Joe Cocker: Σκέψεις για μια ιδιαίτερη μπλουζ-ροκ φωνή | Πάστα Φλώρα

Δε θυμάμαι με βεβαιότητα πότε άκουσα για πρώτη φορά τραγούδι του Joe Cocker. Πάντως αυτό που μπορώ να δηλώσω με σιγουριά είναι πως  ο μπαμπάς μου ήταν αυτός που μου τον σύστησε.

Απότομος άνθρωπος  μεν,  ρομαντικός με αγάπη για τη μουσική δε.

Η βαθιά φωνή του Joe Cocker και το ιδιαίτερο γρέζι του δε με άφησαν ασυγκίνητη. Θυμάμαι τον εαυτό μου να έρχεται αντιμέτωπος με μια δεξαμενή τρυφερών συναισθημάτων, μια  γλυκιά μελαγχολία και την επιθυμία συναισθηματικής απόδρασης από το εδώ και τώρα. 

Ο Άγγλος μουσικός και τραγουδιστής σημάδεψε την παγκόσμια μουσική σκηνή. Γεννήθηκε το 1944 και πέθανε το 2014. Την πρώτη live εμφάνισή του έκανε στα 12 χρόνια του με τον αδελφό του και την blues μπάντα του.  Όλα αυτά τα χρόνια ερμήνευσε μοναδικά τόσο δικά του τραγούδια όσο και διασκευές, και συνεργάστηκε με μεγάλα ονόματα της μουσικής. Ήταν υποψήφιος για πολλά βραβεία και μάλιστα κατάφερε να κερδίσει ορισμένα από αυτά.

Τους καλλιτέχνες, όμως, τους γνωρίζουμε πληρέστερα μέσα από το έργο τους και όχι διαβάζοντας μόνο βιογραφικά στοιχεία. Η καλλιτεχνική τους παραγωγή δηλώνει πολλά για τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουν να αντιμετωπίζουν την ζωή.

Ο καθένας  φυσικά από εμάς σχηματίζει διαφορετική εικόνα για τους καλλιτέχνες προσεγγίζοντας με το δικό του τρόπο, το έργο τους.

Ακολουθούν σκέψεις μου για ορισμένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια που έχει ερμηνεύσει ο Joe Cocker. 

Η λίστα ξεκινά με το “Ain’t no Sunshine”.

Ένα τραγούδι που δομείται γύρω από την αντίθεση φως και σκοτάδι.  Το φως είναι συνυφασμένο με τη ζωή, την αισιοδοξία, την αρμονία και τη χαρά. Στο φως νιώθουμε δυνατοί και άτρωτοι.

Το σκοτάδι, από την άλλη, έχει συνδεθεί με τον πόνο, τη μοναξιά, τη θλίψη. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί άνθρωποι το φοβούνται. Στο σκοτάδι χάνουμε τον έλεγχο του εαυτού μας και ερχόμαστε αντιμέτωποι με τον αποχωρισμό. Δεν ξέρουμε αν θα αντικρίσουμε ξανά τον κόσμο με τη μορφή που μας ήταν οικείος.

Με τον αποχωρισμό έρχεται αντιμέτωπος και ο ερμηνευτής, ο οποίος χάνοντας την αγαπημένη του, χάνει τον κόσμο ολόκληρο, και παραδίδεται στο σκοτάδι, στο άγνωστο, στον πόνο. Τη φωνή του Joe Cocker πλαισιώνουν εύστοχα γυναικεία φωνητικά. 

Σειρά έχει το “N’ oubliez Jamais”.

Με αυτό το τραγούδι ανοίγεται ένα διαλογικό παράθυρο ανάμεσα στον κόσμο των ενηλίκων και τον κόσμο των παιδιών.

Πρόκειται για δύο κόσμους εντελώς διαφορετικούς. Τα παιδιά υπηρετούν τη φαντασία. Έχουν την ανάγκη διαφωνίας, της αντίδρασης στα όρια και του επαναπροσδιορισμού των κανόνων, όπως μας ενημερώνει ο καλλιτέχνης. Συμπεριφορές αναγκαίες στην προσπάθειά τους να αναζητήσουν τη θέση στον άγνωστο ως τώρα για αυτούς κόσμο.

