Now Reading
Ηλεκτρικά και λαϊκά | Πάστα Φλώρα

Ηλεκτρικά και λαϊκά | Πάστα Φλώρα

Ηλεκτρικά και λαϊκά

  Στις περισσότερες συζητήσεις που κάνουμε με φίλους τώρα τελευταία καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει πιο σημαντική χρονική περίοδος για έναν άνθρωπο από αυτή της παιδικής του ηλικίας. Εκεί καθορίζονται τα πάντα. Είμαστε τόσο εύθραυστοι μπροστά στα γεγονότα της ζωής που κάθε τι που συμβαίνει καταγράφεται στο συνειδητό ή υποσυνείδητό μας ανεξίτηλα. Τα πρώτα μας ερεθίσματα είναι αυτά που δεν ξεχνιούνται με τίποτα, είναι οι πηγές τις νοσταλγίας ή των ψυχικών τραυμάτων μας, ο μπούσουλας για όσα θα ακολουθήσουν.

  Νομίζω πως όλοι θυμόμαστε τις πρώτες μουσικές μας επιρροές, τα πρώτα τραγούδια που μας συγκίνησαν, τους πρώτους στίχους που μάθαμε, τις πρώτες λέξεις που προσπαθήσαμε να τραγουδήσουμε. Ακόμα κι αν μερικές εμπειρίες ξεχαστούν και σβήσουν από τη μνήμη μας, η μουσική των παιδικών μας χρόνων μένει χαραγμένη στα θεμέλια της ύπαρξης όπως οι μυρωδιές που τρυπούν τη μύτη μας και μας θυμίζουν τόπους, ανθρώπους και χρόνους. Από μικρά παιδιά, η μουσική μας κοιμίζει, μας ξυπνά, μας ξεσηκώνει, ομορφαίνει τις μέρες και τις νύχτες μας.

  Πλέον η ελληνική λαϊκή, ρεμπέτικη, έντεχνη, εναλλακτική και ροκ μουσική έχει κατακτήσει για τα καλά την καρδιά μου, όπως έκανε κι από τα πρώτα χρόνια που θυμάμαι τον εαυτό μου. Παρ’ ότι αργότερα την απαρνήθηκα για μερικά χρόνια προσφέροντας το πάθος μου στην ηλεκτρική κιθάρα και στους hard rock ήχους των AC/DC, των Guns ‘n’ Roses, των Scorpions και πολλών άλλων, ήταν η αφετηρία και τελικά η κατάληξή μου σήμερα. Ωστόσο όσα άκουσα, γεύτηκα και μαγεύτηκα από αυτά δεν δραπέτευσαν ούτε από τη μνήμη, ούτε από τον κατάλογο των αγαπημένων μου ακουσμάτων.

  Νιώθω κατά κάποιο τρόπο τυχερός που δεν μετάνιωσα ποτέ για καμία από τις μουσικές που άκουσα και λάτρεψα. Όταν ήμουν πολύ μικρός (ούτε τα δέκα δεν είχα πατήσει ακόμα), με συγκινούσαν τα έντεχνα και λαϊκά που τραγουδούσε ο πατέρας μου και που προσπαθούσα κι εγώ να μάθω και να τραγουδήσω. Θυμάμαι να ακούω τις ερωτικές ιστορίες τους και να με συνεπαίρνουν σαν να τις είχα ζήσει κι εγώ. Σαν να ήξερα πως στο μέλλον θα ήταν η αλήθεια μου. Γράφοντας αυτά τα λόγια συνειδητοποιώ ότι από μικρό παιδί, τελικά, είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στα πονεμένα τραγούδια, σ’ αυτά που σε μαχαιρώνουν και σε ζεσταίνουν. Δεν ξέρω κατά πόσο είμαστε ένα εντελώς άγραφο χαρτί όταν γεννιόμαστε. Μάλλον τα γονίδια παίζουν κι αυτά το ρόλο τους σ’ αυτό που είμαστε και γινόμαστε.

  Στις τελευταίες τάξεις του δημοτικού, αλλά και στο γυμνάσιο, λόγω και τις έναρξης της ενασχόλησης με την κιθάρα και συγκεκριμένα με την ηλεκτρική, η ελληνική μουσική έπαιξε δευτερεύοντα ρόλο στη ζωή μου. Τα μεγαθήρια της rock, hard rock και rock ‘n’ roll σκηνής έπαιρναν σάρκα και οστά στο παιδικό μου δωμάτιο. Χοροπηδούσα όπως ο Angus Young, τραγουδούσα όπως ο Axel Rose, φορούσα μπλουζάκια με στάμπες ροκ συγκροτημάτων, ονειρευόμουν να γεμίσω κι εγώ το γήπεδο του River Plate με χιλιάδες κόσμο. Μέχρι που τον Σεπτέμβρη του 2013 οι Scorpions ήρθαν στην Αθήνα στο θέατρο του Λυκαβηττού και παραχώρησαν τρεις συναυλίες για το MTV Unplugged. Πήγαμε με τους γονείς μου στην δεύτερη και ζήσαμε κι οι τρεις μια από τις πιο σπουδαίες μουσικές βραδιές. Για μένα ήταν και είναι η καλύτερη συναυλία που έχω παρευρεθεί. Αυτό ήταν. Ονειρευόμουν πια να έρθει η μέρα που θα παίξω κι εγώ το “Holiday” μπροστά σε τόσο κι άλλο τόσο κόσμο.

  Παράλληλα άκουγα κι έπαιζα Αλκίνοο Ιωαννίδη, μετά ήρθε ο Μίλτος Πασχαλίδης και λίγο αργότερα ο Σωκράτης Μάλαμας. Τα όνειρα δεν είχαν σκοπό να με αφήσουν ήσυχο και δεν με άφησαν ποτέ. Δεν έχω παράπονο.

  Μια εύλογη κι απόλυτα δικαιολογημένη ερώτηση είναι “γιατί μας τα λες όλα αυτά;”. Για δύο λόγους: α) Όπως έγραψα και πιο πάνω, δεν μετάνιωσα ποτέ για καμία μουσική που άκουσα κι αγάπησα. Το ότι άκουγα το ένα δεν σημαίνει ότι δεν αγαπούσα το άλλο. Απ’ όποια “σχολή” κι αν πέρασα κέρδισα μόνο εμπειρίες και θετικά πράγματα. Μου πρόσφερε η κάθε μία κάτι διαφορετικό και β) Κατάλαβα τις τελευταίες μέρες ότι οι αναμνήσεις είναι πονηρές και σκανταλιάρικες. Είναι παιδιά που τα βάζεις αναγκαστικά για μεσημεριανό ύπνο και μόλις η ώρα περάσει σηκώνονται και θέλουν να παίξουν. Σε καλούν να χορέψεις στο ρυθμό τους κι εσύ δεν μπορείς να αρνηθείς γιατί απλά τα αγαπάς. Και στο τέλος δεν μπορείς να καταλάβεις ποιος από τους δυο σας είχε περισσότερο ανάγκη το παιχνίδι. Εσύ ή αυτά;

  Το έχουμε ξαναπεί και θα το ξαναλέμε κάθε φορά, πως στην τέχνη δεν χωράνε στρατόπεδα, τάγματα και μετερίζια. Όλη μαζί σου προσφέρει δώρα και σε μαθαίνει τι αγαπάς και τι όχι. Σε οδηγεί σε αυτό που είσαι, σ’ αυτό που θες να γίνεις, στα όνειρα που σου ανήκουν.

Θανάσης Πάνου

See Also
What's Your Reaction?
Excited
0
Happy
0
In Love
0
Not Sure
0
Silly
0
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top