Είδαμε: Πάσπαργος | Πάστα Φλώρα

Με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Πάσπαργος»

Πώς είναι άραγε να φεύγεις από το σπίτι σου; Πώς είναι να σε αναγκάζουν να εγκαταλείψεις το μέρος εκείνο που έχει φιλοξενήσει και κλείσει μέσα του της αναμνήσεις, τα όνειρα, τους προβληματισμούς, τα δάκρυα, τα χαμόγελα και όλες εκείνες της ψηφίδες που συνθέτουν το «Εγώ» σου;

Υπάρχουν στιγμές που η ζωή συμπεριφέρεται σαν τον πιο απρόβλεπτο κινηματογραφιστή. Εσύ πρωταγωνιστής στο έργο όπου εκείνη επιμελείται το σενάριο και τη σκηνοθεσία.

Κάπως έτσι έξαφνα βρίσκεσαι να ακροβατείς ανάμεσα στην καθημερινότητα που διάλεξες να έχεις και εκείνη που σου «φορέθηκε» . Σαν τα αποδημητικά πουλιά που πηγαινοέρχονται διασχίζοντας τεράστιες αποστάσεις πετώντας. Μόνο που οι υποχρεωτικώς μεταναστεύοντες δε θέλησαν οι ίδιοι να κάνουν εκείνο το ταξίδι. Χωρίς να το επιλέξουν προσγειώθηκαν σε μια ακούσια νομαδική ζωή.

Μόνο που εκείνοι δε διασχίζουν τους αιθέρες, αλλά τις θάλασσες, δίχως να γνωρίζουν τι θα συμβεί μετά, ποια θα είναι η συνέχεια σε αυτή την περιπέτεια. Σε κάθε δυσκολία προσπαθούν να μένουν ενωμένοι, κάθε φορά που κάνει κρύο, που η βάρκα παλεύει με τους αέρηδες, τη βροχή, κουλουριάζονται μεταξύ τους, σαν γατάκια, προσπαθώντας να προστατέψουν ο ένας τον άλλο. Και έτσι ζεσταίνουν όχι μόνο το σώμα τους, αλλά και την ψυχή τους.

Όταν φτάνουν στη χώρα υποδοχής τίποτα δε φαίνεται να μοιάζει με αυτό που τους είχαν υποσχεθεί. Πλέον είναι ξένοι, χωρίς ταυτότητα. Φτερό στον άνεμο…

Πώς είναι άραγε να μη ξέρεις ποιος/ποια είσαι ; Πώς μοιάζει να μη σε αφήνουν να είσαι αυτός/-η που ήσουν όλον αυτό τον καιρό; Και πως συνηθίζονται τα αδιάκριτα βλέμματα, όλοι εκείνοι που αδυνατούν να σε καταλάβουν, αλλά σε κοιτάζουν με οίκτο ψιθυρίζοντας μόνο ένα δειλό «I am sorry»;

Πώς να είναι να φτιάχνεις μια νέα ζωή από το μηδέν, να προσπαθείς να ριζώσεις σε έναν τόπο που σου φαίνεται τόσο παράταιρος, απόμακρος και ασυνήθιστος. Αυτές είναι μερικές μόνο από τα ερωτηματικά που γέννησε η θεατρική παράσταση «Πάσπαργος» σε όποιον είχε την τύχη να την δει ή μάλλον σε όποιο είχε την τύχη να τη νιώσει. Επρόκειτο για μια παράσταση ποιητική, χειμαρρώδη συναισθηματικά, εύληπτη, με ολοζώντανες εικόνες και μεταφορές. Μια γροθιά στο στομάχι και την καρδιά.

Η Έφη Κιτσαντά, ο Κ. Κουτρουμπής και ο Γ. Τσάκωνας δεν θα έλεγα ότι ερμήνευσαν τρεις ακόμα ρόλους, αλλά ότι κατάφεραν να μας κάνουν να παρακολουθήσουμε μια παράσταση με την ψυχή μας, κάνοντας την να σκύψει από συγκίνηση και θυμό – θυμό γιατί ξεχνάμε εύκολα, γιατί κρυβόμαστε πίσω από την εσφαλμένη μας εντύπωση ότι κάποια πράγματα δεν μπορούν να μας αγγίξουν.

Μαθιουδάκη Μαρία

 

Πληροφορίες για την παράσταση ΕΔΩ

View Comments (0)

Leave a Reply

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top