Είδαμε: The River | Πάστα Φλώρα

Κάθε θεατρικό έργο κρύβει μέσα του τη μαγεία της αναμονής

Αναμονή για την παράσταση, για τους ηθοποιούς, για την αίσθηση, για όσα πρόκειται να ειπωθούν, για αυτό που ανταλλάσσεται επί σκηνής, αλλά και ανάμεσα στους θεατές.

Αυτές ήταν μερικές μόνο από τις σκέψεις  που πηγαινοερχόντουσαν, περπατώντας με γρήγορο βηματισμό προς το «Από Μηχανής Θέατρο». Αδημονούσα να γίνω αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας της πρώτης ελληνικής μεταφοράς του «The River», έργο του Jez Butterworth,  ενός από τους πιο σύγχρονους θεατρικούς συγγραφείς.

Λίγα λόγια για την υπόθεση:  «Μια αφέγγαρη νύχτα του Αυγούστου, όταν οι θαλασσινές πέστροφες επιστρέφουν στο ποτάμι, ένας άντρας πηγαίνει την καινούργια του αγαπημένη στο απομονωμένο εξοχικό της οικογένειάς του, το οποίο επισκέπτεται για ψάρεμα από τότε που ήταν παιδί. Μα αυτή δεν είναι η μόνη γυναίκα που έχει φέρει εδώ – και σίγουρα ούτε η τελευταία.» (περίληψη του έργου όπως παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα του θεάτρου)

Η καταβύθιση στο ποτάμι του Χρήστου Θάνου, της Μαρία Ζερβού  και της  Μελίνας Κατσακούλη ξεκίνησε ήδη από τα πρώτα λεπτά. Καθώς το κείμενο ξεδιπλωνόταν, το βίωμα ενός άλλοτε υπαρξιακού και άλλοτε πάλι αισθησιακού διαλόγου μεταξύ όχι μόνο σωμάτων, αλλά και ψυχών γινόταν ολοένα και πιο έντονο. Σαν να ήμουν και εγώ μέρος αυτής της ατέρμονης ροής του ποταμιού, της κυκλικής προσπάθειας εύρεσης του άπιαστου, εκείνου που έχει εξιδανικευτεί και πασχίζει να βρει το δρόμο του, να απεγκλωβιστεί από το λαβύρινθο της μνήμης και να πραγματωθεί. Πόσο εύκολο είναι άραγε για έναν άνθρωπο να απεμπλακεί από αυτή την αέναη αναζήτηση του απόμακρου, εκείνου που κάποτε μπορεί να γεύτηκε, αλλά έχασε. Άλλωστε αυτό το άπιαστο, το μακρινό δεν είναι που γεννά πολλές φορές τον έρωτα ; Αυτή η προσπάθεια αναβίωσης εκείνης της απύθμενης ηδονής κάθε φορά που ανακαλούσες το πρόσωπο εκείνο. Και τότε πάλι ξεκινά ένα νέο κυνήγι, ένα κυνήγι φαντασμάτων, των δικών σου φαντασμάτων…

Ίσως αυτή η ρευστότητα, αποτέλεσμα της έντονης παρουσίας του υδάτινου στοιχείου και των συναισθηματικών αναλογών, να είναι εκείνο ακριβώς το χαρακτηριστικό που σε κάνει να θέλεις να μπεις όλο και πιο βαθιά στο αίνιγμα σου προτείνεται. Ως εκ τούτου κατά τη διάρκεια του έργου με έπιανα να κρατάω την ανάσα μου, να τρέχω νοερά ψάχνοντας κάποια δική μου αφέγγαρη νύχτα, να συναισθάνομαι, να απορώ, να λυπάμαι…

Το νόημα των στίχων και οι εικόνες συχνά υπόκωφες, με κορυφαία τη στιγμή όπου ο πρωταγωνιστής περιγράφει με κάθε λεπτομέρεια την πρώτη φορά που έπιασε το πρώτο του ψάρι.  Το κείμενο απλό, αλλά πολύσημο, προσφέροντας την ίδια στιγμή στο θεατή τη δυνατότητα να προσθέσει, να αφαιρέσει, να κάνει τους δικούς τους συνειρμούς. Μετά την ολοκλήρωση του δε ένιωσα σαν ό,τι είχα δει να διαδραματίζεται μπροστά να πλαταίνει, να απλώνεται, να με κατακλύζει και να μου αποκαλύπτεται σιγά- σιγά.

Περισσότερες πληροφορίες για την παράσταση μπορείτε να βρείτε Εδώ

Μαρία Μαθιουδάκη

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top