγραφείς, στο Καφενείο των Τρελών αναζητώντας χαρακτήρες για να αφηγηθεί την ιστορία τους.

Οι χαρακτήρες όμως είναι απείθαρχοι και όταν γευθούν την πραγματικότητα, αυτή τη νέα διάσταση που τους προσφέρει ο συγγραφέας, μεθούν και γυρεύουν να πλάσουν μόνοι το πρόσωπο και τη μοίρα τους.

Γιατί η πραγματικότητα, για τους χαρακτήρες, είναι ακριβώς αυτό που για τα πραγματικά όντα είναι η φαντασία: Η επαφή μαζί της, τους τρελαίνει και στον πόθο τους να την αγγίξουν δεν διστάζουν να αρπάξουν την πένα από τα χέρια του συγγραφέα τους, και να γράψουν την ιστορία τους όπως αυτοί θέλουν.

Κι αυτός, άλλοτε υποχείριο των παθών τους, κι άλλοτε εγγυητής της εσωτερικής συνέχειας της αφήγησης, αναγκάζεται να επέμβει, να αλλάξει την πλοκή, ή να υποδείξει στον αναγνώστη κάποια πτυχή που οι χαρακτήρες του αποκρύβουν».

Ποιες ήταν οι εντυπώσεις μου

«Το καφενείο των τρελών» ξεκινάει με έναν πρόλογο.

Μπαίνω στη διαδικασία να τον σχολιάσω, επειδή ήταν από τους πιο ελκυστικούς προλόγους που έχω διαβάσει.

Ωραίος, ενδιαφέρων και, το κυριότερο, προβάλλει πρωτότυπες ιδέες πλοκής. Έτσι, ήθελα πολύ να συνεχίσω την ανάγνωση από τις πρώτες κιόλας σελίδες του έργου.

Η ασυνήθιστη επικοινωνία του συγγραφέα με το κοινό είναι ένα μεγάλο θετικό στο «καφενείο των τρελών», καθώς υπάρχει αμεσότητα, παραστατικότητα και ζωντάνια.

Σου αρέσει να ψάχνεις λογική μέσα στην παραλογία; «Το καφενείο των τρελών» είναι το βιβλίο σου.

Η παραλογία υπάρχει σχεδόν σε κάθε «γωνιά» του βιβλίου, μια παραλογία εκτός και, συνάμα, εντός των προσδιορισμένων ορίων.

Ένα στοιχείο το οποίο προβάλλει τον δυναμισμό του πονήματος του Αλφάου Φελίπε είναι το γεγονός ότι οι λογοτεχνικοί του χαρακτήρες παίρνουν σάρκα και οστά.

Υπάρχει ρεαλισμός στα πάθη, υπάρχει μια αλήθεια και μια ένταση στους ανθρώπους αυτούς.

Μου άρεσε ιδιαίτερα η ωμή ειλικρίνεια του συγγραφέα σε ορισμένα σημεία, αλλά και το θάρρος του να αγγίξει διακριτικά (αλλά εύστοχα) κάποια κοινωνικά και θρησκευτικά ζητήματα.

Ο συγγραφέας με τον τρόπο του ανατρέπει στερεότυπα της εποχής που, δυστυχώς, επιβιώνουν μέχρι και σήμερα.

Η ένταση διατηρείται, μιας που τα όρια ανάμεσα σε αλήθεια και μυθοπλασία, κωμωδία και τραγωδία, είναι λεπτά.

Κάποιες ιστορίες κλείνουν κυκλικά, κάτι που μου ήγειρε το ενδιαφέρον, ώστε να συνεχίσω με τις υπόλοιπες.

Γενικά, αν έπρεπε να το χαρακτηρίσω με μία μονάχα φράση, θα έλεγα ότι «Το καφενείο των τρελών» είναι ένα όμορφα, περίεργο ανάγνωσμα.

Μέσα από τις περιγραφές του συγγραφέα, γνωρίζει ο αναγνώστης τον ισπανικό λάο και τη νοοτροπία του.

Αυτό καθιστά το έργο και κοινωνιολογικά ενδιαφέρον.

Το μόνο που συγκαταλέγω στα αρνητικά είναι η αδυναμία του βιβλίου να μου εγείρει το ενδιαφέρον κάπου στη μέση του.

Ωστόσο, σε 256 σελίδες δεν γίνεται να υφίσταται παντού «υψηλή ένταση».

Και στην περίπτωση που έχετε ήδη διαβάσει ή θα διαβάσετε «Το καφενείο των τρελών», θα σας πω και τις αγαπημένες μου ιστορίες, ώστε να κάνουμε την σύγκριση.

Οι αγαπημένες μου, λοιπόν, ήταν η πρώτη («Ταυτότητα»), η τέταρτη («Δαχτυλικά αποτυπώματα») και η έβδομη («Η νεκρόφιλη»).

Εσάς;

Βαθμολογία: 4/5

Για περισσότερες πληροφορίες:

Το Καφενείο των Τρελών


Αναστασία Τζημαγιώργη

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top