Είδαμε: Ευτυχία | Πάστα Φλώρα

Η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου έγινε πρόσφατα γνωστή για το έργο της μέσω ενός μονολόγου που επί πολλές σεζόν διαχειρίστηκε άψογα η ηθοποιός Νένα Μεντή. Ο Άγγελος Φραντζής αυτή τη φορά μεταφέρει την ιστορία της στιχουργού στη μεγάλη οθόνη και μας δίνει την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε την ιδιαίτερη πορεία της. Πρόκειται για καθαρά εμπορικό σινεμά διαθέτοντας όλα τα χαρακτηριστικά που θέλει να δει κανείς μαζί με ορισμένα κλισέ, χωρίς όμως τελικά να εμπαίζει τη νοημοσύνη του θεατή.

Η ταινία έχει δύο σκέλη με εναλλάξ αφηγήσεις, όπου στο πρώτο η ταλαντούχα Κάτια Γκουλιώνη υποδύεται την καλλιτέχνιδα στη νεαρή της ηλικία και αργότερα η Καρυφυλλιά Καραμπέτη αναλαμβάνει με εκπληκτική συνέπεια την περίοδο από το 1960 έως και τον θάνατο της το 1972. Και οι δύο ηθοποιοί φωτίζουν τον χαρακτήρα μιας γυναίκας μπροστά από την εποχή της.

Αρχικά, την παρατηρούμε ως νέα κοπέλα που ξεριζώνεται ταξιδεύοντας από το Αϊδίνι στην Αθήνα με τη μητέρα και τις δύο της κόρες. Παίρνει την απόφαση να ζήσει, όπως ορίζει η ίδια και διεκδικεί δυναμικά την ελευθερία της με οποιοδήποτε κόστος. Η δημιουργικότητα ανθίζει καθ’ όλη την διάρκεια της ζωής της, ενώ γράφει ακατάπαυστα στίχους σε χαρτοπετσέτες και κουτιά τσιγάρων. Μπλέκει με τα θεατρικά μπουλούκια, παθιάζεται με τα χαρτιά και καταλήγει να συνεργάζεται με τους μεγαλύτερους μουσικούς της εποχής της.

Βλέπουμε μια προσωπικότητα με εκρηκτικό ταπεραμέντο που ορθώνει το ανάστημα της στον τότε σκληρό και ανδροκρατούμενο χώρο της μουσικής βιομηχανίας. Βιώνει στο απόλυτο την αίσθηση της ελευθερίας, αλλά και εκείνη της ματαιότητας, όταν έρχεται αντιμέτωπη με τραγικά και καθοριστικά για την καλλιτεχνική της ωρίμανση γεγονότα. Η «Ευτυχία» ήταν άνθρωπος που βούτηξε στα πάθη του και ταυτόχρονα έγραφε πυρετωδώς, μετατρέποντας έτσι τραγωδίες σε άσματα που αναμφισβήτητα διδάσκουν, αφού είναι βγαλμένα από την ίδια τη ζωή. Πρέπει να δεχόμαστε όλες τις αντιφάσεις που αυτή περικλείει: και τις χαρές και τις απώλειες.

Η ταινία θυμίζει όμορφο, ελληνικό και γραφικό σινεμά που καλλιεργεί την ανθρώπινη προσέγγιση των πραγμάτων, αλλά και την αποδοχή της σκοτεινής μας πλευράς. Τα προσωπικά μας ελαττώματα σίγουρα καθορίζουν την τροχιά που διαγράφουμε, είναι όμως η δύναμη της ψυχής μας, αυτή που θα μας τραβά μπροστά να συνεχίσουμε.

Χριστίνα Χανιώτου

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top