Marion Cotillard | Πάστα Φλώρα

Πολλοί την θεωρούν ως την επιτομή της γαλλικής φινέτσας ενώ τα γαλλικά μέσα αναφέρονται σε εκείνη ως «Η Γαλλίδα γοργόνα» ή «Η Γαλλίδα Σειρήνα» ως ένας άλλος μύθος της υποκριτικής. Ηθοποιός, μουσικός, στιχουργός, εν δυνάμει τραγουδίστρια και θερμή ακτιβίστρια, ο λόγος για την Marion Cotillard, μια από τις πιο ταλαντούχες, όμορφες και εργατικές καλλιτέχνιδες της γενιάς της. 

Γεννημένη τον Σεπτέμβριο του 1975, μεγάλωσε σε μια περιοχή λίγο πιο νοτιοανατολικά εκτός του Παρισιού μέσα σε ένα καλλιτεχνικό περιβάλλον το οποίο όχι απλώς άσκησε επιρροή πάνω της αλλά είχε φροντίσει να της περάσει το καλλιτεχνικό μικρόβιο πριν καν γεννηθεί. Τόσο ο πατέρας της όσο και η μητέρα της ήταν ηθοποιοί και μετέπειτα δάσκαλοι υποκριτικής ενώ ο πατέρας της ήταν πρώην μίμος και καθηγητής σκηνοθεσίας. Στα 19 της μετακομίζει στην πόλη του φωτός για να κυνηγήσει το όνειρό της αφότου ολοκλήρωσε τις πρώτες της υποκριτικές της σπουδές, τις οποίες ξεκίνησε μόλις στα 15.    

Έχοντας πάρει μια γεύση από το σανίδι παίζοντας ήδη από παιδί μικρούς ρόλους στα έργα του πατέρα της και ως νεαρή ενήλικας σε τηλεοπτικές σειρές όπως το Highlander και το Extreme Limite, η καριέρα της ως ηθοποιός του κινηματογράφου ξεκίνησε κάπου στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Ξεκίνησε με μικρούς αλλά αξιέπαινους ρόλους και το 1997 παίρνει το πρώτο διαπιστευτήριο του ταλέντου της, ένα βραβείο από το γαλλικό φεστιβάλ Rencontres Cinématographiques d’Istres για τον ρόλο μιας νεαρής φυλακισμένης σε μια ταινία μικρού μήκους. Όλα αυτά ως το 1998, όπου καταλαμβάνει τον πρώτο της ρόλο σε ταινία μεγάλης παραγωγής, το Taxi του Gerard Pires και κερδίζει όχι μόνο την προσοχή αλλά και την πρώτη της υποψηφιότητα για βραβείο Cesar. Ακολουθούν δύο sequels της ταινίας και στο ενδιάμεσο άλλοι ρόλοι που της χαρίζουν νέα βραβεία και μια δεύτερη υποψηφιότητα για Cesar, όπως το Les jolies choses.


Το 2003, ενσαρκώνει την Sophie Kowalsky στην dark ρομαντική κομεντί του Yann Samuell «Αγάπα με αν τολμάς» (Love me if you dare/Cap ou pas Cap), η οποία γίνεται μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του νεότερου γαλλικού κινηματογράφου ώστε να θεωρηθεί cult στο εξωτερικό εκτοξεύοντας την Cotillard στην καταξίωση και ανοίγοντας τον δρόμο για νέα, μεγαλύτερα εγχειρήματα και πλέον εκτός Γαλλίας. Εκεί γνωρίζει και τον μελλοντικό της σύντροφο και συμπρωταγωνιστή της Guillaume Canet, όπου το 2007 ξανασυναντιούνται για να σμίξουν και να αποκτήσουν αργότερα και δύο παιδιά. Την ίδια χρονιά με το «Αγάπα με αν τολμάς», πρωταγωνιστεί στην πρώτη της χολιγουντιανή παραγωγή, το Big Fish του Tim Burton δίπλα σε ονόματα όπως η Helena Bohnam Carter, τον Ewan McCregor και πολλούς άλλους. 

Ακολουθούν κι άλλες ταινίες ανάμεσα τους το The Good Year του Ridley Scott πλάι στον Russell Crowe αλλά και το A very long engagement, ο οποίο και της χαρίζει την πρώτη της νίκη στα Cezar στην κατηγορία Β’ Γυναικείου Ρόλου μέχρι το 2007, την χρονιά- ορόσημο της καριέρας της. 


