Είδαμε: Ο Όσκαρ και η Θεία Ροζ | Πάστα Φλώρα

Αλόγιστα πολλές φορές  θεωρούμε δεδομένη την καθημερινή επιβίωση, εμείς οι άτρωτοι, οι αθάνατοι  άνθρωποι, που γεμάτοι ουτοπίες, ξορκίζουμε τον πιο μύχιο φόβο μας, τον θάνατο, κωφεύοντας, ευχόμενοι να μην χτυπήσει τη δική μας πόρτα.

Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που κάτι αναπάντεχο, μας φέρνει αντιμέτωπους με την τρομακτική ιδέα του επικείμενου τέλους και μας υπενθυμίζει τη θνητότητά μας;

Μια ασθένεια όπως η λευχαιμία, χτυπά τη πόρτα του δεκάχρονου Όσκαρ, ενός παιδιού, όπως όλα τα τα παιδιά, γεμάτου  ζωή και όνειρα. Ενός ανθρώπου που δεν πρόλαβε να γευτεί τις περιπέτειες  της εφηβείας, τις τρέλες της νεότητας, τις εμπειρίες της ενήλικης ζωής. Ενός παιδιού που βιώνει μια οδυνηρή πραγματικότητα, με τον πιο αισιόδοξο τρόπο.

Μαθήματα θάρρους και ελπίδας,  διδασκόμαστε από τον μικρό ήρωα που ζει τις τελευταίες του μέρες, προσπαθώντας να ζήσει όσο περισσότερο μπορεί. Με την βοήθεια της «θείας Ροζ», μιας αχτίδας αισιοδοξίας  στον γκρίζο του κόσμο, ο  Όσκαρ  τολμά να δει την κάθε του μέρα τόσο μεγάλη … όσο δέκα χρόνια ζωής! Και να καταφέρει να πεθάνει πιο μεγάλος από τον μέσο άνθρωπο.

To συγκινητικό έργο του Eric-Emmanuel Schmitt «ο Όσκαρ και η θεία ροζ», παίρνει σάρκα και οστά στο θέατρο Faust , υπό τη σκηνοθεσία του Δημήτριου Γιώτη και μας υπόσχεται μια αφήγηση που παρόλο που έχει ως αποδέκτη της  τον Θεό, στοχεύει και τις δικές μας καρδιές.  Μυώντας μας σε πανανθρώπινες ανησυχίες και αλήθειες, που μόνο ένα παιδί μπορεί να εκφράσει με τόσο ειλικρινές τρόπο.

Στον ρόλο του Όσκαρ συναντάμε τον Δημήτρη Γιώτη, να μεταπηδά σε όλες τις συναισθηματικές καταστάσεις με αξιοθαύμαστη ταχύτητα και την συμπρωταγωνίστριά του  Μαρία Αλιφέρη, ως θεία ροζ, να προσθέτει με τον δικό της τρόπο δράση και ένταση στην αφηγηματική πορεία. Το μουσικό χαλί έρχεται συχνά να συνοδεύσει τις εξιστορήσεις έκαστου, εναρμονισμένο με τη συναισθηματική του φόρτιση και το σκηνικό μας παρέχει τις κατάλληλες συνδέσεις, ώστε να αναγνωρίσουμε ένα νοσοκομειακό δωμάτιο.

Μια παράσταση που μας υπενθυμίζει  πως  ό,τι ζεις είναι εφήμερο κι ό,τι αισθάνεσαι ζει για πάντα μέσα σου. Αφήνοντας μας μια γεύση προβληματισμού. Αναλογιζόμενοι πως αν κάθε μέρα μας κατρακυλά στη λήθη της  ζωής, οφείλουμε στον εαυτό μας  να της χαρίσουμε  μια ανάμνηση διανθισμένη με συναισθήματα.

Γερονικάκη Κωνστάντια

 

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ

View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top