Οι δικές μου Amores Perros | Πάστα Φλώρα

Γράφει η Κατερίνα Δήμτσα

Το “Amores Perros” (“Xαμένες Αγάπες”) μπήκε στο Watch List μου μετά από πρόταση φίλου. Θυμάμαι ακόμα πολύ έντονα, αν και πέρασαν δύο χρόνια, πως για ένα δίωρο, όχι απλά δεν ξεκόλλησα το βλέμμα μου απ’ την οθόνη, αλλά πολύ πιθανόν να μην ανοιγόκλεισα καν τα βλέφαρα μου. Η ταινία με συνεπήρε σε βαθμο που λίγες το έχουν καταφέρει και σκαρφάλωσε μονομιάς στα αγαπημένα μου φιλμς.

Κάποιο απόγευμα πριν βγούμε με φίλες, αποφασίσαμε να τη δούμε όλες μαζί, μέχρι να έρθει η ώρα της εξόδου. Οι τίτλοι τέλους έπεσαν, η ώρα του ραντεβού είχε φτάσει, αλλά εμείς δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε από τη θέση μας. Ακυρώσαμε και μείναμε για κανένα πεντάωρο να συζητάμε τι ακριβώς είχαμε μόλις δει.
Κι αυτό κυρίες και κύριοι είναι το “Amores Perros”.

Η ταινία παίρνει τη μορφή ενός τρίπτυχου, μιας σύνθεσης αποτελούμενης από τρία μέρη. Αυτές οι τρείς ιστορίες αντιπροσωπεύουν τα τρία γενικά επίπεδα ζωής στην Πόλη του Μεξικού. Η πρώτη ιστορία διερευνά τη ζωή της εργατικής τάξης κι εμφανίζει μια ποιότητα ζωής που κατευθύνεται με βάση τους οικονομικούς περιορισμούς. Στη δεύτερη ιστορία μεταφερόμαστε σε μια ανώτερη τάξη ζωής που υπερβαίνει αρκετά το κατώτατο όριο του πλούτου, ενώ η τρίτη ιστορία εξετάζει τόσο την περιορισμένη φύση όσο και την εγγενή ελευθερία του κατώτερου κοινωνικού στρώματος της Πόλης του Μεξικού. Αλλά, πέρα από μια απλή παράθεση αυτών των διαφορετικών επιπέδων της κοινωνίας , η ταινία αγωνίζεται επίσης, αλληλοσυνδέοντας αυτές τις τρεις ιστορίες, να δείξει πώς τα επίπεδα της κοινωνίας είναι αλληλοεξαρτώμενα και, τελικά, αναπόσπαστα, το ένα από το άλλο.

Ο Iñárritu μας δείχνει ότι ζούμε σε έναν κόσμο στον οποίο κάθε γεγονός συνδέεται κατά κάποιο τρόπο με κάποιο άλλο. Ο μεγάλος Πολωνός σκηνοθέτης Krzysztof Kieslowski χρησιμοποιεί τέτοιες διασταυρώσεις γεγονότων για να προτείνει μια θεία παρουσία πίσω από τον ιστό των μεμονωμένων ανθρώπινων γεγονότων. Ο Iñárritu προβάλλει ως παράγοντα την τυχαιότητα: Τα πράγματα απλώς συμβαίνουν και οι άνθρωποι τυχαίνει να είναι παρόντες και να μπλέκονται στις διάφορες καταστάσεις. Δεν υπάρχει κανένα θεϊκό σχέδιο εκτός από την απογοήτευση των ανθρώπινων επιθυμιών μας. Όπως λέει η Σούζανα: “Αν θέλετε να γελάσετε ο Θεός, πείτε του τα σχέδιά σας”.

Προσπαθούσα πολύ να κατανοήσω το βασικό θέμα, καταλήγωντας πως ο σκηνοθέτης προσπαθεί να υμνήσει τα διαφορετικά είση των ανθρώπινων σχέσεων, χωρίς ωστόσο να κατακρίνει κανένα από αυτά. Σχέσεις καθημερινές, επιφανειακές, αγάπης,διαλυμένες, μίσους ή βίας, οικογενειακές, όλες παοδεικνύουν πως ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και ακόμα κι αν αποτύχουν, οι άνθρωποι συνεχίζουν να συνάπτουν νέες, ωθούμενοι από την ίδια τη ζωή.

Κι έπειτα έχουμε τη σύνδεση του ανθρώπου με τα σκυλιά, τα οποία μέσα τη σκηνοθευική ματιά του Innaritu γίνονται καθρεφτης των χαρακτήρων και της ζωής τους. Ο σκύλος του Octavio, Cofi Αγωνίζεται σε κυνομαχίες που ταυτίζονται με τον κόσμο επιβίωσης του κοινωνικά δυνατότερου στον οποίο παλεύει να τα βγάλει πέρα το αφεντικό του. Ταυτόχρονα γίνεται σύμβολο τόσο του επικύνδυνου προτύπου της κοινωνίας, όσο και της απόλυτης αφοσίωσης του Οctavio στη Suzana.

