Κάποιες από τις αναμνήσεις πονάνε | Πάστα Φλώρα

Και αναρωτιέμαι, δε θα δούμε ποτέ ακόμα και στο πιο φωτεινό πρόσωπο που στέκει με αυτό το κλασικό αρχαϊκό μειδίαμα κάτι ανησυχητικό; Και ναι! Είναι αυτές οι αναμνήσεις από γεγονότα που ευχόσουν να μην σου έχουν συμβεί, γιατί όσο περισσότερο ξεπροβάλλουν τόσο μεγαλύτερος φαντάζει και ο πόνος.

Μέχρι και το ακίνητο μέτωπο άρχισε να γεμίζει με κηλίδες αίματος. Αναβλύζουν τα παλιά οδηνυρά συμβάντα. Όλα άρχισαν να παίρνουν μια μορφή και θέλουν να απλωθούν. Όποια κρυφή ανάμνηση – δεν άντεξε να παραμείνει σιώπηλη. Θέλησε να ξεδιπλωθεί. Και είναι η ψυχή που ασφυκτιά και από τις πληγές θέλησε να αναβλύσει αίμα.

Και είναι δύσκολο να καθαρίσει κάποιος αυτές τις αναμνήσεις. Μένουν ανεξίτηλες στον κρόταφο γιατί θέλουν να χαραχτούν μια για πάντα. Είναι και το παρελθόν που επιμένει και σε πηγαίνει όλο και πιο πίσω στο χρόνο.

Και πίσω από τα παραπετάσματα δεν αργούν να φανούν όλες οι σκέψεις. Ίσως και αυτές ήρθαν για ένα αργό, βασανιστικό ταξίδι ώστε να μείνουν. Είναι τόσο ταραχώδεις που θέλουν να επιμείνουν. Και για αυτό δεν λένε στην κουρτίνα να κλείσει. Θέλουν να συμπορευτούν σε αυτήν την περιπλάνηση.

Και είναι τόσο ήρεμο το πρόσωπο. Ποιος ξέρει τι μπορεί να σκέφτεται. Δεν μας εκδηλώνεται με κάποια έκφραση. Θέλει να τα κρατήσει όλα μέσα της και να παραμείνει στάσιμη, περιτριγυρισμένη από τις σκέψεις της που ίσως για μια ζωή να την βασανίζουν.

Άφησε την μνήμη να μείνει ξανά. Εσύ που πόνεσες και λύγισες, αναπολείς τώρα μόνη, στο πρεβάζι. Περιμένεις σάμπως κάτι αλλάξει. Και κάποια στιγμή στο παρελθόν ζούσες σε ένα όμορφο παραμύθι και δεν βίωνες τον πόνο.

Ήρθε όμως και εκείνη η στιγμή που οι αναμνήσεις σε πόνεσαν παραπάνω από το συνηθισμένο. Βρέθηκες σε μιαν ευάλωτη στιγμή. Και για αυτό κλείστηκες στον εαυτό σου σαν να μην υπάρχει αύριο. Στο τέλος όμως όλα θα πάνε καλά.

Ίσως όλη αυτή η θλίψη να είναι πολύ ισχυρή για να σταματήσει. Κάποια στιγμή όμως η καρδιά θα λάμψει και θα αρχίσει να φωτίζει το σκοτάδι.


(Το έργο είναι του Rene Magritte, με τον τίτλο «Η μνήμη», χρονολογείται το 1948, είναι λάδι σε καμβά, διαστάσεων 60 x 50 εκ. Και ανήκει στην πολιτιστική κληρονομιά της Γαλλικής Κοινότητας του Βελγίου)

Αθηνά Γεωργακοπούλου

See Also
© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top