Δεν είναι τυχαίο πως η συμβουλή που διατυπώνεται είναι «τραγούδησε το δικό σου τραγούδι». Προτρέπονται τα παιδιά να ψάξουν τα όρια του εαυτού τους και σαν μαέστροι να ελέγχουν τα ίδια τη ζωή τους.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφέρω το τραγούδι “I who have nothing”.

Μια κατάθεση ψυχής, μια ένδειξη τρωτότητας, μια κραυγή απελπισίας; Πώς ορίζεται άραγε το τίποτα και το πάντα σε μία σχέση;

Ο ερμηνευτής ισχυρίζεται πως δε διαθέτει τίποτα σημαντικό για την κοπέλα για την οποία τραγουδά. Μόνο λατρεία και αγάπη. Αντίθετα, ο αντίζηλός του είναι σε θέση να ικανοποιήσει κάθε υλική επιθυμία της συντρόφου του.

Ποιος διαθέτει σε αυτή την περίπτωση, λοιπόν, τα πάντα και ποιος δεν έχει τίποτα; Εκείνος που προσφέρει πολυτέλειες ή εκείνος που παρέχει αγάπη άνευ όρων; Τι είναι αυτό που ψάχνουμε από τους άλλους; Είναι, άραγε, σωστά τα κριτήρια με τα οποία διαλέγουμε τους συντρόφους μας κατά την αναζήτηση της ευτυχίας μας;

Συνεχίζω με το “My father’s son” στο οποίο γίνεται μία ξεκάθαρη αναφορά σε ένα από τα πρωταρχικά αντικείμενα της ζωής μας, τον πατέρα.

Ο πατέρας, σύμφωνα με ορισμένους, έρχεται να «σπάσει» και να διανθίσει την αρχική σχέση μάνας-παιδιού. Είναι εκείνος που θέτει τα όρια και επιβάλλει την απαγόρευση της αιμομιξίας προετοιμάζοντας το παιδί για τη μετάβαση στην κοινωνία.

Αυτόν μας παρουσιάζει και ο καλλιτέχνης. Ο τραγουδιστής ζει, όπως έζησε ο πατέρας του. Και τώρα καλείται να διαχειριστεί μία κατάσταση στην οποία αναμετρώνται η λογική με τα συναισθήματα και τη διαίσθηση. Αμφιταλαντεύεται…Αν και συνειδητοποιεί πως πρέπει να φύγει, αδυνατεί να κάνει αυτή τη σκέψη πράξη.

Και κλείνω με το “Summer in the City”.

Tο συγκεκριμένο τραγούδι περιγράφει μια εικόνα οικεία σε πολλούς κατοίκους μεγαλουπόλεων.

Αρκετοί έχουν αναγκαστεί να παραμείνουν σε ένα μεγάλο αστικό κέντρο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες εξαιτίας εργασιακών ή άλλων υποχρεώσεων. Το καλοκαίρι στην πόλη σημαίνει ζέστη, ιδρώτας, νεύρα, άδειοι δρόμοι, άνθρωποι εξαντλημένοι…Κατάσταση όχι και τόσο ελκυστική.

Ωστόσο, ο Joe Cocker έρχεται να μας ανεβάσει τη διάθεση. Μας υπενθυμίζει πως οι καλοκαιρινές νύχτες στην πόλη έχουν ενδιαφέρον. Αποτελούν ευκαιρία για διασκέδαση, χορό, γνωριμίες και φλερτ.

Με λίγα λόγια είναι το αντίδοτο στη μιζέρια της ημέρας, ένα διάλειμμα από τη ρουτίνα, μια ανάσα ψυχικής και κοινωνικής δροσιάς. Μας τραγουδά πως το καλοκαίρι στην πόλη έχει γοητεία για όσους μπορούν να τη δουν και να τη διαχειριστούν.

Παναγιώτα Καναβούρα

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top