01watching-nts-slide-0FL4-videoSixteenByNineJumbo1600.jpg

O Richie είναι σκυλάκι του καναπέ, καλομαθένει και ικανοποιείται μονίμως από τη ζωή και τις ευκαιρίες της, όπως ακριβώς και η αφεντικίνα του Valeria ευρισκόμενη στην ορυφή της άδικης και άνισης αυτής κοινωνίας. Οταν παγιδεύεται κάτω από το πάτωμα του διαμερίσματος προβάλλει αλληγορικά τα παγιδευμένα συναισθήματα και όσα η “τέλεια ζωή” της Valeria την αναγκάζουν να θάψει μέσα της.

valeria-y-daniel-amores-perros-0-cke.jpg

Ο El Chivo, έχει υπό την προστασία του περιπλανώμενα σκυλιά, στα οποία βγάζει την πατρική φιγούρα που δεν μπορεί να προσφέρει στην κόρη του. Οταν υιοθετεί τον Cofi, αυτός ο σκύλος-δολοφόνος τον διδάσκει τι σημαίνει να σκοτώνεις.

images (1)

Ο σκηνοθέτης δεν διστάζει να απεικονίσει το αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων καθώς και να θίξει έμμεσα , αλλά ιδιαιτέρως έντονα, ζητήματα φύλου. Οι πατριαρχικές, συντηρητικές ιδεολογικές συμβάσεις που διατρέχουντη λατινοαμερικάνικη κοινωνία αποτυπώνονται στην κινηματογραφία , την επιμέλεια, το mise-en-scene, και μάλιστα με τη χρήση συμβολικών κανόνων τραγωδίας.Οι γυναίκες αυτής της ταινίας είναι κυρίως υποβιβασμένες σε ιδιωτικούς, οικιακούς χώρους όπου μπορούν να εκπληρώσουν τους αναπαραγωγικούς τους ρόλους. Διαδίδοντας την ιδέα ότι οι γυναίκες δεν αναμένεται να κάνουν το ίδιο με τους άνδρες, και δίνοντας έμφαση στους υποκείμενους κοινωνικούς κανόνες στο Μεξικό, οι αρσενικοί χαρακτήρες εμφανίζονται στη δημόσια σφαίρα, διατρανώνοντας συνεχώς την αρρενωπότητά τους. Οι γυναίκες είναι αισθητικά αντικείμενα για τους άνδρες. Προκειμένου να επικρατήσει η αρρενωπότητα, απαιτείται υποτακτική θηλυκότητα.

Ο ξέφρενος ρυθμός, η λοξή διάρθρωση του χρόνου και η άφθονη εκρηκτικότητα των σκηνών ίσως προκαλέσουν παραπλανητικές συγκρίσεις με τον Τάραντινο, όμως ο Iñárritu δεν παρουσιάζει μια ιστορία στυλιζαρισμένης βίας. Αντίθετα, μιλα για την καθημερινή βία της αστικής ζούγκλας, τις παγίδες της ζωής, που περιμένουν να αλλάξουν αμετάκλητα την ψεύτικη αίσθηση της ασφάλειας σε μια μοιραία στιγμή.

Στην Αμερικανική έκδοση, ο τίτλος της ταινίας μεταφράστηκε ως “Η αγάπη είναι μια σκύλα”. Ο τίτλος αυτός συνάδει με κάποιο τρόπο με την ταινία – κανένας από τους χαρακτήρες δεν καταφέρνει να βρει απροσδιόριστη ευτυχία. Βέβαια, για το σκήνοθέτη, σύμφωνα με δηλώσεις του, “Το “Amores” εκφράζει ό, τι είναι καλό για τη ζωή, ενώ το “Perros” εκφράζει την αθλια πλευρά της ζωής.” Με αυτή την έννοια, ο τίτλος θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι σημαίνει “Μερικές φορές κερδίζετε,μερικές φορές χάνετε .”

Πριν γράψω το κείμενο αποφάσισα να δω την ταινία για τρίτη φορά σε αυτή τη ζωή. Και πάλι δεν κούνησα καν το κεφάλι μου, κι αν αυτό δεν αποδεικνύει το αριστουργιματικό της υπόθεσης, τότε δεν ξέρω τι άλλο χρειάζεται. Και μια φιλική συμβουλή: Αν έχετε σκοπό να βγείτε το βράδυ και το δείτε, ακυρώστε την έξοδο από τώρα.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top