Το 2007, ο σκηνοθέτης Olivier Dahan την επιλέγει χωρίς καν να την έχει γνωρίσει για να ενσαρκώσει τον ρόλο της θρυλικής γαλλίδας τραγουδίστριας, Edith Piaf στην ταινία του  La vie en rose. Όπως ο ίδιος δήλωσε, την επέλεξε καθώς τα μάτια της του θύμιζαν εκείνη και η ικανότητα της να τραγουδάει αποτέλεσε ένα μεγάλο πλεονέκτημα στα ήδη υπάρχοντα, αν και η μουσική της ταινίας στο μεγαλύτερο κομμάτι της αποτελείται από τα τραγούδια της Piaf. Η ταινία κέρδισε εξ ολοκλήρου κοινό και κριτικούς, με μερικούς να δηλώνουν πως η Piaf μετενσαρκώθηκε για μια ακόμη εμφάνιση μέσω της ερμηνείας της Cotillard. Πέρα από τα 86 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως που έφερε σε εισπράξεις και σχεδόν 4 φορές περισσότερο από το budget της, τα 5 εκατομμύρια εισιτήρια που έκοψε μόνο στη Γαλλία και τα 15 λεπτά όρθιου χειροκροτήματος στην πρεμιέρα της ταινίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών του Βερολίνου, η ταινία της χάρισε τη νίκη του όσκαρ της καλύτερης ηθοποιού μαζί με τα αντίστοιχα βραβεία  César, Lumière, BAFTA και τη Χρυσή Σφαίρα. Στην τελετή των César, ο Alain Delon ήταν εκείνος που της παρέδωσε το βραβείο εξυμνώντας τόσο την ερμηνεία της όσο και το ταλέντο της.  

Είναι μόλις η δεύτερη γυναίκα ηθοποιός μετά τη Sophia Loren στην Ατιμασμένη (1960) και τους άνδρες Roberto Begnini στο La Vita E Bella (1997) και τον Robert DeNiro στον Νονό νο2 (1974), η οποία κερδίζει όσκαρ ερμηνείας σε μη αγγλόφωνο ρόλο. Μάλιστα, είναι η πρώτη γυναίκα, η οποία κέρδισε ταυτόχρονα Όσκαρ και Cezar για τον ίδιο ρόλο, κάτι που είχε πετύχει μόνο ο Adrien Brody στον Πιανίστα. Είναι μόλις η δεύτερη γαλλίδα ηθοποιός που κερδίζει το όσκαρ καλύτερης ερμηνείας και η τρίτη στη σειρά νικήτρια γαλλόφωνη ηθοποιός στην ίδια κατηγορία βραβείων μετά την Simone Signoret και την Juilette Binoche.

Ακολούθησε η καταξίωση, η αναγνώριση και πολλές ακόμη ταινίες να προστίθενται στο βιογραφικό της όπως τα Public Enemies, Nine, Inception, Midnight In Paris, Contagion ή το The Dark Knight Rises.

Το 2013, ενσαρκώνει τον πρώτο της κεντρικό ρόλο σε Αμερικάνικη παραγωγή, εκείνον της Ewa Cybulska στην ταινία The Immigrant κερδίζοντας για μια ακόμη φορά κοινό και κριτικούς όπως και πολλά βραβεία. Με την ερμηνεία της στο Deux jour, une nuit των αδερφών Dardanne την επόμενη χρονιά, κερδίζει και την δεύτερη υποψηφιότητα της για όσκαρ. Πέρα από εξαιρετική ηθοποιός, είναι και μια μάχιμη περιβαλλοντική ακτιβίστρια συμμετέχοντας σε καμπάνιες και δράσεις οργανισμών όπως η Greenpeace, στην οποία είναι μέλος και εκπρόσωπος από το 2001.

Σύμβολο ομορφιάς και φινέτσας εντός και εκτός του γαλλικού χώρου, χαρακτηρίστηκε από έναν δημοσιογράφο ως η καλύτερη «βουβή» ηθοποιός της εποχής μας εξαιτίας της ικανότητας της να εκφράζεται και να δείχνει τα συναισθήματα της on camera μόνο με τα μάτια ή τις εκφράσεις του προσώπου της. 


Ανεξάρτητη, παθιασμένη με ένα ίχνος γαλλικού ρομαντισμού μέσα της και την αντίστοιχη θέληση, εξαιρετικά εργατική αλλά και όμορφη, η Cotillard αποτελεί απόδειξη ότι μπορεί να τα συνδυάσει όλα σε μια μόνο εμφάνιση και πως ένα όμορφο πρόσωπο δεν είναι μόνο εκείνο που μπορεί να χαρίσει την καταξίωση αλλά και η ικανότητα να εξελίσσεσαι και να ελίσσεσαι μέσα στους ρόλους. Όπως η ίδια άλλωστε δηλώνει

«Στο σχολείο ήμουν βαρετή, στην εφηβεία αντικοινωνική και ως ενήλικη αντικοινωνική. Ίσως γι’ αυτό επέλεξα να γίνω ηθοποιός, για να είμαι συνέχεια κάποια άλλη».  

Ειρήνη Σαμαρά

See Also
View Comments (0)

Leave a Reply

Your email address will not be published.

© 2019 PASTAFLORAMAG.GR. ALL RIGHTS RESERVED | WEB DESIGNSELIDAMOU.GR
Scroll To Top