Η κουλτούρα της γενιάς του Sin Boy | Πάστα Φλώρα

Γράφει ο Θανάσης Πάνου

Είναι από εκείνες τις φορές που θέλω πολύ να γράψω κάτι, αλλά δεν ξέρω από που να ξεκινήσω. Ένα ζήτημα που φλέγεται μέσα σου πολύ καιρό και μαζεύει κάρβουνα με την πάροδο του χρόνου για να τροφοδοτείται, είναι πολύ δύσκολο η εξωτερίκευσή του να γίνει με μια λογική αλληλουχία.

Το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ότι την κουλτούρα του καθενός δεν μπορείς να την κρίνεις αντικειμενικά (δεν καταλαβαίνω πια τη σημασία αυτής της λέξης), παρά μόνο για τον ίδιο σου τον εαυτό. Το δεύτερο που σκέφτομαι είναι ότι οι εποχές δεν αλλάζουν καθ’ αυτές, αλλά η συσκευασία που τις περιέχει. Οι άνθρωποι συμπεριφερόμαστε το ίδιο με άλλα μέσα. Μια τρίτη παράμετρος που παρεισφρέει στο μυαλό μου είναι η τέχνη και η ελευθερία της. Ο καθένας έχει το δικαίωμα να πει ότι θέλει και όπως το θέλει ειδικά μέσω της τέχνης. Ωστόσο, όταν ο λόγος του είναι ουσιαστικά κενός, τι ακριβώς προσφέρει σε μια νέα γενιά που έχει ανάγκη την ουσία περισσότερο από κάθε άλλον;

Ο Sin Boy δεν είναι ο πρώτος, ούτε ο μοναδικός, αλλά είναι το πιο τρανταχτό παράδειγμα των τελευταίων μηνών. Το περιβόητο “Μαμά” του που συγκέντρωσε δεκάδες εκατομμύρια προβολές στο διαδίκτυο, έχει προκαλέσει και πολλές αντιδράσεις στο ένθερμο άμεσο κοινό, άλλα και προβληματισμό στον πιο αποστασιοποιημένο κόσμο.

Αναρωτιέται κανείς, ένα τραγούδι με πολύ απλό πιασάρικο ρυθμό, με ακατάλυπτους στίχους και άρθρωση, τι μπορεί να προσφέρει στον ακροατή πέρα από μια παροδική ευχαρίστηση. Δεν προσπαθώ να συγκρίνω, ούτε να κρίνω τίποτα και κανέναν, απλά κάνω μια προσπάθεια να καταλάβω που βγάζουν όλα αυτά, τι προσφέρουν και που ακριβώς αποσκοπούν. Ένα τραγούδι δεν αποσκοπεί απαραίτητα και άμεσα κάπου, ωστόσο αφηγείται μια ιστορία, παίρνει κομμάτια από όλες τις αισθήσεις του καλλιτέχνη και τις αραδιάζει σε ένα αφήγημα με αρχή, μέση και τέλος. Κάτι τέτοιο, όμως, φαίνεται να λείπει σε τέτοιου τύπου τραγούδια. Δεν κάνουν καμία προσπάθεια συναισθηματικής καταβύθισης και προβάλουν ένα πρότυπο δήθεν ανωτερότητας και αλητείας που γοητεύει το νεανικό κοινό, χωρίς όμως να τολμά να αγγίξει ευαίσθητες χορδές και ερωτηματικά. Σαφώς, δεν υπονοώ πως όλα τα τραγούδια θα έπρεπε να είναι έτσι, αλλά τουλάχιστον θα μπορούσαν να έχουν ένα νόημα, έναν νεανικό προβληματισμό ειπωμένο απλά χωρίς φιοριτούρες.

Ένα ακόμη ζήτημα στην εμπορευματοποιημένη μουσική των τελευταίων ετών είναι η αποκλειστική χρησιμοποίηση της τεχνολογίας στην ενορχήστρωση και εγγραφή των κομματιών. Παρ’ ότι αποτελεί ένα σπουδαίο εύρημα, κυρίως για την καθημερινή μας ζωή, στη μουσική και γενικότερα στη τέχνη είναι κατά την γνώμη μου η εύκολη λύση. Έτοιμοι ρυθμοί, έτοιμες βάσεις συγχορδιών, έτοιμα εφέ, που βοηθούν να γραφτεί ένα τραγούδι χωρίς καμία ιδιαίτερη μουσική γνώση και κατά συνέπεια χωρίς μουσική αντίληψη, δίχως την αναζήτηση και την έμπνευση που γεννούν κάτι μοναδικό. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τα περισσότερα τραγούδια να μοιάζουν μεταξύ τους και να ξεχωρίζουν για ελάχιστους λόγους. Επίσης, η -όλο και μεγαλύτερη- έλλειψη των φυσικών ήχων των μουσικών οργάνων στην μοντέρνα μουσική προκαλεί μια έντονη ανησυχία σχετικά με τα επόμενα στάδια της μουσικής βιομηχανίας, αλλά και της μουσικής παιδείας που θα αποκομίσουν οι επόμενες γενιές.

Για να τονίσουμε κι αυτό που είπαμε στην αρχή, ο κάθε άνθρωπος ζει την δική του ζωή με τα δικά του ερεθίσματα, τις δικές του αντιλήψεις και την δική του έκφραση σε αυτό που κάνει. Ωστόσο, όταν ένα τόσο μεγάλο μέρος της νέας γενιάς (και όχι μόνο) στρέφει το βλέμμα σε ένα γρήγορο κι εύκολο τέχνασμα που φαίνεται να μην έχει να προσφέρει τίποτα ούτε στην εξέλιξή της, ούτε στην τέχνη εν γένει, οφείλουμε να προβληματιστούμε και να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε το γεγονός με ψυχραιμία κι από απόσταση σεβόμενοι την αρέσκεια ενός μεγάλου μέρους του κοινού.

Η άποψη αυτή δεν είναι απόλυτη, είναι καθαρά υποκειμενική. Και το τελευταίο πράγμα που επιθυμούμε είναι μια δήθεν αυστηρή κριτική σε κάτι που ίσως να μην καταλαβαίνουμε. Αυτό που προσπαθούμε να αναρωτηθούμε είναι το τι προσφέρει αυτή η μορφή τέχνης και το τι ακριβώς θέλει να πει αυτή η γενιά και η κουλτούρα της μέσα από αυτά τα τραγούδια.

Κάτι που δεν μας αρέσει είναι εξίσου σημαντικό με κάτι που μας συγκινεί. Ο προβληματισμός πάνω σε αυτό, βοηθάει τον κάθε άνθρωπο να θεμελιώσει ακόμα πιο γερά την προσωπική του αισθητική, σεβόμενος το διαφορετικό που πάντα θα υπάρχει.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top